ตอนที่ 245 สหายร่วมรบ

ตอนที่ 245 สหายร่วมรบ

บรรยากาศเงียบขึ้นทันที หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆเผยอี้ยกมือขึ้น วางตะเกียบลงบนโต๊ะ จ้องมองไปที่เผยลี่เชิน ถามขึ้น

“นายหมายความว่ายังไง?”

ตั้งแต่ที่เผยอี้ไปก่อเรื่องที่บริษัท จากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองก็แย่ลงเรื่อยๆ มาวันนี้เพียงแค่เรื่องเล็กๆเช่นนี้ สงครามก็ถูกจุดชนวนเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย

ไม่รีรอให้เผยลี่เชินได้ตอบอะไร คุณท่านเผยก็พูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งขรึม “พอแล้ว ทานข้าวกันดีๆไม่ได้หรือไง? เพิ่งกลับมาก็จะทะเลาะกัน!”

เผยอี้เงียบ แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่เผยลี่เชินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ช่างเถอะ เป็นเพราะฉันไม่ได้คิดรอบคอบเอง” เย่หรงชิวรีบออกตัวรับผิด ท่าทางไม่ค่อยพอใจ “ในเมื่อลี่เซินไม่ดื่มไวน์ ฉันจะรนน้ำผลไม้ให้แทนแล้วกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจดีที่สุด ที่เผยลี่เชินปฏิเสธไม่ได้เป็นเพราะเรื่องไวน์หรือน้ำผลไม้

เพื่อที่จะเปลี่ยนบรรยากาศไม่ให้อึดอัดไปมากกว่านี้ ไป๋เสว่เอ๋อจึงลุกขึ้น ยิ้มให้เย่หรงชิว ยื่นมือออกไป “คุณป้าคะ ฉันจัดการให้เอง คุณนั่งอยู่ไกลจากตรงนี้ คงไม่สะดวกเท่าไหร่่”

ไป๋เสว่เอ๋อพูดออกมาแบบนี้ เย่หรงชิวทำอะไรไม่ถูกจึงยิ้มออกมา จากนั้นยื่นน้ำผลไม้ในมือส่งให้ไป๋เสว่เอ๋อ

ไป๋เสว่เอ๋อรับขวดน้ำผลไม้มา รินให้เผยลี่เชินหนึ่งแก้ว ยื่นให้ตรงหน้าเขา

ครั้งนี้ เผยลี่เชินไม่พูดอะไรออกมา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีขึ้นสักหน่อย สีหน้าของคุณท่านเผยดูผ่อนคลายขึ้น เขาพูดขึ้นด้วยเสียงจริงจัง “โอเค พวกเราทานข้าวกันได้แล้ว”

ทุกคนต่างพากันคีบอาหาร แต่บรรยากาศกลับดูแปลกไป นั่งมาสักพักแล้ว แต่กลับไม่มีใครกล้าพูดอะไร คุณท่านเผยขมวดคิ้วขึ้น เงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อ ถามขึ้น “เสี่ยวไป๋ ทำงานที่บริษัทเป็นอย่างไรบ้าง? เหนื่อยเกินไปรึเปล่า?”

“โอเคดีค่ะ แม้ว่าจะมีเรื่องที่ต้องจัดการเยอะหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็สามารถรับมือไหวค่ะ อีกอย่างทำงานใกล้กับลี่เซิน ช่วยกันแก้ไขปัญหาไปด้วยกันกับเขา ฉันก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย”

ไป๋เสว่เอ๋อพูดพลาง หันหน้าไปมองเผยลี่เชินที่นั่งอยู่ด้านข้าง ส่งยิ้มให้เขา

การกระทำทุกอย่างของหล่อน ล้วนอยู่ในสายตาของคุณท่านเผย เขารู้สึกพอใจพร้อมพยักหน้าลง ยิ้มด้วยความมีความสุข พูดขึ้น “ถูกต้องแล้ว แต่ยังไงก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วย อย่าฝืนให้เหนื่อยเกินไป”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า “คุณลุงสบายใจได้ค่ะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

เผยอี้และจินจิงจิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั่งเงียบมาโดยตลอด เมื่อได้ยินคุณท่านเผยพูดคุยกับไป๋เสว่เอ๋อ อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนใส่

ตั้งแต่หล่อนเข้ามาทำงานที่บริษัทตระกูลเผยจนถึงตอนนี้ คุณท่ายเผยพูดคุยกับหล่อนน้อยมาก อีกทั้งแต่ละครั้งท่านมีสีหน้าที่จริงจังเคร่งขรึมตลอด ผิดกันกับครั้งนี้ที่คุยกับไป๋เสว่เอ๋อด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

ตอนนั้นเอง ความโกรธแค้นที่อยู่ในใจ ทำให้สมาธิในการตักอาหารผิดเพี้ยนไปด้วย “ปั้ง”

ช้อนในมือของจินหล่นลงในจาน ทำให้เสียงดังขึ้นมา

คุณท่านเผยที่กำลังพูดคุยกับไป๋เสว่เอ๋ออย่างสนุกสนาน แต่เมื่อได้ยินเสียงช้อนหล่อน คิ้วขมวดขึ้นมาทันที เขาเงยหน้าเหลือบตามองจินจิงจิง “เกิดอะไรขึ้น? อาหารไม่ถูกปากเหรอ?”

จินจิงจิงชะงักไป รีบยิ้มเจื่อน “เปล่าคะ คุณพ่อ ฉันแค่ไม่ทันระวัง ทำช้อนหลุดมือไปค่ะ”

สีหน้าคุณท่านเผยนิ่งขรุม “เสียงดังโหวกเหวก ไม่มีการอบรมสั่งสอนเลยสักนิด ดาราดังไม่เข้าใจมารยาทบนโต๊ะอาหารหรือยังไง?”

ถูกตำหนิด้วยถ้อยคำเช่นนี้ สีหน้าของจินจิงจิงแดงฉาดขึ้นมาทันที เผยอี้ที่นั่งอยู่ด้านข้างทนฟังต่อไม่ไหว “พ่อ จิงจิงแค่ไม่ทันระวัง ทำไมต้องพูดจาให้ขายหน้าแบบนี้ด้วย”

“ขายหน้า ถ้าพ่อไม่พูดจาที่ฟังไม่เข้าหูแบบนี้หล่อนจะจำไหม? เสียงดังไร้มารยาทอยู่สักพักใหญ่แล้ว คิดว่าพ่อตาบอดดูไม่ออกหรือไง? ไม่อยากทานข้าวก็ไม่ต้องทาน อย่ามาแสดงความไม่พอใจโดยใช้กริยาแบบนี้”

คำพูดเหล่านี้ ทำให้จินจิงจิงอับอายอย่างมาก หล่อนก้มหน้าลง หน้าแดงไม่กล้าพูดอะไรออกมา