บทที่ 1058 สิ่งสำคัญคือความตั้งใจ

กู้จื่อเฟยพยักหน้า "อื้ม สิ่งสำคัญที่สุดคือความตั้งใจ ต่อให้ฉันทำออกมารสชาติแย่มาก พี่เย้นก็จะรู้สึกว่าอร่อยมาก"

เย้นหว่าน "......"

รู้สึกเป็นห่วงกระเพาะของพี่ชายเธอขึ้นมากะทันหัน

"จื่อเฟย ทำเค้กใหญ่หน่อยนะ ช่วยทำในส่วนของฉันด้วย"

ปีแรกที่กลับบ้าน จัดวันเกิดให้พี่ชาย แต่เธอกลับไม่สามารถฉลองให้เย้นโม่หลินที่นั่นได้

อารมณ์ของเย้นหว่าน หดหู่เล็กน้อย

กู้จื่อเฟยรีบพูดปลอบ "เอาน่า สาวท้องโตของฉัน เธออย่าเศร้าเลย อารมณ์ไม่ดีไม่ดีต่อลูกในท้อง เธอต้องมีความสุขสิ วางใจเถอะ วันเกิดของพี่ชายเธอฉันเหมาเอง รับรองว่าจะทำให้เขามีความสุขจนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต"

"มีแฟนแบบนี้อยู่ด้วย น้องสาวอย่างเธอก็ไม่สำคัญแล้ว ส่งใจมาให้ก็พอ ถ้าเธอมาไม่ได้จริงๆ ส่งอั่งเปามาก็ได้ ฉันช่วยเก็บไว้ให้พี่เย้นเอง ส่งใจมาแล้ว ตัวไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า"

อารมณ์ที่ตกต่ำของเย้นหว่าน ถูกปัดเป่าด้วยคำพูดไร้สาระของกู้จื่อเฟยทันที

ทั้งสองพูดคุยเม้าท์มอยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ถึงวางสาย

ก่อนวางสาย กู้จื่อเฟยก็พูดขึ้นเป็นพิเศษ "เสี่ยวหว่าน ถ้าเธอเบื่อ ก็วิดีโอคอลมาคุยกับฉันได้นะ พี่สาวจะคุยกับเธอเอง"

เธอสามารถเข้าใจสถานการณ์และความรู้สึกของเย้นหว่านตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

อยู่ในบ้านที่ไม่คุ้นเคย แม้แต่นอกลานยังมีแต่ศัตรูที่พร้อมจะจู่โจม เธอเหมือนกับนกน้อยที่ถูกขัง

เพียงคนเดียวที่พึ่งพาได้คือโห้หลีเฉิน ถ้าหากเขาไม่อยู่ เย้นหว่านก็ไม่มีแม้แต่คนจะพูดคุยด้วย จะรู้สึกเหงามาก

แม้ว่าสถานการณ์ของกู้จื่อเฟยจะไม่เหมือนกับเย้นหว่าน มีกงจืออวีที่เป็นมิตร แล้วยังมีป่ายฉีให้ทะเลาะ ปรับตัวให้กลมกลืนได้สะดวก

แต่ใบหน้าของเธอไม่ได้ฟื้นฟูในวันเดียว ก็เหมือนกับพันธนาการที่อยู่ในใจเธอ เธอก็ไม่กล้าเดินออกจากประตูลาน

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่อยู่นอกประตูใหญ่ ถอนหายใจ

การต่อสู้ระหว่างตระกูลหยูกับตะกูลเย้น มันจะหยุดลงได้เมื่อไหร่กันแน่?

คืนวันแบบนี้ อยากให้จบลงให้เร็วที่สุดถึงจะดี

แต่กู้จื่อเฟยก็ไม่ใช่คนอารมณ์อ่อนไหว ไม่นานก็ปรับอารมณ์ได้ เริ่มเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดสามวันหลังจากนี้

หลังจากที่เธอออกแบบเลย์เอาต์ของบ้านแล้ว ก็ให้คนไปซื้อของ จากนั้นก็เริ่มค้นคว้าวิธีการทำเค้ก

ใช้ใจทำเรื่องบางอย่างให้ดี เวลาก็จะผ่านไปเร็วมาก

ระยะเวลาสามวัน ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้ ภายใต้การกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าของกู้จื่อเฟย เย้นโม่หลินจึงกลับมาล่วงหน้า ตอนที่ฟ้ามืด

แต่ในอาคารหลักกลับไม่มีคนอยู่

กู้จื่อเฟยเร่งให้เขากลับมา ตามหลักแล้วต้องรอเขาอยู่ที่บ้าน ทำไมถึงไม่อยู่ล่ะ?

เย้นโม่หลินกำลังสงสัย จะโทรไปหากู้จื่อเฟย ตอนนี้ สาวใช้กลับเดินออกมา

"นายน้อย คุณกู้ตอนนี้อยู่ที่ลานของคุณค่ะ ให้คุณไปรับเธอที่นู่น"

วิ่งไปที่ลานของเขาโดยไม่มีเหตุผลทำไม?

เย้นโม่หลินคิดไม่ออก แต่ก็เดินก้าวใหญ่ไปทางด้านนอก

อาคารหลักกับลานของเย้นโม่หลินอยู่ห่างกันไม่ไกลมาก ไม่นานนัก เขาก็เดินมาถึงประตูลาน

เพียงแต่ที่แปลกคือ ประตูลานที่ปกติเปิดอยู่ตลอด ตอนนี้กลับปิดอยู่

อีกอย่างด้านนอกก็ไม่มีบอดี้การ์ดเฝ้าประตู

เรื่องอะไรกัน?

สถานการณ์ที่ผิดปกติทำให้การหายใจของเย้นโม่หลินตึงเครียดขึ้นมา กลัวว่ากู้จื่อเฟยอยู่ข้างในจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น รีบเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว เปิดประตูออก

เมื่อเขาเหยียบเท้าเข้าไป ทันใดนั้น—

"ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้น ริบบิ้นโบยบินเต็มท้องฟ้า

แต่ล่ะเส้นตกลงบนตัวเขา

เย้นโม่หลินประหลาดใจ เห็นลานที่เดิมทีเงียบเหงาว่างเปล่า ตอนนี้บนต้นไม้ถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้ เต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกสนานราวกับเทศกาลปีใหม่

บนพื้นยังปูพรมแดง พรมทั้งสองฝั่ง มีคนยืนอยู่เต็ม ล้วนแต่เป็นเครือญาติและครอบครัว ในมือของเหล่ารุ่นเยาว์ถือพลุริบบิ้น รอยยิ้มเต็มหน้า

"นายน้อย สุขสันต์วันเกิด"