บทที่ 10 มีปัญหาอะไรคุณก็ไปหาท่านโดยตรง

บทที่ 10 มีปัญหาอะไร คุณก็ไปหาท่านโดยตรง

เย้นหว่านใจเต้นแรงมาก สมองของเธอตอนนี้ว่างเปล่า นี่เธอไปกอดกับเค้าได้ยังไง ? เธอยังไม่ทันได้สติกลับมา

ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก “ กรึ๊ก ! ”

“ ท่านประธานคะ ดิฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วยกับท่าน ...... “

เสิ่นโป๋เม๋ยเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ยังไม่ทันพูดจบก็เห็นภาพบาดตาฉากนี้ ทำเธอตกตะลึงอึ้งไป

ท่านประธานคนใหม่หล่อกว่าในจินตนาการเป็นหลายเท่าเลย แต่ท่านทำไมถึงได้กอดกับ เย้นหว่านได้ ? ทั้งสองคน

ดูใกล้ชิดกันขนาดนี้ ท่าทางเหมือนกำลัง ........

หน้าตาหล่อเหลาของโห้หลีเฉินได้ห้อยลงมา น้ำเสียงปนไปด้วยความโกรธ “ ใสหัวออกไป “

เสิ่นโป๋เม๋ยเธอตกใจจนตัวสั่น เธอเพิ่งได้สติกลับมา ตื่นตกใจแล้วรีบเดินออกไป ระหว่างที่เค้ากำลังคุยกับเธอ เย้นหว่านเลยรีบโผล่หัวออกมาจากอกเค้า หน้าเธอแดงก่ำ ท่าทางแตกตื่น เธอพยายามทิ้งระยะห่างจากตัวเค้าไว้

ในระยะที่ปลอดภัยที่สุด

“ คุณโห้ ฉันช่วยคุณวัดตัวเสร็จแล้วค่ะ ฉันออกไปได้ยังคะ ? “

สีหน้าของโห้หลีเฉินไม่ค่อยดีนัก แววตาเค้าที่มอง เย้นหว่านรู้สึกสับสน ถึงเค้าจะยังไม่ได้จับต้องตัวเธอ และยังไม่

แน่ชัดกับสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ แต่ตอนที่เขาได้กอดเธอ เขาก็ไม่มีความรู้สึกที่ว่าจะรังเกียจเธอ เย้นหว่านถูกโห้หลีเฉิน

จ้องจนเธอกระวนกระวาย และกลัวเขาจะขอเธอให้ทำเรื่องอย่างที่ว่าอีก เธอไม่รอให้ได้รับการอนุญาตจากเขา

กัดฟันไว้รีบเดินไปทางออก

“ ฉันไปก่อนนะคะ “

ท่าทางเร็วมาก เดินออกจากออฟฟิศของเขาไป เย้นหว่านได้เดินตรงเข้าไปในลิฟต์ เหมือนกำลังจะหนีตายจากชั้นนี้

“ คุณเย้น รอสักครู่ครับ “

ตอนที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด เว่ยชีได้วิ่งมาทางเธอ เค้ากดปุ่มประตูเปิดอีกครั้ง ประตูก็ได้เปิดออก ตอนที่เห็น

หน้าเขา เธอก็นึกถึงหน้าโห้หลีเฉินมาทันที เธอเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา เขาคงไม่มาเปลี่ยนใจตอนนี้ แล้วจะให้เธอ

กลับไปอีกหรอกนะ ?

เธอยืนอยู่ในลิฟต์ ไม่ยอมออกมา “เลขาเว่ยมีธุระอะไรเหรอ ? “

“ นี่เป็นเอกสารที่ท่านประธานให้ผมเอามาให้คุณครับ “ เว่ยชีเอาเอกสารหนาปึกยื่นให้เธอไป

นี่คงเป็นเอกสารที่เขาพูดถึง สไตล์การแต่งตัวที่เค้าชอบซินะ แต่ดูแล้วมันก็เยอะไปนะ ! ผู้ชายคนนี้เรื่องมากจริงๆ

ซะด้วย

เธอพูดแขวะเค้าในใจ แต่ก็ยิ้มรับเอกสารมา

เว่ยชีไม่ได้รีบเดินจากไป ขาอีกข้างยังขว้างกั้นอยู่ที่ประตูลิฟต์ไม่ให้ประตูปิดลง