บทที่ 1120 ลาก่อน

อุณหภูมิในห้องเย็นลงแล้วลงอีก

หมอทุกคนในห้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยเพื่อไม่ให้เป็นเป้าของปืนใหญ่

เย่ซือซือตัวเกร็งด้วยความประหม่า เธอกลัวมาก อยากจะถอยหลังกลับทันที แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะความพิเศษที่โห้หลีเฉินมีให้ต่อเธอ มิตรภาพเล็กน้อยที่มีให้ เขากัดฟันแน่น

หลังจากเวลาผ่านไปนาน โห้หลีเฉินมองสบตาเย่ซือซือจากความเกลียดชังแปรเปลี่ยนเป็นรังเกียจ

เขาเยาะเย้ยอย่างเย็นชา "ไสหัวไป"

เย่ซือซือตัวอ่อนแรง เหมือนได้รับการอภัยโทษ

เธอเข้าใจ ว่านี่เป็นการให้เธอไปจากลากับเสิ่นเคอหาน

การจากลาครั้งนี้...

เย่ซือซือมองไปทางโห้หลีเฉินอย่างอาลัยอาวรณ์ น้ำตาเธอไหลไม่หยุด การจากล่าครั้ง จริงๆแล้วเป็นการลาของเธอกับโห้หลีเฉิน

หลังจากหนีไปกับเสิ่นเคอหาน​​แล้ว เธออาจจะไม่ได้เจอชายคนนี้อีกเลยตลอดชีวิตของเธอ

สง่างามเท่าเขา มีเสน่ห์ได้เท่าเขา

แต่สุดท้ายแล้ว มีความรักที่ช่างลึก แต่วาสนาช่างตื้นเสียเหลือเกิน

เย่ซือซือกัดฟัน และพูดสะอื้น "ขอบคุณนะคะคุณโห้"

พูดเสร็จเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา ได้แต่หันหลังวิ่งออกไป

เย่ซือซือรู้สึกเศร้าใจมาก แต่ก็รู้ว่าตัวเองต้องทำอย่างไร

แม้ว่าจะมาอย่างกะทันหัน แต่เธอก็พร้อมอยู่นานแล้ว

"ฝันร้าย? เขาต้องการทำร้ายฉัน ฉันแค่ปกป้องตัวเอง!"

ท่าทางของเขาช่างดูโหดร้าย

เย่ซือซือมองไปที่เขาและเยาะเย้ย "เสิ่นเคอหาน ฉันนี่ ไม่เคยเข้าใจคุณเลยจริงๆ สินะ ใจของคุณ มันเป็นสีดำ"

ไม่ใช่เปลือกนอกที่โดนแดดเผาร้อนชื้นอบอุ่น

ในที่นี้ เขาเปิดเผยด้านมืดทั้งหมดในหัวใจของเขา

​​​​เสิ่นเคอหานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของเย่ซือซืออย่างรวดเร็ว

"ซือซือ ไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมแค่ปกป้องตัวเองจริงๆ ที่ผมทำแบบนี้เพราะปกป้องคุณและผม ไปจากที่นี่ ผมจะไม่ทำอย่างนี้อีก ผมจะเป็นเสิ่นเคอหานคนเดิม"

"เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย"

เย่ซือซือสะบัดมือของเขาออก และเดินไปที่หน้าต่างอย่างเฉยเมย "ไปจากที่นี่ เราก็จะเลิกกัน"

เสิ่นเคอหานยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ

ใบหน้าของเขาซีดราวกระดาษ "ซือซือ คุณต้องการทำแบบนี้จริงเหรอ? ผมกับคุณเราเริ่มใหม่ด้วยกันไม่ได้เหรอ? ให้โอกาสผมเถอะ"

ลมพัดผมของเย่ซือซือปลิวไสว ดวงหน้าของเธอเดาอารมณ์ไม่ได้

เต็มไปด้วยความโศกเศร้า "คุณกับฉันจะไม่มีวันเป็นไปได้"

ในหัวใจของเธอ แสงจันทร์สีขาวและไฝชาดถูกพิมพ์บนหัวใจของเธอ และทุกครั้งที่เธอนึกถึงโห้หลีเฉิน ความชั่วร้ายและความร้ายกาจของเสิ่นเคอหานมันก็จะปรากฏ

เย่ซือซือรู้สึกรังเกียจ

เสิ่นเคอหาน​​มองดูแผ่นหลังที่ว่างเปล่าของเธอ เขารู้จักเธอดีพอ รู้จักนิสัยของเธอ เขารู้ดีว่าเขาสิ้นหวังแค่ไหน