บทที่ 1119 จัดการเถอะ

เย่ซือซือแข็งทื่อ เธอไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะเดินจากไป

เสิ่นเคอหานมองไปยังแผ่นหลังบางของเธอ ดวงใจเย็นเฉียบเข้ากระดูก

เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ด้วยความเศร้าใจ และความเกลียดชังที่ควบคุมไว้ไม่ได้

ทั้งหมดเป็นเพราะโห้หลีเฉิน

เป็นเพราะมัน

ถ้าไม่ใช่เพราะความไร้ยางอายของมัน เย่ซือซือกับเขา คงไม่มาถึงขั้นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะโห้หลีเฉิน มันต้องชดใช้!

หลังจากนั้นไม่นาน เสิ่นเคอหานก็หมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง และแอบเปลี่ยนยาอย่างเงียบๆ

สองวันต่อมา

เดิมทีโห้หลีเฉินยังคงรู้สึกถึงเอวที่เป็นอัมพาตได้นิดหน่อย

แต่ครั้งนี้ไม่ว่าใครที่ตรวจสอบ คือเป็นอัมพาต อัมพาตตลอดชีวิต

เย่ซือซือประหลาดใจมาก ยืนข้างๆ อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรด้วยใบหน้าซีดขาว

แม้แต่เธอก็ยังคิดไม่ถึง เพียงแค่ชั่วเวลาหนึ่ง อาการของโห้หลีเฉินก็ถึงขั้นทรุดหนักมาถึงขั้นสุดท้าย

เป็นอัมพาตตลอดชีวิต หรือเธอเป็นคนสร้างมันเองกับมือ

มองไปยังชายหนุ่มที่นอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง หัวใจของเย่ซือซือก็เจ็บราวกับโดนเข็มทิ่ม ความรู้สึกผิดไม่รู้จบได้ห่อหุ้มตัวเธอไว้รอบแล้วรอบเล่า

เว่ยชีที่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเขามืดหม่น เขาระงับความโกรธของตัวเองไว้ไม่ไหว

"เย่ซือซือ ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้? พูดมา!"

เขาหันหน้ามาทางเย่ซือซือ

เธอเป็นหมอที่รักษาโห้หลีเฉิน

เดิมทีเธอควรจะรักษาขาของโห้หลีเฉินให้หายดี แต่นี่กลับรักษาให้เขาเป็นอัมพาตเสียอย่างนั้น เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่มาอธิบายว่าเป็นความผิดพลาดเล็กน้อย

ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ก็รู้สึกว่านี่มันเป็นการจงใจ

เย่ซือซือส่ายหน้า มองไปยังโห้หลีเฉินด้วยดวงตาเป็นประกาย มีความเศร้าและสงสารเล็กน้อย

"ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ คุณโห้ ฉันไม่รู้... ..."

"คุณเป็นหมอรักษานะ จะไม่รู้ได้ยังไง? เย่ซือซือ คุณรีบอธิบายมาให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นผมจะฆ่าคุณ!"

เว่ยชีโกรธจัด ก้าวเท้าไปยืนข้างหน้าเย่ซือซือ ก่อนจะคว้าหมับเข้าให้ที่คอของเธอ

ด้วยพละกำลังนั้น เกือบทำให้เย่ซือซือหายใจไม่ออกเลยทันที

หน้าของเย่ซือซือเปลี่ยนเป็นสีแดง จับมือของเว่ยชีด้วยความตระหนก พยายามดิ้นรนออกมา

"ฉันไม่รู้จริงๆค่ะ ปล่อยฉันนะ ปล่อย"

"พูดมา!"

