ตอนที่292 รับการพิจารณาใหม่อีกครั้ง

ตอนที่292 รับการพิจารณาใหม่อีกครั้ง

สีหน้าเหอหย่าหานเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เดินไปข้างหน้า “เธอ...เธอหมายความว่าอย่างไร!”

“ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างไร” ไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนคำถาม “คุณเหอบอกว่าลี่เชินรังแกเธอ ฉันก็เลยอยากรู้ว่าความจริงว่า เขารังแกเธอได้อย่างไร? แค่จูบ แค่กอด หรือว่า....”

เหอหย่าหานหน้าดำหน้าแดงเมื่อได้ยิน โกรธจนพูดไม่ออก “เธอ....”

“ฉันทำไม?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวมาข้างหน้าจ้องมองเธอพร้อมคำถาม “เธอบอกว่าเขาล่วงเกินเธอใช่ไหม? ทำไมไม่พูดออกมา? เธอไม่มีหลักฐาน ไม่มีพยานบุคคลยืนยัน แค่คำพูดของเธอไม่กี่ประโยค จะไปตัดสินคนอื่นอีกหลายคน!”

เธอพูดด้วยเสียงสูง คำพูดของเธอทำให้เหอหย่าหานหน้าแดง พูดไม่ออกสักคำ

เห็นเหอหย่าหานดูหวาดกลัว ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยุดสักครู่พูดด้วยเสียงช้าลง “เธอรู้จักกับลี่เชินมาหลายปี เขาเห็นเธอเป็นน้องสาวตลอดเวลา เธอถึงไม่ได้ใจของเขาไป เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องบังคับเขาให้อยู่กับคุณด้วยวิธีนี้ คุณเคยคิดบ้างไหมว่า คุณบังคับเขาแบบนี้ เขาจะไม่เกลียดคุณไปจนตายรึไง?

คำพูดประโยคนี้ทำให้เหอหย่าหานถึงกับอึ้งนิ่งไป จากนั้นเธอก็เอ่ยปากพูดออกมา “เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีทาง....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงพูดต่อ “พวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่แรก เธอขอร้องเขาก็รับปาก คอยช่วยเหลือเธอ พบเจอเธอ แต่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เธอคิดว่าเขาจะมองหน้าเธอไหม?”

ชั่วขณะหนึ่งเหอหย่าหานเหมือนโดนระเบิดเข้าใส่ ขาอ่อนจนต้องนั่งบนโซฟา ขมวดคิ้วเข้มไม่เอ่ยอะไรเลย

ถ้าฉันเป็นเธอ จะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้เด็ดขาด จากนี้ก็ต้องหาวิธีทำให้ความสัมพันธ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม นั่นคือลงไปอธิบายให้คุณเหอฟังอย่างชัดเจน อย่าทำเรื่องให้ยุ่งยากอีกต่อไป”

หลังจากพูดจบไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ลังเลที่จะหันหลังกลับ เดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้เหอหย่าหานนั่งอยู่โซฟาคนเดียว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลงมาข้างล่างเดินมาอยู่ข้างๆ เผยลี่เชิน เผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเหอหลิงเฟิง

เธอพูดเบาๆ “เรื่องที่ควรพูดฉันก็พูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ต้องคอยดูคุณหนูเหอเองคะ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์พูดแบบนี้ เหอหลิงเฟิงจึงเต็มไปด้วยความสงสัย ลุกขึ้นเดินขึ้นไปข้างบน

เมื่อเห็นเงาของเขาลับสายตาไปแล้ว เผยลี่เชินจึงเอ่ยปากถาม “เธอพูดอะไรบ้าง?”

“แค่วิเคราะห์ความสัมพันธ์ที่เลวร้ายให้ชัดเจน ผลดีผลเสียเป็นอย่างไร ให้เธอตัดสินใจเอง”

เผยลี่เชินยิ้มที่มุมปากมองดูสายตาที่มั่นใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ เขาเลือกเธอไม่ผิดจริงๆ

ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตรงบันได เหอหลิงเฟิงเดินลงบันไดมา สีหน้าดูเศร้าหมอง เขามองเผยลี่เชินแล้วกวาดตามองไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดเสียงเรียบๆ “เมื่อกี้ลุงถามหย่าหานแล้ว เธอบอกว่าเพราะเธอคิดถึงแม่มากจนรู้สึกเจ็บปวดใจ ลุงเข้าใจความหมายของเธอผิดไป ลี่เชิน เรื่องนี้เป็นความผิดของลุงเอง”

เผยลี่เชินยกคิ้วเมื่อได้ยินแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ลุงเหอในเมื่อความเข้าใจผิดคลี่คลาย ผมก็ไม่ติดใจเอาความครับ”

เหอหลิงเฟิงพยักหน้ารับ “ถ้างั้นพวกเธอรออยู่ก่อนนะ ฉันจะให้พ่อครัวเตรียมอาหารค่ำให้....”

“ไม่ต้องครับ ตอนนี้ดึกมาก พวกเราขอตัวกลับก่อน” เผยลี่เชินปฏิเสธข้อเสนอ กุมมือไป๋เสว่เอ๋อร์แน่น

สายตาของเหอหลิงเฟิงจับจ้องไปที่มือคู่นั้นซึ่งกุมมืออย่างเหนียวแน่นแล้วพยักหน้า “งั้นฉันไม่รั้งพวกเธอไว้แล้ว เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ”

เผยลี่เชินพยักหน้า หลังจากกล่าวล่ำลาเขาก็พาไป๋เสว่เอ๋อร์เดินจากไป

เมื่อรถออกจากคฤหาสน์ตระกูลเหอ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เผยลี่เชินซึ่งอยู่ข้างๆ ได้ยินถึงกับยิ้มมุมปาก “คิดไม่ถึงว่าเธอจะฉลาดพูด”