ตอนที่244 กลับบ้านทานข้าว

ตอนที่244 กลับบ้านทานข้าว

มองดูใบหน้าของเผยลี่เชินที่หึงหวงจนหน้าย่น ไป๋เสว่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ยักคิ้วขึ้นพร้อมตั้งใจถามเขา “หึงเหรอ?”

น้ำเสียงเหมือนที่เขาเคยถามหล่อน สีหน้าท่าทางก็เช่นกัน

เผยลี่เชินหยุดชะงักไป ตั้งสติขึ้นมา คิ้วที่ขมวดอยู่ก็ผ่อนคลายลง ตัวของเขาเขยิบเข้ามาใกล้หล่อนมากขึ้น “คุณตั้งใจเหรอ?”

พูดพลาง ง้างมือหยิกเอวที่จับไว้อยู่ ไม่รอให้หล่อนได้ตอบอะไร จู่ๆเผยลี่เชินขยับตัวเข้ามาใกล้หล่อน ประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของหล่อนทันที

เมื่อไฟติดชนวนขึ้น ความเร่าร้อนเริ่มขึ้นที่มุมปากของหล่อน หล่อนตกตะลึงมองไปที่เผยลี่เชิน แกล้งหันหนี “นี่มันห้องทำงานของฉัน...เดี๋ยวมีคนเข้ามาหรอก”

ถ้าเป็นห้องทำงานของเผยลี่เชิน ทุกคนยังต้องเคาะประตูก่อน แต่หล่อนเป็นเพียงเลขา ส่วนใหญ่มักจะไม่มีใครเคาะประตูแต่จะเปิดประตูเดินเข้ามาเลย ถ้าคนอื่นเห็นเข้า...

“ไม่กลัว” สายตาของเผยลี่เชินมีเลศนัย แกล้งทำเป็นพูดขึ้น “อนุญาตให้คุณไปคุยกับผู้ชายคนอื่นด้วยความคลุมเครือ จะไม่อนุญาตให้ผมได้พลอดรักกับคุณบ้างเลยเหรอ?”

ฟังดูคำพูดอันยั่วยุของเขา ไป๋เสว่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา รีบพูดอธิบาย “พอแล้ว เมื่อครู่ฉันแค่หยอกล้อคุณเล่น เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลับของฉัน ไม่มีความสัมพันธ์อย่างอื่น”

“ไม่สน” เผยลี่เชินดึงหล่อนเข้ามาในอ้อมอก กระซิบข้างหู “ว่าไปแล้วผมต้องไปพิจารณาเรื่องการร่วมมือกับบริษัทตระกูลเสิ่นสักหน่อยแล้ว”

“อย่าเยอะ!” ไป๋เสว่เอ๋อหัวเราะเบาๆ ยกมือตบบ่าของเผยลี่เชิน “ฉันกับเขาไม่มีอะไรจริงๆ”

เผยลี่เชินก้มหน้าลง มองเข้าไปนัยน์ตาของหล่อนด้วยความลึกซึ้ง “โอเค งั้นคุณก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิ”

ไป๋เสว่เอ๋อตะลึง “พิสูจน์ ? พิสูจน์ยังไง?”

เผยลี่เชินเชิดคางขึ้น ซบหน้าไปพิงกับไป๋เสว่เอ๋อ หมายความว่ายังไง นี่ก็ชัดเจนมากแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจความหมายของเขาขึ้นมาทันที ยิ้มเจื่อน ทำได้เพียงค่อยๆเขย่งเท้าขึ้น จูบที่หน้าผากของฝ่ายชายเบาๆ

ใครจะไปคาดคิด เมื่อพูดถึงเรื่องราวความรักของเผยลี่เชิน เขาหึงหวงเหมือนต้องแย่งหล่อนกับคนอื่น

เมื่อเห็นริมฝีปากของเขายิ้มอย่างพอใจ ไป๋เสว่เอ๋อจึงยิ้มตาม “นี่คุณ ตอนอยู่โรงพยาบาล ฉันบอกคุณลุงไว้แล้ว ว่าจะหาเวลากลับไปทานข้าวกับท่านเร็วๆนี้ วันนี้คุณว่างไหมคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเผยลี่เชินจริงจังขึ้นมาทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าลง “ว่าง พวกเราไปกันวันนี้”

แม้ว่าจะตอบรับแล้ว แต่ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

ไป๋เสว่เอ๋อจึงรีบถามขึ้น “เป็นอะไรเหรอ?”

“เปล่า” เผยลี่เชินค่อยๆปล่อยหล่อนออก “เมื่อครู้แค่นึกถึงว่าถ้าพวกเราไปตอนนี้ ไม่แน่ เราอาจจะเจอกับพวกเผยอี้”

เรือนหอของเผยอี้กับจินจิงจิงอยู่ไม่ห่างจากบ้านของคุณท่านเผย อีกทั้งพวกเขามักจะกลับไปที่บ้านท่าน วันนี้ถ้าพวกเขาไปอาจจะเจอกับพวกเขาก็ได้

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเรากลับไปเพื่อหาคุณลุง ไม่ได้ไปหาพวกเขาสักหน่อย อย่าคิดมากไปเลย” ไป๋เสว่เอ๋อลูบหลังมือของเขาเบาๆ

เผยลี่เชินพยักหน้า “ก็กลัวว่าคุณไม่อยากเจอพวกเขา”

ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มให้เขา “ไม่เป็นไรค่ะ กว่าคุณลุงจะยอมให้โอกาสเอ็นดูฉันแบบนี้ ฉันคงไม่ตอบรับคุณลุงแล้วไม่ไป”

เผยลี่เชินดูผ่อนคลายลงทันที พยักหน้าพูดขึ้น “โอเค งั้นคืนนี้พวกเรากลับไปที่บ้านกัน”

เพิ่งถึงเวลาเลิกงาน ไป๋เสว่เอ๋อกับเผยลี่เชินก็เดินทางออกจากบริษัท ก่อนที่จะไป ไป๋เสว่เอ๋อยังตั้งใจซื้อขนมและใบชาไปด้วย

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถแล่นไปถึงจุดหมายบ้านคุณท่านเผย

ก่อนที่จะกลับไปที่บ้าน เผยลี่เชินโทรบอกก่อนล่วงหน้าแล้ว เมื่อพวกเขาเพิ่งลงไปจากรถ มีคนรับใช้ออกมาตอบรับ และรับของจากมือพวกเขาไป จากนั้นก็พาเข้าไปในบ้าน

“คุณชาย คุณไป๋ ดื่มชาก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปข้างบนเรียกคุณท่านให้ค่ะ”