บทที่9 ราวกับว่าจะจูบเข้ามาทุกเมื่อ

บทที่9 ราวกับว่าจะจูบเข้ามาทุกเมื่อ

เย้นหว่านแนบชิดกับผนัง มองผู้ชายสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยจิตใจว้าวุ่น เธอเปิดปากพูดด้วยความตื่นเต้น

“ฉันรอตั้งนานคุณไม่กลับมา ฉันก็เลยกลับบ้านก่อนค่ะ”

รอตั้งนาน? สายตาโห้หลีเฉินเริ่มมืดมน เมื่อคืนออกไปไม่เกินครึ่งชั่วโมงเขาก็กลับไปแล้ว

แต่พอกลับไปผู้หญิงคนนี้กลับไม่อยู่แล้ว ไอ้ที่เธอว่านานเนี่ย คงรอไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำมั้ง?

เขาไม่ได้เปิดโปงเธอ แต่ก้มหน้ามองช่วงล่างเธอ เนื้อผ้าบางเบามาก

วันนี้ความรู้สึกที่ใช้มือสัมผัสเธอคงไม่ผิดพลาดแน่ “งั้นก็ทำเรื่องเมื่อคืนต่อ”

มือข้างนึงของโห้หลีเฉินกั้นไว้ที่ผนัง อีกข้างก็โอบร่างที่บอบบางของเธอไว้ในอ้อมอก

ลมหายใจที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายฟุ้งมาที่หน้า ทันใดนั้นร่างกายของเย้นหว่านแข็งทื่อ

แค่เสี้ยววินาทีภาพกุ๊กกิ๊กของเมื่อคืนก็โผล่ขึ้นมาในสมองของเธอ

อยู่ออฟฟิศจะต่อได้ยังไง? อีกอย่างความสัมพันธ์ของเขาสองคนแค่หมั้นกันหลอกๆ

เธอไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับเขาหรอก

“ที่นี่คือบริษัท คุณอย่ามาซี้ซั้วนะ”

เย้นหว่านกลัวจะแย่อยู่แล้ว เธอผลักโห้หลีเฉินออกและวิ่งไปข้างๆ เดิมทีเธออยากวิ่งออกไปโดยตรง

แต่กลับเดินไปทิศทางที่กลับกัน ด้านหลังมีแต่ผนังและโต๊ะทำงาน

โห้หลีเฉินเห็นในอ้อมอกว่างเปล่าแล้วเริ่มหมดความอดทน “คุณมาให้ความร่วมมือผมเดี๋ยวนี้”

“คุณโห้คะ ความสัมพันธ์ของเราตกลงกันแค่หมั้นกัน เรื่องอื่นฉันมีสิทธิ์ไม่ให้ความร่วมมือได้ทั้งนั้น

ถ้าคุณยังขอร้องเรื่องที่ไม่มีเหตุผลต่ออีก ฉันก็จะสิ้นสุดข้อตกลงที่หมั้นกับคุณ”

ท่าทางที่ปฎิเสธอย่างหนักแน่นของ เย้นหว่าน สายตาที่มองโห้หลีเฉินเต็มไปด้วยการตักเตือน

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วและรู้สึกหดหู่ ทำไมเรื่องง่ายๆแค่นี้ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักให้ความร่วมมือนะ?

ถ้าเป็นคนธรรมดา เขาไม่คำนึงอะไรก็จับมาพิสูจน์แล้ว แต่ เย้นหว่านมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นผู้หญิงคืนนั้น

เขาไม่อยากทำให้เธอตกใจ เงียบขรึมไปครู่นึง โห้หลีเฉินพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “คุยเรื่องงานเถอะ”

ที่นี้เย้นหว่านถึงโล่งอกไปที แต่เธอก็ยังยืนห่างจากโห้หลีเฉินมากอีกเช่นเคย

ถ้ารู้ว่าท่านประธานจะกลายมาเป็นโห้หลีเฉิน เธอตายก็ไม่เข้าร่วมการคัดเลือกครั้งนี้

แต่ตอนนี้ถูกคัดเลือกแล้ว กลับเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้หลุดพ้นจากการเป็นเด็กใหม่

ถ้าไม่คว้าไว้เธอก็รู้สึกเสียดาย