บทที่ 1093 อ้อแอ้ๆ

ถึงแม้ว่าเขาจะสิ้นหวัง แต่ตอนนี้เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ เว่ยชีรู้ว่า ไม่ใช่ทำเพื่อคนอื่น แต่ที่จริงแล้วเขาทำเพื่อคุณหนู

แม้ว่าเขาจะไม่เคยให้ความสำคัญกับแรบบิทเลย และไม่เคยอุ้มเธอเลย แต่เว่ยชีกลับมั่นใจว่า ในใจของคุณผู้ชายนั้นมีคุณหนูอยู่

แต่นี่ก็เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป

ความท้อใจ และความสิ้นหวังของเขานั้น คงไม่มีใครสามารถช่วยให้เขาหลุดพ้นได้

ถ้าหาเบาะแสของเย้นหว่านไม่พบ ถ้าไม่มีข่าวคราวของเย้นหว่านและถ้าเขามองไม่เห็นความหวัง เกรงว่าชีวิตนี้ คงจะเป็นแบบนี้ต่อไป

ความรู้สึกของเว่ยชีหนักอึ้งมากเป็นพิเศษ

วันถัดไป

เว่ยชีอุ้มแรบบิท และยืนอยู่ที่ประตูห้องที่ปิดอยู่

เว่ยชีรอคอยอย่างอดทน จากนั้นแรบบิทก็เบิกตากว้าง แล้วมองไปที่ประตูไม้สีเทาอย่างสงสัย

มือเล็กๆ นั้นยกขึ้น ดูเหมือนว่าอยากมองเข้าไปข้างในอย่างอยากรู้อยากเห็น

เว่ยชีทำตามความต้องการของแรบบิทมาโดยตลอด แต่ในขณะนี้ เขากลับไม่สามารถทำตามในสิ่งที่เธออยากเข้าไปดูในนั้นได้

อย่างไรก็ตามสภาพแวดล้อมและความมืดภายในนั้น ไม่เหมาะสมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เช่นนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงก็ดัง "เอี๊ยด" แล้วประตูก็ค่อยๆ เปิดออกจากด้านใน

ขณะที่ขอบล้อหมุน โห้หลีเฉินก็กำลังนั่งอยู่ในรถเข็น และออกมาจากข้างในอย่างไม่รีบไม่ร้อนใดๆ

เขาสวมชุดสูทสีดำ แม้จะอยู่ภายใต้แสงสว่าง ทั้งตัวเขากลับเหมือนกับถูกห่อหุ้มด้วยความมืดมิด ซึ่งมันทั้งดูตกต่ำและหดหู่อย่างมาก

สีหน้าของเขาทั้งจืดจางและเย็นชา ริมฝีปากเปราะบางที่เม้มไว้นั้นถูกปิด ราวกับว่ามันจะไม่มีวันเปิดอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยิ้มเลย

สีหน้าของเขาดูเย็นชา แล้วสายตาของเขาก็มองไปที่เว่ยชีและแรบบิทอย่างเย็นชา แต่เขากลับไม่ยอมละทิ้งการจดจ่อ

เขาเลื่อนรถเข็น แล้วพูดพึมพําพร้อมกับมองออกไปที่ลิฟต์

เว่ยชีเคยชินกับความเย็นชาของโห้หลีเฉินจนเป็นนิสัย และเขาก็อุ้มแรบบิทเดินตามหลังโห้หลีเฉินไป

"อ้อแอ้ๆ"

แต่ดวงตาของแรบบิทกลับเบิกกว้างจนกลมโต และมองดูโห้หลีเฉินอย่างงุนงง

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนา

แต่สิ่งที่ให้กับเธอนั้น คือภาพข้างหลังที่เฉยเมยของพ่อเธอ

โห้หลีเฉินและกลุ่มคนของพวกของเขาก็มาถึงประตูขุมทรัพย์

ยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน มีคนกลุ่มหนึ่งมารออยู่ที่นั่นแล้ว

ในขุมทรัพย์นั้นมีความลับและของล้ำค่ามากมาย และหยูฉู่สองก็ได้ส่งคนสนิทจำนวนมากมา เพื่อเรียนรู้และเข้าใจถึงความรู้ที่อยู่ภายในให้มากที่สุด เพื่อขยายกำลังของเขาอย่างต่อเนื่อง

โห้หลีเฉินกลับเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด

รถเข็นของเขาก็เลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ และผู้คนก็ยืนแยกจากกันโดยอัตโนมัติ เพื่อหลีกทางให้เขา

แม้ว่าตอนนี้โห้หลีเฉินจะพิการ และไม่มีอำนาจใดๆ ในมือของเขาเลย แต่เขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเปิดขุมทรัพย์ได้ และคนของตระกูลหยูยังคงแสดงความเคารพต่อเขา

แต่ยกเว้นคนคนหนึ่ง

แคทเธอรีนเหยียบรองเท้าส้นสูง และเดินออกมาด้วยท่าทีที่แปลกใจเล็กน้อย

สายตาของเธอมองโห้หลีเฉินอย่างเปิดเผย และมุมปากสีแดงของเธอนั้นก็ยกขึ้นอย่างตามอำเภอใจ

เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่หยอกล้อว่า "โอ้ คุณโห้ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

เดิมทีถนนไม่ได้กว้างขนาดนั้นอยู่แล้ว เขาจึงถูกเธอขวางไว้อย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าที่หล่อเหลาของโห้หลีเฉิน ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ และดวงตาที่ลึกและมืดสลัวของเขานั้นก็เย็นชา ราวกับน้ำนิ่งที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

เขามองตรงออกไป ราวกับกำลังมองมาที่เธอ แต่กลับเหมือนกับว่าไม่ได้มีเธออยู่ในสายตา

ซึ่งสิ่งนี้ก็คือการไม่ให้ความสำคัญ หรือที่เรียกอีกอย่างว่า เย็นชานั่นเอง

แคทเธอรีนจงใจเดินเข้าใกล้เขาอีกครั้ง