บทที่ 1092 เจ้าเด็กน้อยสุดน่ารัก

ต่อให้หยูฉู่สองจะมีการโจมตีมากแค่ไหน ถ้าหาคนไม่พบ ก็ไม่สามารถโจมตีออกไปได้

เช่นนั้นการที่เขาอยากได้ยาแก้พิษในตำนานนั้น เกรงว่าทั้งชีวิตที่เหลืออยู่อาจไม่มีความหวังใดๆ เลย

สำหรับเด็กทารกชายนั้น เขายังหาเบาะแสไม่ได้เลย เช่นนั้นเขาคงยิ่งไม่รู้ว่าเด็กทารกคนนั้นรอดตายได้หรือไม่

หยูฉู่สองไม่กล้าวางเดิมพันทั้งหมดไว้บนตัวตระกูลเย้นและเด็กทารกชายคนนั้น ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่วางความหวังบางส่วนไว้กับโห้หลีเฉินอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าโห้หลีเฉินไม่เคยคิดที่จะจากไป ยิ่งตอนที่เขาเพิ่งฟื้นได้ไม่นานนั้น เขายิ่งอยากออกจากตระกูลหยู เพื่อออกตามหาเย้นหว่าน

อย่างไรก็ตาม เพราะอยากรักษาชีวิตของโห้หลีเฉินไว้ เขาจึงได้ใช้ชีวิตของเด็กทารกหญิงมาข่มขู่เขา

ถ้าโห้หลีเฉินตัดสินใจอยู่ เด็กทารกหญิงจึงจะสามารถใช้น้ำพุร้อนเพื่อเลี้ยงชีวิตของเธอไว้ได้ และถ้าโห้หลีเฉินตัดสินใจจากไป เด็กทารกหญิงจะต้องตาย

แม้ว่าในใจจะโกรธแค้นจนเกือบจะเป็นบ้า แต่โห้หลีเฉินก็ยังถูกคุมขังในตระกูลหยู

แต่ในขณะนั้น โห้หลีเฉินก็พิการไปแล้ว เพราะเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและพิการ

แต่กำลังอำนาจของเขา ก็ถูกทำลายและควบคุมโดยหยูฉู่สองจากเมื่อเก้าเดือนที่แล้ว เพราะในช่วงครึ่งปีที่เขาอยู่ในอาการโคม่านั้น หยูฉู่สองได้ยึดทรัพย์สมบัติและอาณาเขตทั้งหมดของตระกูลเย้นไป

และในตอนนี้หยูฉู่สองก็ได้กลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอย่างเป็นทางการไปแล้ว และไม่มีใครสามารถตีเสมอกับเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้น โห้หลีเฉินก็สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป และไม่เหลืออะไรเลย

เขาถูกคุมขัง และไม่มีความหวังในการต่อต้านใดๆ

แม้ว่าจะทำเพื่อลูกสาวของตัวเอง โดยต้องถูกขังอยู่ในตระกูลเย้นทุกวันทุกคืน และไปตลอดกาล ซึ่งเขาอาจไม่มีทางไปตามหาตระกูลเย้นได้อีก

และเขาก็ไม่สามารถประคับประคอง ร่างกายที่พังทลายของเขานั้นได้อีกต่อไป

ดังนั้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โห้หลีเฉินก็พิการ ตั้งแต่ร่างกายจนถึงหัวใจ และตั้งแต่ความมุ่งมั่งในการต่อสู้จนถึงจิตวิญญาณ

......

เว่ยชีออกจากห้องไปอย่างห่อเหี่ยว

วันเวลาก็ผ่านไปอย่างนี้วันแล้ววันเล่า และเขาก็ได้ใช้ทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทางที่จะช่วยคุณผู้ชายได้เลย เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงเพื่อปลุกเร้าใจให้คุณผู้ชาย

เขาไม่มีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงได้ เขาจึงทำได้แค่ใช้ทุกอย่างที่เขามี พยายามทำทุกอย่างที่ทำได้ให้ดีที่สุด

จากนั้นเว่ยชีก็ไปที่ห้องของเด็กทารก

ทันทีที่เขาเดินเข้าไป เจ้าเด็กน้อยที่กำลังนอนเล่นบล็อกตัวต่ออยู่บนพรมนั้นก็ล้มบล็อกตัวต่อลง จากนั้นก็คลานเข้ามาหาเขาอย่างตื่นเต้น

ในปากของเจ้าเด็กน้อยคนนั้นยังคงพูดอ้อแอ้อย่างมีความสุข โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดนั้นคืออะไร

ใบหน้าเล็กๆ ที่อวบอ้วนใสสะอาดของเธอนั้นน่ารักอย่างมาก และดวงตาที่เหมือนกับไข่มุกสีดำของเธอนั้นก็เป็นประกาย และงดงามราวกับนางฟ้าที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า

หัวใจที่หนักอึ้งของเว่ยชีนั้น ก็อบอุ่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มของเธอ เขาย่อตัวลง และอุ้มเธอขึ้นมาอย่างเชี่ยวชาญ

"อ้อแอ้ๆ"

เจ้าเด็กน้อยนั้นอ้าเปิดปากอย่างไม่หยุด ราวกับว่ามีสิ่งที่อยากจะพูดเต็มไปหมดเพื่อที่จะแสดงความคิดถึงที่มีต่อเว่ยชี

มือเล็กๆ นั้นสัมผัสใบหน้าของเว่ยชีไปๆ มาๆ และเล่นกับรอยแผลเป็นที่น่ากลัวบนใบหน้าของเขา

ซึ่งเธอไม่กลัวเลยสักนิด

หรืออาจพูดได้ว่า ในตอนแรกเริ่มนั้น เธออาจกลัวก็เป็นได้ เพราะตอนนั้นเธอยังเด็กมาก และครั้งแรกที่เธอเห็นแผลเป็นของเว่ยชีเธอก็ตกใจจนร้องไห้อย่างสะท้านฟ้าสะเทือนดินอยู่นาน

แต่หลังจากนั้น พอเธอเห็นเขาทีไรก็ต้องร้องไห้ทุกที และกลัวมากจนเว่ยชีต้องใส่ผ้าปิดตาลายพูห์ไปด้วยทุกที และเขาคงไม่กล้าให้เธอเห็นหน้า เว้นแต่จำเป็นเท่านั้น

แต่สถานการณ์นี้ มันก็เกิดขึ้นไปแค่เดือนกว่าเท่านั้น

เมื่อครั้งที่เธอโตขึ้นมาหน่อย ก็มีครั้งหนึ่งที่ถูกเว่ยชีอุ้ม และเธอก็เป็นฝ่ายเริ่มดึงผ้าปิดตาของเว่ยชีออก

เว่ยชีตกใจอย่างแรง และกลัวว่าเขาจะทำให้เธอกลัวจนร้องไห้อีก

แต่ผลลัพธิ์ไม่ใช่อย่างที่คิด เจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่กลัวเลย เธอเบิกดวงตากลมโตที่เหมือนไข่มุกสีดำนั้นขึ้น และจูบแผลเป็นบนใบหน้าของเว่ยชี

เธอชอบเว่ยชีแม้เขาจะมีรอยแผลเป็นเธอก็ชอบ