บทที่ 1091 ทารกแรกเกิด

เย้นหว่านน้ำตาอาบน้ำ

เธอหันหน้ากลับมาอย่างแข็งทื่อ แล้วมองไปที่โห้หลีเฉินด้วยสายตาที่สั่นเทา

สายตานั้นเต็มไปด้วยความอาลัยรัก และรักอย่างสุดขีด

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะจากลาไปจนชั่วนิรันดรอย่างนี้ และไม่เคยคิดมาก่อนด้วยเหมือนกันว่า จะถูกคนบังคับจนตกอยู่ในสภาพที่อับจนเช่นนี้

"ที่รักคะ"

นิ้วมือของเย้นหว่านลูบคิ้ว สันจมูก และริมฝีปากของเขาเบาๆ...

เธอพรรณนาถึงอวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าที่งดงามและละเอียดอ่อนของเขา พร้อมกับลูบสัมผัสโครงหน้าของเขา แล้วค่อยสลักมันไว้ในจิตวิญญาณของตัวเองอย่างละเอียด

เพื่อให้เธอจะได้จดจำตลอดไปและไม่มีวันลืม

"ขอโทษนะคะ..."

เสียงของเย้นหว่านแผ่วเบาอย่างมาก จากนั้นน้ำตาของเธอ ก็ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

เย้นหว่านจึงตัดสินใจ

เพราะทางหนึ่งก็เป็นสิ่งที่จะทำให้เธอต้องละอายใจ และอีกทางหนึ่งก็เป็นสิ่งที่จะทำให้เธอไม่สามารถสั่นคลอนการตัดสินใจได้

เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย และถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดฉุกเฉิน ด้วยกันกับโห้หลีเฉิน

เธอได้รับยาสลบ และสติก็ค่อยๆ เลือนรางไป

จากนั้นก็ตกอยู่ในความมืดมิด

ณ นอกปราสาท ทั้งสองฝ่ายก็ต่อสู้กัน

ฉากนั้นรุนแรงและดุเดือด และเต็มไปด้วยการหลั่งเลือดอย่างต่อเนื่อง

แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นการรับมือกับที่ฉุกละหุก และเป็นสถานการณ์ที่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟเท่านั้น เพราะภายใต้การโจมตีที่ต้องการบดขยี้ของหยูฉู่สองนั้น เว่ยชีจึงพ่ายแพ้ไป

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส และถูกคนเหยียบย่ำ

หยูฉู่สองพร้อมด้วยกลุ่มบอดี้การ์ดจำนวนมาก พุ่งเข้าไปอย่างดุร้าย

เว่ยชีลืมตามองไปที่ภาพด้านหลังของพวกเขาอย่างยากลำบาก เขาน้ำตาคลอเบ้า และหัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

ขอโทษด้วยครับคุณผู้ชาย เป็นเพราะผมไร้ความสามารถเอง

......

เก้าเดือนต่อมา

ณ วิลล่าเดี่ยวของตระกูลหยู โห้หลีเฉินกับเย้นหว่าน

ในห้องห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุด

ม่านผืนหนาถูกดึงขึ้น ทั้งๆ ที่เป็นตอนกลางวันแท้ๆ แต่กลับไม่มีแสงส่องเข้ามาเลยแม้แต่น้อย มันราวกับค่ำคืนที่เงียบสงัดยังไงอย่างงั้นเลย

มันทั้งมืด และอึดอัด

และในขณะนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แล้วหันหน้าเข้าหาม่านราวกับตกอยู่ในการนั่งสมาธิ และไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆ

และเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ และเขาก็สงบนิ่งจนแม้แต่การหายใจขึ้นลงของเขายังไม่อาจสังเกตเห็นได้ง่ายๆ ราวกับว่าเขาเป็นแค่รูปปั้นรูปหนึ่งเท่านั้น

และราวกับว่า เขาตายไปตั้งนานแล้ว

"ก๊อกๆ"

เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นจากข้างนอก พร้อมด้วยเสียงที่พยายามพูดอย่างเบาที่สุดของชายคนหนึ่ง "คุณผู้ชายครับ ได้เวลาทานยาแล้วครับ"

แต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก จากนั้นจึงมีแสงสาดส่องเข้ามา

ซึ่งคนที่เข้ามานั้นคือเว่ยชีนั่นเอง

บนใบหน้าของเขา มีแผลเป็นบนดวงตาของเขา แม้ว่าแผลจะหายสนิทแล้ว แต่ก็ยังดูอัปลักษณ์และน่ากลัว เพราะมันทำลายใบหน้าที่หล่อเหลาทั้งใบของเขาไปแล้ว

เขาเดินเข้ามา พร้อมกับถือชามยา

"คุณผู้ชายครับ ได้เวลาทานยาแล้วครับ"

เขาพูดอีกครั้ง

แต่ชายคนนั้นยังไม่มีการตอบรับใดๆ

จึงทำให้เว่ยชีตื่นกลัวอย่างไม่มีเหตุผล เขาเลยอยากเข้าไปสำรวจดูว่า เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

เขาระงับอารมณ์ในหัวใจไว้ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมอย่างอดทนไปว่า

"คุณผู้ชายครับ สุขภาพของคุณผู้ชายยังไม่หายดี แล้วมันก็เอาแต่จะกำเริบแล้วกำเริบอีก ยังต้องทานยาถึงจะหายดีนะครับ"

"ดีงั้นเหรอ?"

ในที่สุดชายคนนั้นก็ส่งเสียงออกมา อย่างแหบแห้งราวกับว่าลำคอของเขาเสียหายอย่างหนัก

และน้ำเสียงของเขาก็ยังดูเยาะเย้ยอย่างมาก

"ดีขึ้นแล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไร ยังไงมันก็เหมือนกับชีวิตที่ตายยังดีกว่าเป็นอยู่ก็เท่านั้น แล้วมันจะไปต่างอะไรกับการตายล่ะ"