บทที่ 1128 พาหนูไปหาพี่ชายดีมั้ย

แรบบิทพลันร้องไห้หนักขึ้น

เสียงร้องไห้โฮ มือเล็กๆ กำหมัดแน่น ตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดของเย้นหว่าน แต่ไม่กอดเธอ

เทียบกับเมื่อก่อนที่เธอเข้าใกล้เย่ซือซือ ก็ยังรักษาระยะห่างกว่า

แรบบิทระวังตัวไม่ยอมเข้าใกล้ ทำให้เย้นหว่านรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว เธอกอดลูกสาวทำตัวไม่ถูก ตบหลังของเธอเบาๆ

เธอก้มหน้า จูบหัวลูกสาว

พูดเสียงสะอื้น "ขอโทษจ้ะ แม่ไม่ดีเอง ไม่ได้อยู่กับหนู"

"แม่ผิดเอง แม่จะแก้ไข ต่อไปแม่จะอยู่กับแรบบิททุกวัน ดีมั้ยจ๊ะ"

"แรบบิทเด็กดี แม่รับปาก ปีสองปีนี้ แม่จะชดใช้ให้หนูอีกหลายเท่า ต่อไปแม่จะไม่จากหนูไปอีก"

ทุกถ้อยคำที่พูดออกไป เป็นคำพูดที่เย้นหว่านเก็บไว้ในใจ

ความรู้สึกผิดและติดค้างกับลูกสาวของเธอ และความรักที่ไม่มีอาจละทิ้งได้

แรบบิทยังคงร้องไห้กระจองอแง แต่เสียงเบาลงบ้าง ไม่กรีดร้องแสบหูแล้ว

เธอยังคงกอดเย้นหว่านตัวแข็ง ไม่ปฏิเสธ แต่ไม่ใกล้ชิด

เหมือนกับกำลังงอน

"สถานะของคุณเปลี่ยนแปลงกะทันหัน แรบบิทยังเล็ก จิตใจถูกกระทบกระเทือนรุนแรง ไม่มีทางจะคุ้นชินทันที ไม่ต้องร้อนใจ ค่อยเป็นค่อยไปนะ"

โห้หลีเฉินกอดเย้นหว่านมือหนึ่ง อีกมือลูบผมแรบบิทเบาๆ

ในสายตาเขาเต็มไปด้วยความรักและความสุข

กอดเย้นหว่าน และกอดแรบบิท ในอ้อมกอดคือภรรยาและลูกสาวที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

ชีวิตที่มืดมนและน่าสังเวชของเขา ราวกับว่าจากสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ในที่สุดก็เดินออกมาได้

"แรบบิท หนูอย่าร้อง อยากที่พี่ชายมั้ยคะ"

ได้ยินเช่นนี้ เสียงร้องของแรบบิทก็หยุดลงทันที กะพริบตาที่ร้องไห้จนตาแดง มองโห้หลีเฉิน

"พี่ชาย?"

ตอนที่เธอพูดออกมา แววตาเต็มไปด้วยความรอคอย

แรบบิทฉลาดมาก เธอรู้ว่าตัวเองมีพี่ชายฝาแฝด อายุเท่ากันกับเธอ เป็นคนที่ใกล้ชิดปาปากับแม่มากที่สุด"

เธออยากเจอพี่ชายมาตลอด

พยักหน้าหงึกหงัก "หนูไม่ร้องแล้วค่ะ ปาปาพาหนูไปหาพี่ชายหน่อย"

โห้หลีเฉินมองลูกสาวของตัวเองอ่อนโยน ยิ้มพลางพูด

"แม่ถึงจะรู้พี่ชายอยู่ที่ไหน ต้องให้แม่พาหนูไป หนูให้แม่พาไป"

แรบบิทอึ้งไป หันไปมองเย้นหว่านที่มองเธออ่อนโยน

ดวงตาของเธอแดงก่ำ อยากจะร้องไห้อีก

โห้หลีเฉินหลอกล่อต่อ "หนูเรียกแม่คำเดียว แม่จะพาหนูไปนะ"

ได้ยินดังนั้น เย้นหว่านก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

แววตาของเธอที่มองแรบบิทร้อนรน เฝ้ารอคอยที่จะได้ยินเธอเรียกแม่

แม่ คำนี้สำคัญเหลือเกิน หวานเหลือเกิน

แรบบิทกะพริบขนตาเปียกชื้น มองเย้นหว่านครู่ใหญ่ รู้สึกสับสน

ครู่ใหญ่ต่อมา เธอเบะปาก "เธอไม่ใช่แม่หนู"

เย้นหว่านตะลึงงัน

รู้สึกเหลือเชื่อ นึกไม่ถึงที่ชอบเธอมาตลอด จะปฏิเสธอย่างนี้

ตอนอยู่ที่ตระกูลหยู แรบบิทชอบใกล้ชิดกับเธอ และอยากให้เธอเป็นแม่ด้วย ไม่ใช่เพราะชอบเธอหรือ

ตอนนี้ทำไมถึงได้...

โห้หลีเฉินกลัวว่าเย้นหว่านจะเสียใจคิดมาก รีบตบไหล่ปลอบใจเธอ ก้มหน้าพูดกับแรบบิทจริงจัง

"แรบบิท เธอคือเย้นหว่านแม่ของหนู แม่เสี่ยงอันตรายมาที่ตระกูลหยู ช่วยพวกเราออกมา แม่จะพาพวกเราไปหาพี่ชาย กลับบ้านที่แท้จริงของเราไง"

แรบบิทเชื่อพ่อ แต่เธอมองเย้นหว่าน ก็ยังคงไม่ยอมพูด