บทที่ 1055 กลับตระกูลเย้น

"ไม่ได้"

เสียงปฏิเสธดังขึ้นมาทันที

แต่ไม่ใช่เสียงของเย้นโม่หลิน กลับเป็นป่ายฉี

เขาเดินเข้ามาอย่างวางท่า มองไปที่กู้จื่อเฟยอย่างไม่ชอบใจ "ในบ้านมีหมอที่อัจฉริยะขนาดนี้อยู่ เธอยังจะไปหาหมอที่ไม่เหมาะสมข้างนอกทำไม? คิดจะแย่งป้ายฉันเหรอ?"

เมื่อเห็นป่ายฉี กู้จื่อเฟยก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

แม้ว่าป่ายฉีจะปากร้าย แต่ก็พูดมีเหตุผล แต่ไหนแต่ไรป่ายฉีก็ทำงานหนักให้การรักษาดูแลพวกเขามาตลอด แต่กู้จื่อเฟยกลับมองข้ามเขาไป

แม้แต่มองในมุมของหมอ เกรงว่าจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย

แม้ว่าเธอจะลำบากใจ

กู้จื่อเฟยยากที่จะไม่ทะเลาะกับป่ายฉี ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

"ฉันทำผิดไปแล้ว ไม่ควรไปหาหมอข้างนอก นายเป็นคนใจกว้าง ไม่ถือสาใช่ไหม? การรักษาหลังจากนี้ของฉัน ส่งต่อให้นายนะ?"

ฝีเท้าที่เย่อหยิ่งของป่ายฉีหยุดลงทันใด

มองไปที่กู้จื่อเฟยด้วยใบหน้าประหลาดใจ

เธอพูดคำแบบนี้ออกมา? เพราะมีประสงค์ร้ายแอบแฝง หรือมีเจตนาอื่น?

ลังเลอยู่หลายวินาที ป่ายฉีถึงพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ฉันจะไม่ใจอ่อนกับเธอทั้งนั้น ฉันจะตื่นตัวอยู่ตลอด เธออย่าคิดที่จะเล่นลูกไม้อะไร"

เขาเตือนเธอล่วงหน้า

กู้จื่อเฟยพยักหน้าอย่างให้ความร่วมมือมาก "โอเค ฉันจะเป็นคนไข้ที่ประพฤติตัวดี"

ป่ายฉี "......" เขาขนลุกชันทั่วร่างมันเรื่องอะไรกัน?

เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย

โรคเบื่ออาหารของกู้จื่อเฟย ภายใต้การรักษาของเจิ้งเหลียง ดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้ก็มาถึงการรักษาช่วงท้ายและภายหลัง

ขั้นตอนแบบนี้ป่ายฉีมักจะไม่สนใจ และรู้สึกน่าเบื่อหน่าย

แต่คนไข้คือกู้จื่อเฟย มีเย้นโม่หลินที่หยาบคายไร้เหตุผลเป็นBack up เขาจะทำอะไรได้?

การปรึกษาทางด้านจิตใจของกู้จื่อเฟยก็เกือบจะเสร็จสิ้นแล้ว เมื่อเจอการรักษาของป่ายฉี ก็ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องที่ประภาคารกับเขา กู้จื่อเฟยก็ไม่ต้องมีความลำบากใจมากนัก

เรื่องของสุขภาพ ส่งมอบให้ป่ายฉีก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

การรักษาของเธอ เป็นไปอย่างราบรื่นมาก

สองวันต่อมา เย้นโม่หลินมาบอกเธอ ว่าได้ค้นทั่วเมืองนี้แล้ว แต่ก็ยังหาเจียงเป้ยนีไม่พบ

คนที่ช่วยชีวิตเจียงเป้ยนีต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ พวกเขาอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ จะต้องละทิ้งที่ซ่อนตัวหลบหนีไปแล้วแน่ ดังนั้นอยู่ที่นี่เพื่อค้นหาต่อไป ก็ไม่มีความหมายอะไร

อีกอย่าง ตระกูลเย้นต้องการให้เขากลับไปแล้ว

เมื่อคิดว่าจะกลับไปตระกูลเย้น กู้จื่อเฟยก็รู้สึกไม่เต็มใจโดยไม่รู้ตัว เพราะใบหน้าของเธอ ยังไปเจอใครไม่ได้

แต่เธอกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ดีเลย กลับกันเถอะ อยู่ที่นี่มานานขนาดนี้แล้ว ฉันอยากออกไปจากสถานที่ปีศาจแบบนี้นานแล้ว"

เธอรับประกัน ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่คิดที่จะมาอีกเป็นครั้งที่สอง

ประภาคารนั้น ควรที่จะจบชีวิตไปซะ

เพียงแต่กลับไปตระกูลเย้นแล้ว ก่อนที่เธอจะรักษาบาดแผลบนใบหน้าหาย ให้เธอเจอคนน้อยหน่อย

ตอนอยู่ที่เวลส์ คนในโรงพยาบาลก็เดินไปเดินมา แต่เพราะล้วนเป็นคนนอก จากที่นั่นไปแล้วชั่วชีวิตนี้ก็ไม่ต้องเจอคนเหล่านั้นอีก เธอจึงไม่ได้มีความกดดันทางจิตใจมากนัก

แต่ที่ตระกูลเย้น กลับแตกต่าง

ทุกคนที่นี่ ล้วนแต่มีความเกี่ยวข้องถึงชีวิตในอนาคตของเธอ เป็นกระทั่งครอบครัวในนาม

เธอไม่อาจทำให้เย้นโม่หลินขายหน้าได้

เมื่อไปถึงตระกูลเย้น กลับเป็นเหมือนความปรารถนาของกู้จื่อเฟย

พวกเขาลงจากเครื่องบินที่สนามหญ้าบ้านเย้น รอบด้านนอกจากคนรับใช้ที่มารับเครื่องบินแล้ว ก็ไม่มีญาติมิตรคนอื่นอยู่เลย

บางทีเพราะเย้นโม่หลินกลับมาเงียบๆ บางทีอาจเพราะคนเหล่านั้นยุ่งจนตัวเป็นเกลียว

ไม่ว่าเพราะอะไร การไม่ได้เจอคนจำนวนมาก สำหรับกู้จื่อเฟยนั่นก็ดีแล้ว

พวกเขาเดินตรงกลับไปที่อาคารหลัก

เมื่อเข้าห้องโถง ร่างที่บอบบางก็เข้ามาต้อนรับ ในตอนที่กู้จื่อเฟยยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็คว้าเธอเข้าไปกอด

อ้อมกอดนุ่มนวลที่มีกลิ่นหอม ทำให้กู้จื่อเฟยสะลึมสะลือทันที

"เฟยเฟย ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบแย่"

น้ำเสียงที่สะอึกสะอื้นแต่โล่งใจ ดังมาจากกงจืออวีผู้สง่างามและอ่อนโยน