ตอนที่291 ไม่เลิกกับเธอเด็ดขาด

ตอนที่291 ไม่เลิกกับเธอเด็ดขาด

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งเครียด ส่วนไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่พอได้เห็นท่าทางแบบนี้ ก็รู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว

“แล้วหย่าหานอยู่ไหนครับ?” เผยลี่เชินเอ่ยปากถาม “ผมอยากถามเธอ ว่าผมไปรังแกเธอได้อย่างไร ลุงเหอครับ ผมกับหย่าหานเราโตมาด้วยกัน ที่ผ่านมาเป็นอย่างไรคุณลุงยังไม่ชัดเจนหรือครับ?”

เหอหลิงเฟิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเผยลี่เชินพูดแบบนี้ “ตั้งแต่หย่าหานกลับมาจากสุสาน ไม่กินข้าวกินน้ำ เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ลุงเข้าไปพูดคุยด้วยเขาก็ไม่สนใจ ถามหาสาเหตุก็ไม่ตอบ ไม่รู้จะทำอย่างไร ลุงพยายามถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น เขากลับบอก....บอกว่าเธอคนสารเลวล่วงเกินเขาตอนอยู่ที่สุสาน”

เหอหลิงเฟิงพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองดูเผยลี่เชินด้วยสายตาที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เขาพูดต่อโดยไม่รู้ให้เผยลี่เชินได้เอ่ยปากพูด “ถ้าไม่ใช่เพราะลุงสนิทกับพ่อของเธอ ลุงคงไปเอาเรื่องเธอถึงบ้านตระกูลเผยแล้ว ไหนลองบอกซิตอนนี้จะให้ทำอย่างไร”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเผยลี่เชินด้วยความตื่นเต้น

เผยลี่เชิน...ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้? เป็นไปไม่ได้ เธอไม่เชื่อเด็ดขาด

เผยลี่เชินสีหน้าคร่ำเคร่ง ถามด้วยเสียงเย็นชา “หย่าหานบอกกับคุณลุงใช่ไหมครับ?”

“ไม่อย่างนั้น!” เหอหลิงเฟิงจ้องมอง “แล้วยังมีใครกล้าพูดอีกล่ะ!”

“ผมรับประกัน ว่าไปสุสานกับหย่าหานเพื่อเยี่ยมคุณน้า ผมไม่ได้ไปรังแกเธอเด็ดขาด! แต่ที่ผมอุ้มเธอก็เพราะว่าข้อเท้าแพลงล้มลงกับพื้น ไม่ยอมให้คนขับรถพยุงเธอ เธอขอร้องให้ผมช่วยอุ้มเธอขึ้นรถ จากนั้นผมก็ไม่ได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว”

เหอหลิงเฟิงยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินเผยลี่เชินรีบแก้ตัว “สารเลว! เธอคิดว่าที่พูดมาแล้วลุงจะเชื่อ? หย่าหานพูดกับลุงด้วยตัวเองว่าเธอรังแกเขา เธอคิดว่าเขาโกหกรึ? ผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเอาเรื่องเสื่อมเสีย ทำให้เสียชื่อเสียงมาพูดเล่นแบบนี้!”

เผยลี่เชินพูดเสียงเย็นยะเยือก “ในเมื่อเธอยืนยันขนาดนี้ ก็ให้เธอลงมาพูดคุยกันให้ชัดเจนต่อหน้ากันไปเลย”

“ลงมา? เธอยังกล้าขอให้เธอลงมา!” เหอหลิงเฟิงพูดด้วยความโกรธ “ลุงจะบอกเธอนะเผยลี่เชิน วันนี้เธอต้องบอกวิธีแก้ไขมา! ลุงเหอหลิงเฟิงแก่ขนาดนี้แล้ว มีลูกสาวคนเดียว เลี้ยงเขามากับมือ เธอกล้า...รังแกเขา! พูดมา ว่าจะจัดการปัญหานี้อย่างไร!”

เผยลี่เชินพูดอย่างหนักแน่น “ผมไม่ได้ทำเรื่องนี้ ผมจะไม่ยอมรับเด็ดขาด”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึกๆ เมื่อเห็นสถานการณ์ร้อนแรงขนาดนี้ ได้แต่เป็นห่วงเป็นกังวล

แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจเรื่องนี้ แต่เธอรู้จักเผยลี่เชินเป็นอย่างดี ไม่มีทางที่เผยลี่เชินจะทำเรื่องเลวทรามขนาดนี้ เป็นไปได้ที่เหอหย่าหานจะจงใจพูดออกมาแบบนั้น เพื่อให้เผยลี่เชินรับผิดชอบ

“เธอไม่จัดการ! ได้ ลุงจะโทรศัพท์หาพ่อของเธอ ให้เขาตัดสิน!” เหอหลิงเฟิงโกรธจนมือสั่น ขณะพูดเขาก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา

ก่อนจะโทรศัพท์เขาก็มองเผยลี่เชินอีกครั้งพร้อมกับพูดด้วยเสียงเย็น “ถ้าหาเธอยอมเลิกกับผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เธอ แล้วมาอยู่กับหย่าหาน ฉันจะไม่ติดใจเอาความเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ แต่ถ้าเธอไม่ยอม ลุงเหอหลิงเฟิงไม่กลัวที่จะทำให้เรื่องนี้วุ่นวายใหญ่โต”

เผยลี่เชินหัวเราะเยาะเมื่อได้ยิน “ลุงเหอครับ ผมนับถือลุงมาตลอดและก็คิดว่าหย่าหานเป็นเหมือนน้องสาวของผม ในเมื่อวันนี้เกิดเรื่องนี้ เรื่องที่ผมไม่ได้ทำ ผมก็จะไม่ขอประนีประนอมด้วยเช่นกัน และ....”

เผยลี่เชินนิ่งไปสักครู่ หันไปมองที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดอย่างหนักแน่น “ผมจริงใจกับเสว่เอ๋อร์ ไม่คิดจะแยกทางกับเธอเด็ดขาด”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อบอุ่นใจเมื่อได้เห็นสายตาชายหนุ่มที่แน่วแน่มั่นคง ความตึงเครียดในตอนแรกทั้งหมดอันตรธานหายไปหมดสิ้น

เธอส่งรอยยิ้มให้เขา ขณะเดียวกันก็สงบจิตสงบใจของตัวเองลง

“ได้!” เหอหลิงเฟิงกัดฟันพูดด้วยความโกรธ “ให้พ่อเธอได้รู้เรื่องนี้ ดูซิว่าเขาจะโมโหเธอมากขนาดไหน!”