บทที่ 1097 ปาปา หนูชอบเธอ

"ให้เกียรติตัวเองงั้นเหรอ?"

โห้หลีเฉินเยาะเย้ย แล้วมองเย่ซือซือด้วยสายตาที่ประชดประชัน "อย่างคุณน่ะ ผมไม่ถูกใจหรอก"

เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา และหยาบคาย จนทำให้ใบหน้าของสาวน้อยคนนั้น ดูขัดแย้งอย่างที่สุด

และเหล่าแพทย์ที่อยู่ตรงนั้นต่างก็พากันตะลึงงัน แล้วมองไปที่โห้หลีเฉิน ราวกับว่าพวกเขากำลังมองดูอันธพาลเร่ร่อนคนหนึ่ง

ไม่สิ ไม่นับว่าเป็นพวกอันธพาลหรอก แต่เป็นคนวิปริตต่างหาก แม้แต่หญิงสาวตัวเล็กๆ ยังถูกรังแกขนาดนี้

เว่ยชีปิดหน้าตัวเองไว้ และไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป

วันนี้คุณผู้ชายเป็นอะไรไปกันแน่นะ?

มันดูผิดปกติมาก ผิดปกติจนน่าเกลียด

ไม่ๆ คุณผู้ชายดีที่สุดแล้ว คุณผู้ชายหล่อที่สุด และน่ารักที่สุดแล้ว เว่ยชีสะกดจิตตัวเองในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสิ่นเคอหาน​​ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงก้าวไปข้างหน้า และพูดกับโห้หลีเฉินอย่างหงุดหงิดโมโหว่า

"คุณโห้ครับ เหมือนคุณจะพูดเกินไปหรือเปล่าครับ?"

"แค่นิดเดียวไม่ใช่เหรอ?" โห้หลีเฉินมองเย่ซือซือด้วยสายตาที่อันตรายและเยือกเย็น "ฉันยังทำได้มากกว่านี้ซะอีก"

"ฉัน ฉันจะไม่รักษาแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน ฮือๆ!"

เย่ซือซือทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจึงร้องไห้แล้ววิ่งออกไป

"ซือซือ ซือซือ"

เสิ่นเคอหานรีบไล่ตามออกไปอย่างหงุดหงิดโมโห

โห้หลีเฉินมองไปที่คนทั้งสองที่วิ่งออกไปติดๆ กัน แล้วสิ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของสายตาที่เฉียบคมนั้น ก็เป็นแสงอันรุ่งโรจน์ที่เปล่งประกายระยิบระยับที่เขาพยายามระงับไว้

สามวันต่อมา

เว่ยชีก็ยืนอยู่ข้างเตียงโห้หลีเฉิน และพูดอย่างจนปัญญาว่า

"คุณผู้ชายครับ เย่ซือซือยังคงปฏิเสธที่จะเข้าการรักษาคุณผู้ชาย เธอไม่กล้ามา และคุณหมอเสิ่นเคอหาน​​เพียงคนเดียวจึงไม่สามารถรักษาคุณผู้ชายได้ ดังนั้นสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูจึงยังไม่สามารถดำเนินการได้

แล้วเราจะทำยังไงกันครับ? ถ้าไม่เปลี่ยนเธอ งั้นก็เปลี่ยนทีมใหม่เลยไหมครับ

โห้หลีเฉินหัวเราะเยาะ "ถ้ามันเปลี่ยนคนง่ายขนาดนั้น เธอคงไปจากที่นี่นานแล้ว และหยูฉู่สองก็คัดเลือกคนที่มีภูมิหลังมาอย่างดี มันคงจะปล่อยไปไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งถ้าเขาไม่พอใจเท่าไหร่ หยูฉู่สองก็จะยิ่งพึงพอใจมากขึ้นเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะเป็นปู่แท้ๆ แต่ก็ไม่สามารถมองดูเธอมีความสุขได้

