บทที่ 1110 ร้านไหนเทคนิคการนวดยอดเยี่ยม

เย่ซือซือก็อึ้งมากเช่นกัน เธอรีบไปดึงเสิ่นเคอหานไว้

"คุณพูดอะไรน่ะ? ขาของคุณโห้เสื่อมไปโดยสมบูรณ์แล้ว ไม่มีทางรักษา ฉันรู้ว่าคุณเจตนาดี แต่ก็อย่าท้าทายอะไรที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงสิ"

"ผมทำได้"

เสิ่นเคอหานท่าทีแน่วแน่ จองหน้าโห้หลีเฉินตรงๆ "ผมรักษาขาของคุณได้ ไม่สนว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมได้ลองสักครั้ง

ถ้าเกิดสำเร็จ คุณก็จะเดินได้ ถ้าเกิดล้มเหลว ก็ไม่มีทางแย่ไปกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่คิดว่างั้นเหรอ?"

เขาเข้าใจสภาพจิตใจของผู้ป่วยในสถานการณ์ที่สิ้นหวังดี

ในเมื่อไม่มีทางให้เลือกแล้ว ไม่ว่าจะสถานการณ์แบบนี้ก็พร้อมลองดูสักตั้ง ไม่ว่าใครก็ล้วนไม่ปฏิเสธความหวัง แม้ว่าความหวังนั้นจะรางเลือนแค่ไหน

แต่เมื่อแพทย์พูดว่าทำได้อย่างมั่นใจน่าเชื่อถือ นั่นก็จะเป็นต้นฝิ่นที่ผู้ป่วยที่สิ้นหวังไม่อาจปฏิเสธได้

โห้หลีเฉินมองเสิ่นเคอหานด้วยสายตาราบเรียบ ไม่ได้มีความลังเลมากนัก

และพยักหน้าด้วยท่าทางขอไปทีสุดๆ "ได้"

ในเมื่อเขาให้ทีมรักษาเข้ามาทำการรักษาแล้ว ก็จะไม่ปฏิเสธให้รักษาขาของเขา

แม้ว่าอีกฝ่ายจะ...

โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปาก สีหน้าไม่แยแสล้ำลึกจนไม่อาจมองทะลุเข้าไปได้

เมื่อออกไปจากห้อง เย่ซือซือก็หาสถานที่ที่ไร้ซึ่งผู้คน แล้วรีบรั้งตัวเสิ่นเคอหานไว้

เธอขมวดคิ้วแน่น "เคอหาน ทำไมจู่ๆ คุณถึงรักษาขาให้คุณโห้ล่ะ?"

"ผมอธิบายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" เสิ่นเคอหานตอบเสียงราบเรียบ

"เจ้าบ้านหยูบอกไว้ก่อนตั้งนานแล้ว ว่าใครก็ห้ามไปรักษาขาของโห้หลีเฉิน ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะเป็นคนมีน้ำใจจนไม่สนแม้แต่ความเสี่ยงในชีวิตตัวเอง เคอหาน คุณอย่าปิดบังฉัน คุณอยากทำอะไรกันแน่"

"คุณกังวลอะไรอยู่?"

เสิ่นเคอหานจ้องเย่ซือซือไม่ละสายตา สายตาซับซ้อนยังเจือความคลางแคลงที่บอกไม่ถูก "คุณห่วงว่าผมจะถูกหยูฉู่สองทำร้าย หรือเป็นกังวลว่าผมจะใช้โอกาสนี้ทำร้ายโห้หลีเฉินล่ะ?"

ในประโยคสุดท้าย เกือบจะเป็นน้ำเสียงสอบสวนแล้ว

เย่ซือซือมองเขาอย่างตกตะลึง "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? คุณสงสัยว่าฉันมีความรู้แบบอื่นกับโห้หลีเฉินเหรอ?"

แววตาของเสิ่นเคอหานมืดครึ้มราวค่ำคืนอันเงียบสงัด

เขาเอ่ยทีละคำ เสียงเบามาก ราวกับว่าเค้นออกมาจากลำคอ

"ซือซือ คุณมีหรือเปล่า?"

"เสิ่นเคอหาน ฉันอยู่กับคุณมาห้าปีแล้ว ฉันเป็นคนยังไง คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ คุณยังต้องตั้งความสงสัยอีกเหรอ?"

เย่ซือซือถามกลับอย่างร้อนใจ ในพริบตาหยาดน้ำตาก็กลิ้งอยู่ในกรอบตา

สีหน้าของเสิ่นเคอหานกลับไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยนิด ท่าทางดูท้ออย่างชัดเจน

"ผมไม่รู้เลย...ซือซือ ผู้ชายอย่างโห้หลีเฉิน มีแรงดึงดูดเกินไปแล้ว แต่ผม แค่ชี้แจงเรื่องข่าวคาวนั่นกับครอบครัวยังทำไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่คำสัญญาที่ว่าจะแต่งงานกับคุณยังทำไม่ได้"

เมื่อเปรียบเทียบแล้ว เขาก็ขาดความมั่นใจยิ่งกว่าเดิม

เขาเองก็สายตาที่เย่ซือซือมองโห้หลีเฉินเห็นอย่างชัดเจน ความหวั่นไหวที่ไม่รู้ตัวในชั่วพริบตานั้น เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่

แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่มีความรู้สึก แต่หากเป็นแบบนี้ต่อไป นั่นก็เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว

เย่ซือซือมองเสิ่นเคอหานอย่างเหม่อลอยครู่หนึ่ง หลังผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงเอ่ยคำออกมาอย่างยากลำบาก

"เคอหาน ฉันไม่เคยเห็นคุณท้อใจขนาดนี้มาก่อน เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"

เธอพยายามลูบใบหน้าของเขา ทว่าเสิ่นเคอหานกลับเบี่ยงหลบทันที

แววตาของเขาไหวระริก ทว่าเสียงกลับแน่วแน่ไร้ความลังเล

"ซือซือ คุณเชื่อเถอะ ที่ผมทำทั้งหมด ก็เพื่อคุณ เพื่ออนาคตของพวกเราทั้งนั้น"

เอ่ยจบ เสิ่นเคอหานก็เดินก้าวใหญ่จากไป

แผ่นหลังยาวเหยียดตรงนั้น กลับแผ่ความหนาวเหน็บโดดเดี่ยวออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เย่ซือซือมองเขา จิตใจสับสนวุ่นวาย ราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับ

เธอพึมพำ "เคอหาน คุณอยากทำอะไรกันแน่..."

ห้องหน้าสือของหยูฉู่สอง

ประตูห้องถูกใครบางคนผลักออก ฝู้ยวนเดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน ไม่มีริ้วรอย ทำให้ริ้วรอยบนใบหน้านั้นเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเส้น