บทที่ 1096 คุณโห้คะ ช่วยให้เกียรติตัวเองหน่อยได้ไหมคะ

เมื่อพาแรบบิทกลับไปที่ห้องของเธอแล้ว โห้หลีเฉินก็นั่งรถเข็น และกำลังเลื่อนไปบนระเบียงทางเดินอย่างช้าๆ

เขาเลื่อนรถเข็นไปพลาง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นไปพลางว่า "เว่ยชี"

"คุณผู้ชาย มีคำสั่งอะไรครับ"

เว่ยชีเดินออกมาจากด้านข้าง และยืนอยู่ข้างหลังโห้หลีเฉิน จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าตามความเร็วของเขา

น้ำเสียงของโห้หลีเฉินดูหนักอึ้ง แต่กลับมีความหนักแน่นอย่างมาก

เขาพูดไปอย่างชัดเจนว่า "ให้ทีมแพทย์เข้ามา"

เว่ยชีประหลาดใจอย่างที่สุด

แม้ว่าคุณผู้ชายจะให้ความร่วมมือในการรักษาแล้ว แต่ทีมแพทย์นั้นเป็นทีมที่จัดมาโดยหยูฉู่สอง ซึ่งจะมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งจะเข้ามาด้วย และพวกเขาก็จะเข้าไปก้าวก่ายและยุ่งเกี่ยวกับหลายอย่าง ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวตรวจสอบที่นับไม่ถ้วนมาไว้ในบ้าน

โห้หลีเฉินปฏิเสธมาโดยตลอด ทำไมจู่ๆ เขาถึงปล่อยให้ทีมแพทย์เข้ามาได้ล่ะ?

"คุณผู้ชายครับ คุณผู้ชายตัดสินใจแล้วจริงๆ เหรอครับ?" เว่ยชีถามอย่างไม่แน่ใจอีกครั้ง

รถเข็นของโห้หลีเฉินหยุดลง จากนั้นเขาก็มองลงไปยังทิศทางของชั้นล่างด้วยสายตาที่หนักอึ้ง

จากนั้นไม่นาน เขาก็ค่อยๆ เอ่ยปากพูดว่า

"แรบบิทอยากเจอแม่ของเธอมาก"

เขาจะไปจากที่นี่ ดังนั้นสิ่งแรกเลยสุขภาพร่างกายของเขาจะต้องดีให้ได้เสียก่อน ก่อนที่จะมีทุนทำภารกิจ

เว่ยชีตาเป็นประกาย และเต็มไปด้วยน้ำตา

หลังจากรอมาตั้งครึ่งปี ในที่สุดก็เห็นว่าคุณผู้ชายคิดปลุกเร้าใจแล้ว

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพราะแรบบิท แต่ที่จริงแล้ว เขาก็รู้ดีว่าในใจของโห้หลีเฉินคิดถึงเย้นหว่านและรีบร้อนอยากออกไปมากขนาดไหน

เพราะเขาอยากพบเย้นหว่านมากกว่าใครๆ

แต่ถ้าอยากเจอเย้นหว่าน และอยากไปหาเธอ หนทางข้างหน้าคงจะยากลำบากอย่างมาก

พวกเขาคงไปไม่พ้นจากตระกูลหยูหรอก เพราะนั่นมีหนทางเดียว คือโค่นล้มตระกูลหยู

ด้วยความที่โห้หลีเฉินและเขา มีสาวใช้ไม่กี่คนเท่านั้น

และด้วยสถานการณ์ที่ถูกศัตรูโอบล้อมทั้งสี่ทิศ โดยไม่มีคนช่วยเช่นนี้อีกด้วย

แต่ในอกของเว่ยชี นั้น กลับมีไฟลุกโชนที่ไม่เคยมีมาก่อนในสองปีนี้ ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น และรู้สึกฮึกเหิม

แต่การต่อต้าน ก็ยังดีกว่า การมีชีวิตอยู่ภายใต้สภาวะที่ยากลำบาก

"เพียงแต่ คนที่หยูฉู่สองส่งมานั้น จะรักษาแค่สุขภาพของคุณผู้ชายเท่านั้น แต่จะไม่ทำให้ขาทั้งสองข้างของคุณผู้ชายดีขึ้น ดังนั้นคุณผู้ชายว่าผมควรส่งคนไปหาวิธีรักษาอย่างลับๆ ไหมครับ?"

