ตอนที่ 298
ตอนที่298 ไปพบเฝิงเจิ้งปาง
October 28, 2026
ตอนที่298 ไปพบเฝิงเจิ้งปาง
ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังตัวแข็งทื่อในทันทีทันใด แม้ว่าเธอจะไม่ได้ถูกตบที่ใบหน้า แต่ก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ความร้อนพุ่งเข้าสู่หัวใจ
เธอจับแขนของเสี่ยวจางพาเดินไปข้างๆ แล้วรีบหันตัวกลับ จากนั้นก็ลากจินจิงจิงเข้าไปในออฟฟิศปิดประตูล็อคกุญแจ
“ปัง...ปัง...”
จินจิงจิงตะลึงรีบบิดลูกประตู แต่ก็เปิดไม่ออก ได้แต่ร้องเรียกด้วยความโกรธ “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เปิดประตู!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์กำมือแน่นหันไปมองเสี่ยวจางพร้องคำถาม “เสี่ยวจางเธอไม่เป็นไรนะ?”
เสี่ยวจางหน้าบวมแดงไปแถบหนึ่ง มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาดูเธอน่าสงสารมากแต่เธอก็ส่ายหัว “ไม่เป็นไร”
แต่ถึงอย่างนั้นเสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกผิด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเสี่ยวจางมาขวางเธอไว้จึงโดนตบแทน
จินจิงจิงอยู่ข้างใน มือตีประตูอย่างบ้าคลั่ง ร้องโวยวายเสียงดัง ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงโทรศัพท์หา รปภ. “มีคนก่อเรื่อง ส่งรปภ.ขึ้นมาที่สำนักงานประธานบริษัทสองคนด้วยคะ”
ขณะที่เธอกำลังวางสายโทรศัพท์ก็ได้ยินเสียงข้าวของกระแทกพื้นในออฟฟิศ จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงด่าอย่างบ้าคลั่นของจินจิงจิง “นังสารเลว ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะไม่เปิดประตู? ฉันจะพังของทุกอย่างในห้องนี้ พังมันให้หมด!”
หลังจากห้านาที ก็มีรปภ.สองคนเข้ามา
ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งกุญแจให้รปภ.พูดเสียงเข้ม “คนอยู่ในห้อง เปิดประตูแล้วลากเธอออกไป”
“ครับ”
พอรับกุญแจไป รปภ.ก็เปิดประตูห้องเข้าไป ได้ยินเสียงเล็กแหลมของจินจิงจิงดังออกมา จากนั้นเธอก็ถูก รปภ.ทั้งสองคนทั้งฉุดทั้งกระชากลากเธอออกไปจากห้อง
“ไป๋เสว่เอ๋อร์ นังแพศยา”
แม้ว่ามือทั้งสองจะถูกล็อคไว้ แต่เธอกลับจ้องมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความเคียดแค้นด่าวไม่หยุดปาก
มีพนักงานจำนวนไม่น้อยมาที่นี่เพราะเสียงทะเลาะกัน เมื่อเห็นดารามาก่อเรื่องวุ่นวายในเผยซื่อบนสำนักงานประธานบริษัท จึงหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายภาพไว้
ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวเท้าหยุดตรงหน้าเธอ จ้องมองเธอพูดแบบปกติ “ตอนเที่ยงรองประธานเผยมาหาฉัน เพื่อขอสำเนาข้อมูล เมื่อกี้ฉันก็เอาข้อมูลไปส่งให้เขาพูดคุยเรื่องงาน แต่ตัวเธอเองไม่เชื่อใจ สนใจผู้ชายของตัว แล้วมีสิทธิ์อะไรมาใส่ร้ายคนอื่น? เธอจะก่อเรื่องวุ่นวายขนาดไหนก็ได้ แต่เกรงว่าบุคคลสาธารณะอย่างเธอ ก็คงจะขายหน้าไม่น้อยเลย”
“เธอ!”
จินจิงจิงกัดฟันด้วยความโกรธ มองดูคนที่อยู่รอบๆ ด้วยความรู้สึกอายขายหน้า จากนั้นเธอจ้องมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความเกลียดชัง พูดเสียงเข้ม “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คอยดู!”
รอจน รปภ.พาจินจิงจิงออกไป คนที่ยืนมุงดูก็แยกย้ายกันไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูดกับเสี่ยวจางที่อยู่ข้างๆ เบาๆ “เธอตามฉันมา”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พาเสี่ยวจางไปห้องชา จากนั้นหยิบถุงน้ำแข็งส่งให้เธอ “เรื่องเมื่อกี้ขอบใจเธอมากนะ ประคบที่ใบหน้าสักหน่อย ครั้งต่อไปอย่าเข้ามาขวางหน้าแบบนี้อีก”
เสี่ยวจางพยักหน้าพูดเบาๆ “พี่เสว่เอ๋อร์ ฉันรู้ว่าพี่ดีกับฉันมาก ฉันจึงไม่อยากให้พี่เจ็บตัว ดังนั้นจึง...”
“ฉันรู้แล้ว แต่ก็ไม่สามารถช่วยเธอเอาคืนได้ เธอพักผ่อนที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปดูที่ออฟฟิศสักหน่อย”
“คะ”
เดินออกมาจากห้องชา ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับไปที่ออฟฟิศของตัวเอง เมื่อเห็นสภาพห้องที่ยุ่งเหยิง เธอก็ได้แต่ขมวดคิ้วหน้าบึ้ง
เดิมทีเธอมีงานล้นมือ ตอนนี้มาเจอจินจิงจิงทำห้องรกแบบนี้ ก็ต้องเก็บห้องให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยทำงานต่อ
ทันในนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาแล้วตามด้วยเสียงกระแอมจากชายหนุ่ม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับมาเห็นเผยลี่เชินยืนหน้าเครียดอยู่ที่ประตู เธอจึงได้แต่ยิ้มๆ “เมื่อกี้จินจิงจิงมาหาเรื่องฉัน....”
เผยลี่เชินเข้าใจทันทีแม้ว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ยังพูดไม่จบ เขาขมวดคิ้วสายตาแสดงความโกรธให้เห็น “เขาอยู่ไหน?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนนิ่งเมื่อเห็นท่าทางของเผยลี่เชินจะเอาเรื่อง จึงพูดเบาๆ “ฉันให้ รปภ.ลากตัวออกไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วคะ?”