เว่ยชีเดือดจัด ออร่าเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เขาบีบคอเธอจนตายได้จริงๆ นะ

ทำร้ายคุณผู้ชายจนเป็นอัมพาต น่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าแคทเธอรีนในตอนแรก เป็นอัมพาตบนเตียงไปตลอดชีวิต คุณผู้ชายจะยังทำอะไรได้อีก

เธอกำลังทำลายอนาคตของคุณผู้ชายทั้งหมด

เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องของเสิ่นเคอหาน

เมื่อเข้าไปเสิ่นเคอหานก็รีบคว้าเธอเอาไว้ และมองออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวัง ก่อนจะปิดประตูลง

เสิ่นเคอหานตกใจเล็กน้อย "ทำไมโห้หลีเฉินให้คุณมาได้? ตอนนี้เขาควรจะเป็นอัมพาตได้แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยคุณอีกครั้ง"

เมื่อได้ฟังความหมายนี้ ความสงสัยของเย่ซือซือ ก็ถูกตัดสินได้

ที่โห้หลีเฉินเป็นอัมพาตล่วงหน้า เป็นฝีมือของเสิ่นเคอหาน

เย่ซือซือมองไปทางเขาอย่างหงุดหงิด "นี่คุณอยากให้ฉันถูกโห้หลีเฉินฆ่าตายหรือไง?"

"ผมจะทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน? ซือซือผมจริงใจกับคุณนะ ผมจะพาคุณออกไปแน่ ผมได้ปรึกษาหารือกับผู้นำตระกูลหยูเรียบร้อยแล้ว และจะจัดการให้เราออกไปในภายหลัง ถ้าคุณไม่มา เขาจะส่งคนไปหาโห้หลีเฉินเพื่อช่วยคุณ"

ช่วยเธอ? หรือว่าหยูฉู่สองฉวยโอกาสตอนอาการป่วยของโห้หลีเฉิน เข้ามาอย่างเที่ยงตรงเพื่อควบคุมเขา

ถ้าเย่ซือซือยังอยู่ในห้องของโห้หลีเฉินละก็ เธอก็จะกลายเป็นหมากของหยูฉู่สอง

"ผู้นำตระกูลหยูจัดการยังไง? เราจะออกไปยังไง? ข้างนอกก็เต็มไปด้วยคนของโห้หลีเฉิน"

"อีกสักพักผู้นำตระกูลหยูจะส่งคนมาขัดจังหวะข้างหน้า พวกเราจะฉวยโอกาสลงไปจากที่นี่ และหลบหนีไปทางสวนหลังบ้าน ก็จะปลอดภัยแล้วละ"

เมื่อเห็นเสิ่นเคอหานพูดอย่างดีใจ ในใจของเย่ซือซือก็หนักอึ้งราวกับโดนหินกดทับ

เธอพูดเสียงขรึมว่า "ผู้นำตระกูลหยูวางแผนจะฉวยโอกาสนี้ ควบคุมโห้หลีเฉินใช่ไหม?"

ขัดจังหวะ?

เกรงว่าเข้ามาฆ่าจะถูกต้องเสียมากกว่า

เสิ่นเคอหานหัวเราะเยาะ "แล้วมันจะยังไง? โห้หลีเฉินอยากจะให้ผมตาย เขาก็ต้องตายก่อน! แต่เขาเป็นทายาทที่ถูกควบคุมเท่านั้น ยังนึกว่าเขาคือคนควบคุมเสียได้"

เย่ซือซือขมวดคิ้วหนักขึ้น ความผิดในใจมันเอ่อล้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกับเสิ่นเคอหาน อย่างน้อยโห้หลีเฉินคงไม่มาถึงขั้นนี้

และโห้หลีเฉินก็ปล่อยเธอไป

เสียงของเย่ซือซือต่ำมาก "เสิ่นเคอหาน คุณไม่กลัวเวลาฝันตอนกลางคืน มโนธรรมของคุณจะถูกรบกวนและจะฝันร้ายเหรอ?"

สีหน้าของเสิ่นเคอหานเปลี่ยนไปเป็นดุร้ายรุนแรง

เย่ซือซือกลัวมาก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอทำให้เธอมองไปยังโห้หลีเฉินอย่างน่าสงสารเพื่อขอความช่วยเหลือ

"คุณโห้ เชื่อฉันนะ ช่วงเวลานั้น ฉันดูแลคุณอย่างไร คุณยังไม่มั่นใจอีกหรอ น้ำใจที่ฉันมีให้คุณ จะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง คุณไม่เชื่อฉันหรือคะ?"

น้ำเสียงเศร้าระทมจับใจ

มีมิตรภาพที่ปราศจากคำพูด

เหมือนแฟนสาวที่กำลังออดอ้อนชายหนุ่ม ร้องขอความเมตตา