บทที่ 1127 ความรักและคิดถึงที่ไม่อาจพูดได้หมด

เมื่อได้ยินคำว่าที่รัก ทำให้อารมณ์ทั้งหมดของเธอ ไม่อาจควบคุมไว้ได้อีก

เธอเก็บมันไว้มานานเหลือเกิน ในที่สุดก็มาถึงวันนี้ รอมาถึงตอนนี้

ในที่สุดก็ไม่ต้องใส่หน้ากากเล่นละครกับเขา รักษาระยะห่าง ไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นคนอื่น

"โห้หลีเฉิน...ขอโทษค่ะ ฉันมาช้าไป..."

เธอโผเข้าไปในอ้อมกอดของเขา สองมือกอดเขาแน่น ราวกับใช้แรงทั้งตัว

ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงสะอื้นดังขึ้น เสียงพูดขาดเป็นห้วงๆ

"ฉันควรมาให้เร็วกว่านี้ เร็วกว่านี้...คุณจะได้ไม่ต้องลำบากขนาดนี้..."

สวรรค์รู้ตอนที่เธอเข้าไปในตระกูลหยู ตอนที่เห็นโห้หลีเฉินแวบแรก สภาพจิตใจเป็นอย่างไร

เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนถูกควักหัวใจ

เขานั่งบนรถเข็น ซูบผอมเหมือนไม้ขีดไฟ ชายหนุ่มที่เคยหล่อเหลาสง่างาม ตอนนั้น เหลือเพียงแค่ความเสื่อมโทรมและทุพพลภาพ

พริบตานั้น เธอเกือบทรุดลงไป แสดงต่อไม่ได้แล้ว

แต่เธอจำเป็นต้องใช้หน้าของเย่ซือซือ แสร้งทำท่าทางเป็นนิ่งเฉย เย็นชา ไม่รู้จักเขา มองดูอาการป่วยทั้งหมดของเขาอย่างไม่แยแส

แม้แต่เผชิญหน้ากับการสัมผัสและทดสอบของเขา เธอได้แต่แสร้งทำเป็นรังเกียจ

แต่ใจของเธอ อยากจะโผเข้าไปในอ้อมกอดของเขาใจจะขาด ถามว่าแผลของเขายังเจ็บหรือไม่

ถามเขา ความมืดหม่นและเจ็บปวดตลอดปีกว่ามานี้ เขาทนผ่านมันมาได้อย่างไร

ความผิดหวังมากแค่ไหน ถึงทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยเกรงกลัวอะไร ทรมานจนเปราะบางเช่นนี้

โห้หลีเฉินกอดผู้หญิงตรงหน้าแน่นๆ ความมืดมนและความว่างเปล่าทั้งหลายในใจ นาทีนี้ ถูกชดเชยหมดแล้ว

โลกของเขา ในที่สุดก็ครบถ้วน

เสียงของเขาเบามากๆ เต็มไปด้วยความปีติเหมือนเกิดใหม่หลังรอดตาย "ผมแปลกใจมากที่คุณมา เย้นหว่าน"

ตอนที่เย่ซือซือปรากฏตัวที่ห้องพักฟื้นของเขา เขาไม่เคยคิดมาก่อน จะได้พบกับเธออีกครั้งในลักษณะนั้น

สถานการณ์ของเขาในตอนนั้น อยากจะหนีจากการควบคุมของหยูฉู่สอง ก็ต้องล้มหยูฉู่สองให้ได้

แต่พลังของเขาในตอนนั้น อยากจะล้มหยูฉู่สอง ต้องวางแผนอย่างน้อยก็อีกหลายปี

ยิ่งกว่านั้น เขาอยากจะไปหาเย้นหว่าน ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายปี

เดิมทีเขาตัดใจแล้ว เสี่ยงตายทนไปอีกหลายปี แต่นึกไม่ถึง นาทีที่เย่ซือซือปรากฏตัว เรื่องประหลาดใจก็ตกมาจากฟ้า

แม้ตอนที่เธอปรากฏตัว จะเป็นคนแปลกหน้า กระทั่งสายตาก็ไม่มีความคุ้นเคยสักนิดเดียว ทว่า เขาก็แน่ใจในวินาทีนั้น เย่ซือซือก็คือเย้นหว่าน

เธอมาแล้ว

เธอเหมือนนางฟ้า ปรากฏตัวต่อหน้าเขา ปัดเป่าโลกสีเทาของเขาออกไป ทำให้ชีวิตของเขามีแสงสว่างที่เต็มไปด้วยความสุข

"ผมคิดถึงคุณทุกวัน ได้แต่เจอคุณในฝัน ขอบคุณที่คุณมา ทำให้ฝันของผมกลายเป็นความจริง"

ได้ยินคำพูดซาบซึ้งใจของโห้หลีเฉิน เย้นหว่านยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

โห้หลีเฉินไม่เคยเป็นผู้ชายอ่อนแอ แต่ต่อหน้าเธอ ความแข็งของเขาก็หลอมเป็นความอ่อนโยน

การแยกจากกันปีกว่าและความคิดถึงไม่สิ้นสุด ในที่สุดก็พูดออกมาหมดแล้ว

เธอกอดเขา กอดแน่นๆ ไม่อยากจะปล่อยมือสักวินาทีเดียว

เว่ยชีและฉินชิวหลานที่นั่งข้างๆ ต่างพากันตะลึงอ้าปากค้าง

เว่ยชีเบิกตาโต พูดอ้ำๆ อึ้งๆ

"อะไรนะคุณเย่เธอ ...เธอคือเย่ซือซืองั้นหรือ"

ก่อนหน้าที่เขาได้รับสัญญาณจากคุณผู้ชาย ถึงเพิ่งรู้ว่าเย่ซือซือเป็นพวกเดียวกับเขา จะช่วยพวกเขาพาหนี

ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งเข้าใจ ทำไมคุณผู้ชายรู้สึกดีกับเย่ซือซือ ปกติแล้วแสดงความรักขนาดนั้น ที่แท้เป็นเพราะเย่ซือซือมาช่วยโห้หลีเฉินนั่นเอง

ดังนั้นโห้หลีเฉินแกล้งรักเธอเพื่อหลอกหยูฉู่สอง จะได้หนีได้สำเร็จ