"แล้วคนที่แกส่งไป จะเข้ามาได้เหรอ?"

โห้หลีเฉินถามกลับ จนทำให้เว่ยชีพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

หยูฉู่สองควบคุมตัวพวกเขาเหมือนกับนักโทษเก้าชั่วโคตรเลย และในทุกๆ วันพวกเขาก็ถูกห้อมล้อมด้วยสายตาที่มากมายหนาแน่น และละเอียดรอบคอบ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะลงมือกระทำการใดๆ ด้วยตนเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง การจัดหาหมอที่มีชีวิตเข้ามาเลย

แม้ว่าทำการจัดการได้สำเร็จ และคนที่จะเข้ามาได้นั้น อาจเป็นคนของหยูฉู่สองก็เป็นได้ จากนั้นมันจะยิ่งทำให้การรักษาขาของโห้หลีเฉินจะยิ่งพิกลพิการขึ้นกว่าเดิม

เว่ยชีโมโห "บ้าเอ๊ย!"

"อย่ากังวลไปเลย ค่อยๆ ทำไปทีละขั้นเถอะ"

โห้หลีเฉินเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แล้วควบคุมรถเข็น จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนไปข้างหน้า

แม้ว่าจะพิการทั้งสองขา และถูกมัดมือมัดเท้าไว้ แต่ตราบใดที่หัวใจของเขายังไม่ยอมแพ้ การต่อสู้ครั้งนี้ก็ไม่มีวันสิ้นสุด

ตระกูลหยูวางท่าทางทะนงองอาจอยู่เหนือจุดสูงสุดของโลก แล้วมองตระกูลและกองกำลังอื่นๆ อย่างหยิ่งยโส ส่วนตระกูลยักษ์ใหญ่นั้นก็ได้ยืนอยู่ในที่สูงสุด

มันทั้งแข็งแกร่ง และคงกระพัน

และไม่มีอำนาจใดกล้ายั่วยุพวกเขา ดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงแค่คนคนเดียวอย่างเขาเลย

หนทางข้างหน้ามันช่างยากลำบาก

สายตาของโห้หลีเฉินยิ่งดูเยือกเย็นลง

......

สามวันต่อมา

ทีมแพทย์บำบัดรักษาก็กำลังเข้ามาในวิลล่าแห่งนี้พอดี

ซึ่งกลุ่มคนนั้นมีคนทั้งหมด 12 คนด้วยกัน ซึ่งพวกเขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ และมีหน้าที่หลักในการรักษาภายในและโรคต่างๆ กับกามโรคที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกายของโห้หลีเฉิน

โดยมีจุดประสงค์บำรุงรักษาสุขภาพร่างกายของเขาให้หายดี และช่วยฟื้นฟูให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ไปอีกนาน

เพื่อไม่ให้กลับมากำเริบอีก และไม่ให้เกิดการเสียชีวิตอย่างกะทันหันอีกต่อไป

แต่ในนั้น กลับไม่มีแพทย์ด้านกระดูกเลยสักคน และไม่มีใครจะรักษาขาของเขาด้วย

วันนี้แดดดีมาก และมันก็สาดส่องผ่านทางหน้าต่าง มาสู่พื้น ทำให้ทั่วทั้งห้องอบอุ่นและสว่างโล่ง

และโห้หลีเฉินที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้น มองดูกลุ่มคนในชุดคลุมยาวสีขาวเดินเข้ามาทีละคน

โดยในนั้นมีคนวัยกลางคนสามคนด้วยกัน ส่วนอีกเก้าคนนั้นอายุยังน้อย พวกเขาสวมหน้ากากไว้ ด้วยท่าทีที่ดูเคร่งขรึมอย่างมาก เหมือนกับว่ากำลังตึงเครียดอย่างมาก และสำรวมกิริยา

พวกเขาเดินเข้ามาทีละคน แล้วแนะนำตัวทีละคนเรียงกันไปตามลำดับ

โดยมีกลุ่มแพทย์ทั้งหมดมีหกกลุ่มด้วยกัน