บทที่ 102 เขามาแล้ว

บทที่ 102 เขามาแล้ว

เย้นหว่านพึ่งนั่งลง ไม่อยากเดือดร้อนกลับดันมาหาถึงที่เองเลย

โอวน่อหย่ามองเห็นเย้นหว่าน รีบพูดเสียงสูงออกมา “นี่ไม่ใช่เย้นหว่านเหรอ? คิดไม่ถึงว่าเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย”

หลังจากคำพูดของหล่อนออกไป สื่อมวลชนและผู้คนก็สังเกตเห็นเย้นหว่านกันหมด

โอวน่อหย่าเดินเข้ามาหาก่อนแล้ว ถือโอกาสขณะที่ยืนอยู่ เชิดคางเล็กน้อย มองเย้นหว่านจากด้านบนลงมา

ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ดูสนใจ แต่ก็เป็นการยั่วยุและเหยียดหยามอย่างไม่มีตรงไหนคลุมเครือ

“เย้นหว่าน การแข่งขันใหญ่ออกแบบเสื้อผ้าOvi เธอสละสิทธิ์ไปอย่างไม่มีสาเหตุ ฉันยังคิดว่านับจากนี้เธอจะออกจากวงการออกแบบแล้วซะอีก วันนี้มาที่นี่ ตัดใจไม่ได้ หรือมาเป็นคนดูเหรอ?”

ความหมายภายใต้คำพูดนั้น เธอมีสิทธิ์เป็นเพียงผู้ชมเท่านั้น

ก่อนหน้านี้เหล่านักข่าวยังติดตามเย้นหว่านอยู่พอสมควร ทว่าพอได้ยินคำพูดของโอวน่อหย่า ต่างคาดเดากันว่าต่อไปเย้ยหว่านคงไม่กลับมาในวงการออกแบบอีกแล้ว เย้นหว่านที่เป็นแบบนี้ สำหรับพวกเขาแล้วก็ไร้คุณค่าไป

แม้กระทั่งไม่มีสื่อไปถ่ายเย้นหว่าน มีแต่คว้าสารพัดโอกาสเพื่อถ่ายภาพของโอวน่อหย่า

เย้นหว่านมองโอวน่อหย่ากับซือหนานด้วยสายตาเย็นชา ไม่อยากสนใจหล่อนด้วยความรังเกียจ ที่จริงหล่อนแค่มาหาเรื่องทะเลาะ มาหาความรู้สึกดีเด่น

ถ้าเวลานี้เธอสนใจโอวน่อหย่า ยิ่งกลับกระดานโดดน้ำให้หล่อนอีกด้วยซ้ำไป ทำให้หล่อนยิ่งพูดยิ่งได้ใจ

เย้นหว่านย้ายสายตาออกอย่างตรงไปตรงมา เพิกเฉยต่อโอวน่อหย่าไปทันที

ภายใต้การจับจ้องของผู้คน โอวน่อหย่าโดนเมินเฉยไปโดยตรง รู้สึกเหมือนโดนตบที่หน้ามาทีหนึ่ง ข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่เท่าไร

ในใจหล่อนเดือดดาล ไม่ง่ายเลยที่บนใบหน้าจะคุมอารมณ์ไว้ได้

“ใช่แล้ว คนที่สามารถเข้าร่วมแฟชั่นวีคครั้งนี้ได้ล้วนเป็นคนมีชื่อเสียงในวงการ ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับเชิญ เท่าที่ฉันรู้ตอนนี้เหมือนว่าเธอไม่มีสิทธิ์เข้าร่วม?”

โอวน่อหย่าพูดอย่างงงงวย สายตาตกอยู่ที่ตัวของเย้นเหวินหนาน ลังเลอยู่สักพัก เหมือนนึกได้อย่างฉับพลัน

“เป็นเขาพาเธอมา? ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง”

คำพูดของโอวน่อหย่าพูดอย่างคลุมเครือ ที่จริงความหมายบอกเป็นนัยอย่างชัดเจนมากแล้ว เย้นหว่านคบคิดกับผู้ชาย

ชั่วขณะหนึ่งสีหน้าของเย้นหว่านดูไม่ดีเลย โอวน่อหย่าจะมากระทบกระทั่งเธอนั้นไม่เป็นอะไร แต่ไม่สามารถทำให้ชื่อเสียงของเย้นเหวินหนานเสียหายไปด้วย

“โอวน่อหย่า เธอคิดว่าใครเขาจะเหมือนเธอไปหมดเลยหรือไง ชอบเกาะผู้ชายไต่เต้าขึ้นไป?”

เย้นหว่านลุกขึ้นมา กวาดสายตาดูถูกไปที่ตัวของซือหนานอย่างไม่เกรงกลัวสักนิด

สีหน้าซือหนานอึมครึม มองเย้นหว่านอย่างโมโหพอสมควร ทว่ากลับเม้มริมฝีปากอย่างเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้พูดอะไรออกไป

โอวน่อหย่ากลับไม่ทน “เย้นหว่าน ถึงแม้ฉันจะชนะเธอในการแข่งขันใหญ่ออกแบบเสื้อผ้าOvi แต่ทุกคนก็รู้กันหมด ฉันใช้ความสามารถของตัวเอง นี่เธอไม่พอใจ แถมยังอิจฉาสามีของฉันด้วยเหรอ?”

“อิจฉาเธอ? ผู้ชายเลวอย่างซือหนานแบบนี้ ฉันไม่เสียดายหรอก”

เย้นหว่านหัวเราะสบายใจอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ การเหยียดหยามในสายตาไม่ได้ซ่อนเร้นมาตั้งแต่แรก

ซือหนานนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะยิ่งดูแย่ขึ้น ภายในกลับไม่สบายเอาอย่างมาก

เย้นหว่านที่ในสายตาเคยมีแต่เขา ตอนนี้มีเพียงความรังเกียจอย่างเย็นชาต่อเขา แม้กระทั่งไม่ยอมมองเขามากเท่าไร

ความรู้สึกแตกต่างกันแบบนี้ ทำให้ซือหนานรู้สึกถึงความไม่สบายใจเอามากๆ

ถูกคนเหยียดหยามต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้ บนหน้าโอวน่อหย่าก็คุมอารมณ์ไม่ไหว ถลึงตากัดฟันใส่เย้นหว่าน

หล่อนขยับเข้ามาใกล้ระดับหนึ่ง ใช้เสียงที่ต่ำมากพูดไป

“ดีเลวอย่างไรฉันก็มีซือหนาน ว่าแต่เธอมีอะไร? เย้นหว่าน โดนโห้หลีเฉินทิ้งแล้วสินะ? ฮ่าๆๆ คนที่มีตำแหน่งสูงปลอมๆ เธอยังผูกสัมพันธ์ไม่ได้ ชาตินี้คงถูกลิขิตให้ดิ้นรนในโคลนตมไปจนตายล่ะมั้ง”

เห็นท่าทางอวดดีของโอวน่อหย่า เย้นหว่านก็เดือดดาลขึ้น

หล่อนทำเรื่องที่ต่ำทรามมากขนาดนั้น และตอนนี้ยังมาโอ้อวดขนาดนี้ ทั้งได้รับฐานะและผลประโยชน์ไปทั้งคู่ มีสิทธิ์อะไรกัน?

โอวน่อหย่าหัวเราะอย่างภูมิใจ “เย้นหว่าน ชาตินี้เธอคงไม่มีทางได้รับทุกอย่างที่ฉันครอบครอง ผู้ชายก็ไม่ได้ หน้าที่การงานยิ่งไม่ได้”