เว่ยชีจึงยิ่งแย่ขึ้นไปอีก "แต่ถ้ายังล่าช้าอย่างนี้ต่อไป และไม่มีสาขาการฟื้นฟู การรักษาของคุณผู้ชายจะยิ่งดำเนินการล่าช้าลงไปอีก"

ยิ่งพูดก็ยิ่งหงุดหงิดโมโหมากขึ้นเท่านั้น หรือแม้กระทั่งรู้สึกเคียดแค้นกับคุณผู้ชาย

เขาไม่รู้ว่าวันนั้นเขาเป็นบ้าอะไรกัน เพราะเดิมทีเขาเป็นคนที่สายตาเฉียบคมและนึกไม่ถึงเลยว่าจะทำให้สาวน้อยร้องไห้ จนแบกความกดดันอย่างใหญ่และไม่มาทำการรักษาเขา

ทำไมถึงถากถางขนาดนั้นด้วยล่ะ? เฮ้อ

โห้หลีเฉินไม่ได้เอ่ยปากพูดสักคำ

จากนั้นไม่นาน เขาก็ลุกจากเตียง แล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า

"แรบบิทล่ะ อุ้มเธอมาหน่อย ฉันจะทานมื้อเย็นกับเธอเย็นนี้"

มุมปากเว่ยชียกขึ้นอย่างดุร้าย ก่อนหน้าไม่ใช่ว่ารีบร้อนอยากจะรักษาตัวเพื่อจะได้ไปหาเย้นหว่านเหรอ? แต่พอทีมรักษามา กลับก็ไม่รีบไม่ร้อนซะงั้น

เรื่องของเย่ซือซือยังไม่ได้จัดการเลย ยังมีอารมณ์จะทานข้าวอีกเหรอ

เว่ยชีเหมือนจะยิ่งอยู่ยิ่งไม่เข้าใจในตัวคุณผู้ชายเลย

โห้หลีเฉินจึงอุ้มแรบบิทไปที่ร้านอาหาร

เวลาส่วนใหญ่ เขามักจะทานข้าวในห้องหรือในร้านอาหารขนาดเล็กของตัวเอง ส่วนแรบบิทนั้นมี เว่ยชีและพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่แล้ว ดังนั้นจึงทานข้าวด้วยกันบางครั้งเท่านั้น

บางครั้งที่ทานข้าวด้วยกัน ก็จะไปที่ร้านอาหารใหญ่ๆ

แต่ในขณะนั้นเอง โห้หลีเฉินก็พาแรบบิทมาที่ร้านอาหาร แต่โชคไม่ดีที่ถูกคนข้างนอกสองคนเห็นเข้า

และพวกเขาทั้งสองนั้นก็คือเสิ่นเคอหาน​​​​และเย่ซือซือ

พวกเขากำลังนั่งทานอาหารบนโต๊ะ แล้วนั่งตรงข้ามกับเขาด้วย

เสิ่นเคอหาน​​คีบเนื้อไก่ไว้ในชามของเย่ซือซือ "แมวน้อย ไก่ที่คุณชอบไง กินเยอะๆ หน่อยนะ"

"ขอบคุณที่รักนะ"

เย่ซือซือพอใจอย่างมาก แล้วยิ้มหวานๆ ให้ เสิ่นเคอหาน

เธอสวยมาก เธอจมูกโด่งและใบหน้าของเธอนั้นก็งดงามและละเอียดอ่อน เธอก้าวร้าวอย่างมาก แต่ก็เป็นคนเงียบๆ และเชื่อฟัง สดใส ซึ่งเธอมีความงดงามสองแบบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงอยู่ในตัว แต่ทั้งสองอย่างก็สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างกลมกลืนโดยไม่มีเหตุผล

"ว้าว ปาปา พี่สาวคนนั้นสวยมากเลย หนูชอบพี่สาวคนนั้นมากเลยค่ะ"

แรบบิทมองที่เย่ซือซือด้วยสายตาที่น่าทึ่ง

คำชมของเด็กๆ นั้นมักจะมาจากใจจริงๆ

แต่โห้หลีเฉินกลับรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "ต้องเรียกว่าคุณป้านะ"