บทที่ 1056 เตรียมตัวตั้งรับ

ด้วยความใจดีและห่วงใยของกงจืออวี ความรู้สึกไม่สบายใจเล็กๆ ของกู้จื่อเฟย ก็กระจายหายไป

เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนขี้อาย จากนั้น จึงถอดหน้ากากออกต่อหน้ากงจืออวี

กงจืออวีแม้ว่าจะเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิมของกู้จื่อเฟย ในช่วงหนึ่งก็ยังมีความตกใจและปวดใจที่ไม่สิ้นสุด

แต่เธอก็ไม่ได้เผยการแสดงออกอะไรมากนัก ราวกับว่าใบหน้าที่เสียโฉมนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยังคงมองไปที่กู้จื่อเฟยอย่างอ่อนโยนเป็นธรรมชาติมาก

เพียงแต่ เอ็นดูเธอมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

กู้จื่อเฟยอบอุ่นใจ ภาระที่แบกอยู่ก็น้อยลงไปมาก

เธอนั่งเครื่องบินมานานขนาดนี้ ก็รู้สึกเหนื่อยจริงๆ แล้วยังกินของว่างกับเครื่องดื่มไปหน่อย รองท้อง

บรรยากาศ อบอุ่น

ทำให้ทั้งจิตใจและร่างกายของกู้จื่อเฟยผ่อนคลายลง ราวกับกลับมาบ้านแล้วจริงๆ

เพียงแต่ ช่วงเวลาดีๆ คงอยู่เพียงแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

หน้าประตูจู่ๆ ก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยกลางคน

เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามา กู้จื่อเฟยก็ตกใจ ปิดใบหน้าของตัวเองจากปฏิกิริยาถูกกระตุ้น สวมหมวกแก๊ป

ต่อหน้ากงจืออวีเธอเปิดหน้าได้ แต่ก็ยังไม่อยากให้คนอื่นเห็น

เย้นโม่หลินมองดูการเคลื่อนไหวของเธอ สีหน้าจมดิ่ง ในใจมีความหดหู่

คนเหล่านั้นเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน พูดขึ้นอย่างเร่งรีบ

"นายน้อย ได้ยินมาว่าคุณกลับมาแล้ว พวกเราจึงรีบมา ดีมากเลย คุณรีบไปที่ห้องควบคุมกับเราเถอะ เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจำเป็นต้องให้คุณจัดการ"

กงจืออวีขมวดคิ้ว "มีคุณท่านควบคุมดูแลอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"งานยุ่งมากจริงๆ ครับ สถานการณ์วิกฤต มีนายน้อยอยู่ ถึงจะสามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมได้ดีขึ้น"

ผู้ชายวัยกลางคนพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ และร้อนรนอย่างมาก

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ พวกเขาก็ไม่เร่งรีบมาจนถึงที่นี่ ถึงยังไงก่อนหน้านี้กงจืออวีก็เคยพูดไว้ โดยทั่วไปไม่ต้องมาหาเย้นโม่หลิน ให้เขาพักผ่อนก่อน

แต่ว่าตอนนี้ กลับไม่มีเวลาให้แม้แต่จะพัก

ปกติก็ช่างมันเถอะ แต่ว่าตอนนี้.....

กงจืออวีมองไปที่กู้จื่อเฟยอย่างไม่สงบใจเล็กน้อย เธอพึ่งจะผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พึ่งกลับมาที่ตระกูลเย้น แน่นอนว่ายังไม่ค่อยคุ้นชิน จำเป็นต้องให้เย้นโม่หลินช่วยให้คุ้นเคย

ถ้าเย้นโม่หลินไปตอนนี้ กู้จื่อเฟยจะรู้สึกไม่สงบใจ

"นายไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน"

เสียงของกู้จื่อเฟยว่องไว ผลักดันเย้นโม่หลิน "เรื่องใหญ่สำคัญ รีบไปเถอะ ฉันรอนายกลับมา"

กงจืออวีประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้น ก็ยิ้มอย่างปลื้มใจ

ไม่เสียแรงที่เป็นลูกสะใภ้ที่เธอมองหา มีความกล้าหาญ เข้าใจเหตุผล

เย้นโม่หลินอยู่กับเธอ เป็นโชคดีของคนน่าเบื่อคนนี้แล้ว

เย้นโม่หลินใบหน้าจมดิ่ง ขมวดหัวคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพยักหน้า

เขามองไปที่กู้จื่อเฟย กำชับอย่างจริงจัง

"อยากทำอะไร ก็สั่งสาวใช้ อยากไปที่ไหน ก็เรียกให้ป่ายฉีไปกับเธอ ฉันจะรีบจัดการแล้วกลับมาให้เร็วที่สุด"

"โอเคโอเค ฉันรู้แล้ว พี่เย้น ทำไมนายกลายเป็นคนยืดเยื้อขนาดนี้?"

กู้จื่อเฟยหยอกเขา

เย้นโม่หลินไม่เป็นตัวเองเล็กน้อย เหมือนกับว่าช่วงนี้เขากลายเป็นคนช่างพูดจริงๆ

แต่ปล่อยกู้จื่อเฟยไว้เพียงลำพัง เขาก็แค่ไม่ค่อยวางใจ

เย้นโม่หลินลุกขึ้นยืน แล้วมองไปที่ป่ายฉี "ดูแลเธอให้ดี"

พูดจบ เขาถึงเดินออกไปด้านนอก

ป่ายฉีทรุดตัวลงบนโซฟา อึดอัดใจอย่างมาก ความกดดันทั้งจากกงจืออวีและเย้นโม่หลิน ถ้าเขาดูแลกู้จื่อเฟยไม่ดี ไม่ต้องฆ่าตัวตายไถ่โทษเลยเหรอ?

เขานับว่าเข้าใจแล้ว กู้จื่อเฟยคือชาวนาที่ผันตัวมาร้องเพลง สถานะบดขยี้เขาแล้ว

หลังจากเย้นโม่หลินจากไป กู้จื่อเฟยก็พูดคุยกับกงจืออวีอีกไม่กี่ประโยค แล้วกลับห้องไปเก็บข้าวของพักผ่อน

เนื่องจากสถานการณ์ของตระกูลเย้น ดูจากความปลอดภัยและความสะดวก กู้จื่อเฟยเองก็อาศัยอยู่ที่อาคารหลัก

มาถึงห้อง ก็เหลือเพียงแค่เธอคนเดียว อารมณ์ที่ดีมากของกู้จื่อเฟย ดูราวกับลดลง กลายเป็นโศกเศร้า

เธอยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปด้านนอก ยากที่จะปกปิดความไม่สงบและกังวลใจ