บทที่ 1043 หน้าต่างบานหนึ่ง

เย้นโม่หลินยังคงขมวดคิ้วเหมือนเดิม พูดด้วยความจริงจังว่า

"เธอผอมเกินไปแล้ว รับไม่ไหว รอให้ร่างกายกลับมาแข็งแรงแล้ว ค่อยพูดเรื่องนี้"

กู้จื่อเฟยมองเย้นโม่หลินด้วยความตะลึงงัน

ปฏิเสธได้อย่างจริงจังขนาดนี้เลย?

เธอกัดฟัน "นายกลับใจแล้วใช่ไหม? สิ่งที่พูดเมื่อวานโกหกฉันทั้งนั้น?"

ใช่แล้ว ต้องใช่แน่ๆ

เย้นโม่หลินผู้ชายที่เก็บตัวหัวโบราณแบบนี้ ทำไมจู่ๆ ถึงเปิดใจ ตอบตกลงว่าจะถูกเอาง่ายขนาดนั้น ยังพูดอีกว่าอยากเอาเธอ?

เธอช่างใสซื่อเกินไปแล้ว ถึงได้ไปเชื่อคำพูดบ้าบอของเขา

"ฉันไม่มีทางโกหกเธอ" เย้นโม่หลินปฏิเสธ

สีหน้าของกู้จื่อเฟยกลับเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "นายโกหกฉันนั่นแหละ ยัยขี้โกหก ฮึ้ม ฉันจะไม่สนใจนายแล้ว"

หลังจากพูดจบ กู้จื่อเฟยหันหลังแล้ววิ่งไปเลย

เธอวิ่งไปไกลมาก ในตอนที่เธอหันกลับมา ข้างหลังว่างเปล่าไปหมด ไม่มีคนตามมาด้วยจริงๆ

เธอมองดูข้างหลัง อดเบ้ปากขึ้นไม่ได้

พี่เย้นไม่ตามเธอแล้วจริงๆ?

ขณะนี้ควรจะมาตอแยง้อเขาก็ได้แล้วไม่ใช่หรอ

ทว่า ใครให้เขาเป็นเย้นโม่หลินล่ะ ไม่วิ่งตามมาถือเป็นเรื่องปกติมากแล้ว คาดว่าตอนนี้คงจะกำลังวิเคราะห์ปัญหาเรื่องโกหกไม่โกหกอย่างจริงจังอยู่สินะ

กู้จื่อเฟยยิ้มด้วยความจนปัญหา ทันใดนั้น รอยิ้มบนใบหน้าก็แขวนไม่อยู่ ทับถมลงมา

เธอจับกระเพาะของตัวเอง มีความในใจเต็มไปหมด

โรคเบื่ออาหารไม่ใช่ว่าไม่มียารักษา หากส่งไว้ในมือของป่ายฉี เขาอาจจะรักษาได้เร็วกว่า

ในไม่ช้าเธอก็สามารถปรับสมดุลกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง

ทว่า......

นิ้วมือของกู้จื่อเฟยจับคอเสื้อของตัวเองแน่น พยายามอดทนปกปิดสุดความสามารถ

เธอไม่อยากรับการรักษาโรคเบื่ออาหาร

โรคนี้ ไม่เพียงแต่อยู่บนร่างกาย ยังเป็นบาดแผลในใจอีกด้วย

ถึงแม้ว่าเธอจะเข้มแข็งเพียงไหน การถูกทำร้ายในสองเดือนกว่า ช่วงชีวิตที่ตายทั้งเป็น หัวใจของเธอล้วนถูกทำลายไปด้วย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะปลอดภัยแล้ว แต่กลับไม่กล้าหวนคิดเรื่องทั้งหมดในสองเดือนที่แล้วอีก

เล็กๆน้อยๆ ทุกๆเรื่องราว ต่างก็เหมือนฝันร้ายที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเธอ

ยับยั้งไว้ไม่พลิกขึ้นมา เธอยังสามารถใช้ชีวิตดีๆได้ ทว่าพลิกขึ้นมา เธอก็จะตกลงไปยังเหวลึกที่น่ากลัวและเจ็บปวด

เธอไม่อยากไปคิด ไม่กล้าไปคิด

และในระหว่างการรักษา เธอไม่อยากให้เย้นโม่หลินรู้ว่าสองเดือนนี้เธอผ่านมายังไง เธอไม่อยากให้เขาเจ็บปวด

กู้จื่อเฟยยืนอยู่ที่เดิมนานมาก พยายามยับยั้งอารมณ์ที่ผุดออกมาจากหน้าอกลงไป หันหลังแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว

ห้องครัวในโรงแรมเป็นห้องกว้าง ถึงแม้ว่าโรงแรมจะถูกเหมาแล้ว ทว่าข้างในก็มีเชฟมืออาชีพที่เย้นโม่หลินมาพาอยู่ตลอดเวลา อยู่ในหน้าที่ตลอด 24 ชั่วโมง

เห็นว่ากู้จื่อเฟยมาแล้ว เชฟทั้งสองและผู้ช่วยอีกไม่กี่คนต่างก็รีบเดินขึ้นไป

"คุณกู้ครับ คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ? คุณอยากทานอาหารอะไรหรือเปล่าครับ? พวกผมสามารถรีบทำได้ทันทีเลยครับ"

หัวหน้าเชฟยิ้มแล้วพูดอย่างมีมารยาท

กู้จื่อเฟยยิ้มตอบกลับอย่างมีมารยาท "ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ฉันมาที่นี่จริงๆแล้วอยากทำเองค่ะ ทำอาหารให้คุณชายเย้นด้วยตัวเอง พวกคุณสามารถยืมห้องครัวให้ฉันใช้สักครู่ได้ไหมคะ?"

"ได้อยู่แล้วครับ"

หัวหน้าเชฟตอบด้วยความไม่ลังเล "คุณต้องการอะไรสามารถใช้ได้หมดเลยครับ พวกผมคอยช่วยคุณนะครับ"

"ไม่ต้องค่ะไม่ต้อง ฉันอยากจัดการเองทั้งหมดเลย พวกคุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ"

"อันนี้......" หัวหน้าเชฟมีความลำบากใจ "คุณกู้ครับ เข้าครัวทำอาหารยุ่งยาก งานก็เยอะมากครับ หรือว่าเหลือผู้ช่วยหนึ่งคนไว้ช่วยคุณก็ดีครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่บ้านก็เข้าครัวบ่อยค่ะ ฉันสามารถจัดการได้ค่ะ"

เห็นกู้จื่อเฟยยืนหยัดขนาดนี้ ถึงแม้ว่าหัวหน้าเชฟจะไม่ค่อยวางใจ ทว่าก็ไม่ดีที่จะพูดอะไรเพิ่มแล้ว

เขาได้กำชับว่าของประมาณไหนวางอยู่ที่ไหน จากนั้นจึงจะเรียกคนในครัวเดินตามออกไป

เขาพึ่งเดินมาถึงหน้าประตู กู้จื่อเฟยก็พูดขึ้นทันทีว่า

"คือว่า ขอรบกวนพวกคุณช่วยฉันปิดเป็นความลับก่อนนะคะ ไม่ต้องบอกคุณชายเย้น ฉันอยากเซอร์ไพรส์เขา หากว่าทำออกมาไม่อร่อย ก็จะได้ไม่ทำให้เขาผิดหวังค่ะ"