บทที่ 1111 อย่าทำให้ฉันผิดหวัง

โห้หลีเฉินเหลือบมองไปยังเสิ่นเคอหานที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ มุมปากเหยียดขึ้นอย่างเย็นชา

จ้องเขม็งไปทางเย่ซือซือทันที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยู่กับร่องกับรอยอย่างปิดไม่มิด

"ผมชอบให้คุณกด คุณนวดสบายมาก"

เย่ซือซือกำมือจนนิ้วเกือบจะหักกรอบ

ไอ้เวรนี่พูดว่าอะไรนะ?

มโนธรรมของเขาไม่มีเลย เห็นได้ชัดว่าเขาทำให้เธอเจ็บปวด แต่เปลี่ยนคำพูดให้คลุมเครือเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายนัก

เย่ซือซือหันหน้าอย่างตื่นตระหนกและสับสน เมื่อเห็นสีหน้าของเสิ่นเคอหาน มันยิ่งดูแย่ไปกันใหญ่

ในดวงตา เหมือนมีไฟสุมกองใหญ่

เย่ซือซือไม่รู้จะทำอย่างไรดี แทบอยากจะปิดปากของไอ้โห้หลีเฉินนี่เสียให้ได้

คืออะไรกันแน่ เขาอยากจะล่วงเกินหมอที่รักษาตัวเองอย่างนี้นะหรือ ไม่อยากให้ร่างกายตัวเองดีขึ้นหรืออย่างไรกัน?

เย่ซือซืออธิบายให้เสิ่นเคอหานอย่างแค้นเคือง

"คุณอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเขา ภรรยาของเขาไม่อยู่ เป็นโสดนานเกินไปเลยทำให้จิตใจของเขาบิดเบี้ยว จนไม่อาจทนเห็นความรักแสนหวานของเราได้"

โห้หลีเฉินขมวดคิ้ว เป็นโสดมานานเกินเลยทำให้จิตใจบิดเบี้ยว?

ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้น และคว้าข้อมือของเย่ซือซือ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้ตัวเอง

ใกล้จนใบหน้าหล่อเหลาแทบจะจูบเธอเข้าให้

"ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณมันของจริง ทำไมคุณไม่ช่วยแก้ปัญหาที่ผมโสดเสียเล่า?"

ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงเครื่องปรับอากาศก็ดังขึ้น

พวกหมอแทบจะอยากอันตรธานหายไปเสียให้หมด ไม่ต้องการที่จะเห็นการเยาะเย้ยและยั่วยุแฟนคนอื่นต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้

คุณโห้ทำเรื่องน่าขายหน้าด้วยเสียงอันดังขนาดนี้ ไม่กลัวโดนฟ้าผ่าหรือ?

แน่นอนว่า เสิ่นเคอหานไม่สามารถระงับอารมณ์ของเขาได้อีก แม้เขาจะใจเย็นแค่ไหนก็ตาม

เขารีบพุ่งไปข้างหน้าเพื่อดึงเย่ซือซือออกมา และใช้กำปั้นชกบนใบหน้าของโห้หลีเฉิน

เขาตะโกนเสียงดังว่า "ไอ้สารเลว! เธอเป็นแฟนผม ให้เกียรติเธอบ้าง!"

หมัดของ​​เสิ่นเคอหานหนักมาก แถมตอนนี้ร่างกายของโห้หลีเฉินก็อ่อนแอ ริมฝีปากของเขาแตก ก่อนที่เลือดจะไหลหยดออกมาทันที

เขาเช็ดมันออกด้วยมือของตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองเลือดบนมือ ก่อนที่จะเหยียดยิ้มหยันออกมา

"ไม่แน่ พรุ่งนี้อาจจะไม่ใช่แล้วก็ได้"

นี่คือการยั่วยุที่โจ่งแจ้ง

​​เสิ่นเคอหาน​​ทนไม่ไหวแล้ว "ฉันจะฆ่าแก!"

เขายกกำปั้นขึ้นสูง และเตรียมจะซัดหน้าโห้หลีเฉินอีกครั้ง แต่เว่ยชีกลับพุ่งเข้ามาห้ามเขาเอาไว้ได้ทัน

"คุณหมอเสิ่น ใจเย็นก่อน"

เสิ่นเคอหาน​​​​เป็นเพียงแค่หมอ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเว่ยชีเสียที่ไหนได้ เขาถูกคุมตัวอย่างแน่นหนา

เขาทำได้เพียงขยับสองมือไปมา แต่กลับไม่สามารถเข้าไปชกโห้หลีเฉินได้อีกต่อไป

โห้หลีเฉินใช้กระดาษเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างสง่างาม ครึ่งตัวเขานอนแผ่อยู่บนเตียง จ้องมองไปทางเสิ่นเคอหานด้วยสายตาที่ดูแคลน ราวกับว่ากำลังเฝ้ามองตัวตลก

"เสิ่นเคอหาน ดูสถานะของตัวเองด้วย ถ้าฉันต้องการ แกก็อยู่ไม่ได้ ถ้าฉันอยากให้แกตาย แกก็มายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ไม่ได้หรอก"

ไม่ปกปิดการคุกคามเลยสักนิด นี่มันเจตนาฆ่า

เหมือนใบมีดที่คมและเย็นราวน้ำแข็ง แทงทะลุร่างของเสิ่นเคอหาน

ความโกรธเคืองของเสิ่นเคอหานเปลี่ยนเป็นความเหน็บหนาว ราวกับทั้งร่างถูกผ่านทะลุ แช่แข็งไปด้วยความกลัว

การจ้องมองมาด้วยสายตาที่เฉียบคมและเย็นยะเยือกของโห้หลีเฉิน ทำให้ใจของเขาเกิดความไม่มั่นใจและหวาดหวั่นขึ้นมา

เขาพบบางสิ่งบางอย่าง?

แต่ยาของเขาถูกซ่อนเร้นเอาไว้มาก แม้ว่าเย่ซือซือและหมอทั้งสิบกว่าคนจะลองทำด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่พบปัญหาใด

โห้หลีเฉินมองมาที่เขาอย่างเย็นชา ก่อนจะสั่งว่า :

"สภาพจิตใจของคุณหมอเสิ่นไม่ค่อยดีนัก พาเขากลับไปพักให้ดีเถอะ ตอนนี้ให้เย่ซือซือรับช่วงรักษาต่อ"

ทุกคนต่างตกใจ นึกไม่ถึงว่าโห้หลีเฉินจะละทิ้งเสิ่นเคอหานหมอที่รักษาเขา?!