ตอนที่ 290
ตอนที่290 ล่วงเกินเธอ
October 28, 2026
ตอนที่290 ล่วงเกินเธอ
เผยอี้หน้าดำหน้าแดง หายใจติดขัดแม้ว่าจะถูกเผยลี่เชินกดทับอยูที่พื้น แต่ใบหน้ายังคงแสดงความดื้อรั้น
เห็นเขายังไม่ยอมขอโทษ เผยลี่เชินก็ไม่รีบร้อนอะไร พูดด้วยเสียงเย็นชา “เผยอี้ คุณเฝิงดูท่าจะรีบอยู่นะ ครั้งนี้นายอาจชนะแต่ก็ต้องสูญเสียความไว้ใจ ทำให้ผู้อาวุโสต้องรอ นายคิดดูว่าเขาจะคิดอย่างไร?”
สีหน้าของเผยอี้เปลี่ยนไปมาก เขากัดฟันพูด “ปล่อยฉันนะ!”
“ถ้าไม่ขอโทษ วันนี้ฉันก็จะไม่ปล่อยให้นายลุกขึ้น” เผยลี่เชินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เกรงว่าหลังจากรอสักพักจนคุณเฝิงรอไม่ไหว หันกลับมาเห็นนายนอนอยู่บนพื้น ฉันเดาว่าคงถูกหัวเราะเยาะ?”
เผยอี้รู้สึกสำนึกได้เมื่อได้ยิน เขากำหมัดแน่นจ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นเวลานาน ถึงได้พูดออกมา “ขอโทษ”
เผยลี่เชินกล่าวอย่างว่างเปล่าไม่แสดงสีหน้าใดๆ “เสียงค่อยเกินไป”
เผยอี้กัดฟันแล้วพูดเสียงสูงขึ้น “ขอโทษ!”
เผยลี่เชินก้มลงมอง “น้ำเสียงไม่จริงใจ”
“นาย” เผยอี้ดิ้นรนอย่างหนัก แต่ก็ดิ้นไม่หลุดจึงได้แต่ขอโทษเป็นครั้งที่สาม ในที่สุดก็ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลสุภาพมากขึ้น “....ขอโทษ”
“แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย” เผยลี่เชินขมวดคิ้ว ปล่อยมือและลุกขึ้นก้าวไปข้างหลังมองเขา
เผยอี้ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น สีหน้าคร่ำเคร่งดูน่ากลัว กวาดตามองเผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์ รู้ว่าถ้ายังดันทุรังต่อไปเขาก็จะเสียเปรียบ จึงเดินออกไปด้วยความโกรธ
เห็นเงาของเผยอี้ที่จากไปด้วยความโกรธ เผยลี่เชินหันกลับมามองไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมกับพูดว่า “เธอถูกเอาเปรียบ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายหน้า มองใบหน้าของชายหนุ่ม รู้สึกอบอุ่นใจ
“ผะ...ผะ...”
กู้หลี่เหลียงตบมือพร้อมหัวเราะ “วิเศษ วิเศษจริงๆ คิดไม่ถึงว่าฝีมือเหล่าเผยจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ แม้ว่าวันนี้ไม่สามารถชักจูงคุณเฝิงได้ แต่ได้สั่งสอนเผยอี้สักยกก็เพียงพอแล้ว”
เผยลี่เชินกวาดตามองเขา “ไป...ไปกินข้าวกัน”
ขณะพูดเขาเอื้อมมือไปจับบ่าของไป๋เสว่เอ๋อร์แล้วเดินไปด้วยกัน
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มคิดถึงเรื่องคุณเฝิง อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณเฝิงไปกับพวกเขาแปลว่าคุณเฝิงจะช่วยพวกเขาใช่ไหม”
“ก็เป็นได้” เผยลี่เชินพยักหน้า “มีหลายคนให้คุณเฝิงช่วยปูทาง แต่เขาไม่สามารถช่วยได้ทุกคน ดูเหมือนวันนี้เขาคิดจะช่วยพวกเสิ่นหรูเฟิงแล้วล่ะ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินเผยลี่เชินพูดเช่นนั้น “งั้นพวกเราจะทำอย่างไรต่อ?”
“ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ” เผยลี่เชินพูดเรียบๆ “อย่าคิดอะไรมาก กินข้าวก่อนดีกว่า”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า เดินตามเขาออกไปด้านนอก
ทั้งสามคนมาถึงร้านอาหารของเพื่อนกู้หลี่เหลียง พวกเขาไม่ได้จอง แต่ก็ได้รับเชิญไปที่ห้องพิเศษชั้นสอง
กู้หลี่เหลียงรู้สึกภูมิใจ “มีเพื่อนก็ดีแบบนี้ อยากกินอะไรสั่งเลยวันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
เผยลี่เชินหยิบเมนูให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดเบาๆ “เธอสั่งเลย เอาของแพงที่สุดเลยนะ”
กู้หลี่เหลียงยิ้มด้วยความโกรธ “เฮ้ย...เหล่าเผย ทำไมทำแบบนี้ นายขอให้ฉันช่วยแล้วยังมาถล่มฉันแบบนี้”
เผยลี่เชินไม่สนใจเขา หยิบน้ำชา พูดเรียบๆ “เดือนๆ หนึ่งเขามีรายได้นับแสน เถ้าแก่กู้ จะแกล้งจนอะไรนักหนา?”
“พูดเกินไปแล้ว!” กู้หลี่เหลียงขมวดคิ้ว “เพื่อนฉันเปิดรีสอร์ทใหม่ บรรยากาศดี ถ้ามีเวลาพวกเราไปเกี่ยวกับไหม?”
เผยลี่เชินหยุดดื่มชา เงยหน้ามองด้วยสายตาเป็นประกายเล็กน้อย พูดเบาๆ “อยู่ที่ไหนล่ะ?”
“อยู่ชานเมืองตะวันออก ฉันเห็นรูปแล้ว อยู่ติดทะเลสาบด้วย สวยมาก ไปกันสองสามคนดีไหม?”
เผยลี่เชินหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมคำถาม “อยากไปไหม?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเล “พวกเรามีเวลาไหม?”