ตอนที่ 240 มีวิธพิสูจน์ความจริงของเรื่องทั้งหมด

ตอนที่ 240 มีวิธพิสูจน์ความจริงของเรื่องทั้งหมด

ตัวของถานปินสูงเพียงแค่ไหล่ของเผยลี่เชิน เมื่อถูกเขากระชากคอเสื้อไปเช่นนี้ ทั้งตัวของเขาราวกับถูกกระชากขึ้นมา

เขารีบพูดขึ้น “เพราะหล่อน...หล่อนเป็นคนทำร้ายเช่นเช่นก่อน!”

“ฉันไม่อยู่ มีสิทธิ์อะไรไปแตะต้องหล่อน!” เผยลี่เชินโกรธจนถึงขีดสุด เขากำหมัดขึ้นมา ชกลงไปที่ใบหน้าของถานปินอย่างเต็มแรง

ถานปินหลบไม่ทัน ใบหน้าของเขาโดนชกไปเต็มๆ เจ็บจนร้องโอดครวญออกมา ขาอ่อนแรง ราวกับจะล้มไปกองกับพื้น

มือของเผยลี่เชินยังคงถือคอเสื้อเขาไว้ ไม่ยอมปล่อยมือออก

คุณท่านเผยรีบเดินเข้าไป พูดคลี่คลายสถานการณ์ “ลี่เซิน! พอแล้ว! ตอนนี้เรื่องที่เกิดขึ้นยังไม่รู้สาเหตุชัดเจน!”

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกขึ้น “ติ๊ง” เสียงดังขึ้น ไฟสีแดงดับลง

เสี่ยวหลิวรีบตะโกนขึ้นมา “ช่วยชีวิตสำเร็จแล้ว!”

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันมองไปที่ห้องฉุกเฉินโดยพร้อมเพียงกัน

มือของเผยลี่เชินที่กำหมัดอยู่หยุดชะงักลง ปล่อยมือออกจากถานปิน หันหลังเดินไปหาไป๋เสว่เอ๋อ

เขาเอื้อมมือดึงไป๋เสว่เอ๋อเข้ามาในอ้อมกอด ก้มหน้าลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว”

น้ำตาของไป๋เสว่เอ๋อที่อดกลั้นไว้ไม่ไหวตั้งแรก เมื่อได้ยินเผยลี่เชินพูดออกมาเช่นนั้น น้ำตาของหล่อนยิ่งพลั่งพรูไหลรินออกมา เมื่อหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ถานปินไม่สนแม้แต่รอยชกที่โดนอัดเข้าไปเมื่อครู่ รีบวิ่งปรี่เข้าไปตรงประตู จับหมอไว้ ถามขึ้น

“เช่นเช่น! เช่นเช่นเธอเป็นยังไงบ้าง!”

“ช่วยชีวิตสำเร็จ ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ยังดีที่มาถึงทันเวลา และโชคดีที่มีคนช่วยชีวิตหล่อนไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคนไข้อาจถึงแก่ชีวิต”

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของถานปินนิ่งตะลึง พูดอะไรไม่ออกอยู่สักพักใหญ่

“คนไข้จะย้ายไปอยู่ที่ห้องพักฟื้น รอให้หล่อนตื่นขึ้นมา พวกคุณก็เขาไปเยี่ยมได้”

หลังจากที่คุณหมอพูดจบ เขาก็เดินออกไปทันที

ถานปินยังคงตกใจตะลึงอยู่ที่เดิม ไม่พูดไม่จา

คุณท่านเผยเดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “รอให้หล่อนตื่นขึ้นมา ค่อยให้หล่อนอธิบายความจริงของเรื่องนี้ว่าเป็นยังไงกันแน่”

หลังจากเขาพูดจบ ไม่รอให้ถานปินพูดอะไร เขาเดินตรงไปหาเผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อ พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

“ลี่เซิน พาเสี่ยวไป๋ไปทำแผลที่บวมบนใบหน้าก่อน เรื่องทางนี้ฉันดูแลเอง”

“อื้ม” เผยลี่เชินตอบกลับด้วยเสียงนิ่งเรียบ จูงไป๋เสว่เอ๋อไปที่ห้องพยาบาล

เมื่ออกจากห้องฉุกเฉิน ในที่สุดเผยลี่เชินอดทนไม่ไหวแล้ว เขาเงยหน้าถามขึ้น “ทำไมถึงไม่โทรหาผม?”

เรื่องของเฝิงเช่น เขาได้รับข่าวมาจากคนในออฟฟิศ แต่ตอมา เขาโทรหาไป๋เสว่เอ๋อ แต่กลับโทรไม่ติด

ไป๋เสว่เอ๋อเลิกคิ้วขึ้น เงียบไปครู่หนึ่ง พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “มือถือของฉันถูกถานปินเขวี้ยงแตก ฉันก็เลยติดต่อคุณไม่ได้....”

คำพูดประโยคเดียวที่พูดออกมาจากปากหล่อนเช่นนี้ ทั้งยังแฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

เผยลี่เชินรู้สึกปวดใจ ราวกับถูกบางอย่างทิ่มแทงบาดลึกลงไป จนรู้สึกหายใจไม่ออก เขาเดินก้าวเข้าไปดึงไป๋เสว่เอ๋อมาโอบกอดไว้

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาพูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งเรียบ “ขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องเสียใจ”

ถ้าวันนี้เขาพาไป๋เสว่เอ๋อไปทำงานข้างนอกด้วย คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ไป๋เสว่เอ๋อได้ยินเช่นนั้น คัดจมูกซึ้งขึ้นมาทันที หันหน้าไปซบกลางอกของเขา สะอึกสะอื้น

เดิมทีหล่อนคิดว่าตัวเองโตพอที่จะเข้มแข็งได้แล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าของเผยลี่เชิน หน้ากากและเกราะป้องกันของหล่อนทั้งหมดกับมลายหายไปทันที