บทที่ 1129 เปลี่ยนความคิด

แม้ว่าจะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เธอก็จินตนาการได้ ตอนนั้นโห้หลีเฉินผิดหวังขนาดไหน

ส่วนเธอหนีไป ปล่อยให้เขาอยู่ในนรกคนเดียว

เย้นหว่านเจ็บปวดแทบขาดใจ

วันคืนที่เหมือนฝันร้าย แค่เพียงคิด ก็ทำให้ยากจะทบรับไหว

"เสี่ยวหว่านไม่ได้เป็นเจ้าหญิงนิทรา นั้นเป็นข่าวที่ฉันตั้งใจปล่อยออกไป เพื่อหลอกหยูฉู่สองกับ...พวกนาย"

ป่ายฉีพูดพลาง มองโห้หลีเฉินค่อนข้างรู้สึกผิด

"ตอนนั้นเพื่อหลบหนีหยูฉู่สองตามไล่ฆ่า พวกเราทิ้งฐานทั้งหมดของตระกูลเย้นและหนีตาย เพื่อให้หยูฉู่สองตายใจ ก็เลยแกล้งปล่อยข่าว เสี่ยวหว่านนอนหมดสติไม่ฟื้น กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา"

"เสี่ยวหว่านสลบไม่กี่วันก็ฟื้นแล้ว หลังจากฟื้น พอรู้สถานการณ์ทั้งหมด เธอแทบจะใจสลาย แต่เสี่ยวหว่านก็เข้มแข็งมาก เป็นแม่จึงเข้มแข็ง เธอยืนหยัดผ่านช่วงเวลาที่ลำบากที่สุด อดทนมาได้"

"ตอนที่สุขภาพเธอดีขึ้น พวกเราก็เริ่มวางแผนช่วยเหลือ เดิมทีฉันตั้งใจจะเข้าไป แต่เสี่ยวหว่านยืนยันจะเข้าไปด้วย เธอบอกว่า มีแต่เธอเข้าไป ถึงจะไม่ต้องการคำพูด ไม่เปิดเผยเบาะแส ก็ทำให้โห้หลีเฉินร่วมมือกับพวกเราได้"

"ตอนนี้ความจริงก็พิสูจน์แล้ว พวกนายสามีภรรยา สนิทสนมกลมเกลียวกันจริงๆ"

พูดไปเรื่อยๆ ป่ายฉีก็ยิ้มหยอกล้อ แต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตาลึกๆ ตอนที่มองเย้นหว่าน สีหน้ามักจะมีความซับซ้อนซ่อนอยู่

แต่ถูกเขาปิดบังไว้อย่างดี

เมื่อฟังที่ป่ายฉีเล่า เว่ยชีก็พยักหน้า ยืนยันว่ามีแต่เย้นหว่านเท่านั้นที่จะทำได้ พาโห้หลีเฉินเข้าสู่ความรักความแค้นของรักสามเส้า

ถึงจะหลอกหยูฉู่สองให้สับสนได้ แสดงละครจับตัวแรบบิทแก้แค้นเพราะความรัก

ให้หยูฉู่สองส่งตัวโห้หลีเฉินจากตระกูลหยูออกมาเองกับมือ

"งั้นฝีมือรักษาของคุณเย้นหว่านมาจากไหนกันล่ะ ผ่านการตรวจสอบของหยูฉู่สอง ฝีมือการรักษาของคุณเย้นหว่านก็ยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงจะเป็นไปได้ ตอนที่รักษา ฉันดูการทำงานต่างๆ แล้ว ดูคล่องแคล่วมาก เหมือนกับอาชีพตัวเอง ทำมานานเป็นสิบๆ ปียังไงยังงั้น ไม่มีพิรุธอะไรเลยนะ"

นี่คืออีกสาเหตุหนึ่งที่เว่ยชีไม่เคยคิดเชื่อมโยงว่าเย่ซือซือจะเป็นเย้นหว่าน

ป่ายฉีมองเย้นหว่านชื่นชม ชมเธอโดยไม่ปิดบัง

"เสี่ยวหว่านของพวกเราฉลาดมาก ช่วงปีกว่ามานี้ ทุกวันเรียนการแพทย์กับฉัน คนอื่นต้องเรียนสิบปีถึงจะเป็น เธอเรียนปีเดียวก็ได้แล้ว"

หยุดไปนิดหนึ่ง เสียงของป่ายฉีเคร่งขรึมลง พูดกับโห้หลีเฉิน "หนึ่งปีกว่ามานี้ เธอตั้งใจเรียนการแพทย์โดยไม่ให้เสียเวลาสักนาทีเดียว ทุกวันนอนแค่วันละสามชั่วโมง ก็เพื่อมาช่วยนาย โห้หลีเฉิน เสี่ยวหว่านเพื่อช่วยนายแล้ว ลำบากตรากตรำมากทีเดียว"

แม้แต่เขาเอง เห็นเย้นหว่านทุ่มเทขนาดนั้นบ่อยๆ ก็รู้สึกเป็นกังวล

ช่วงเวลาหนึ่งปีกว่ามานี้ สำหรับเย้นหว่านแล้ว เหมือนกับอยู่ในนรกทั้งเป็น

เย้นหว่านกลับยิ้มส่ายหน้า "ฉันไม่ลำบาก ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนี้ ปีกว่ามานี้ ฉันคงทนไม่ได้ ความลำบากที่สุดไม่ใช่ความยากและสถานการณ์อันตรายตรงหน้า แต่คือไม่มีหนทางจะไปต่างหาก"

เย้นหว่านเงยหน้ามองโห้หลีเฉิน มือบอบบางลูบใบหน้าที่ผอมเหมือนหนังหุ้มกระดูกของเขา

"ฉันเจ็บปวดใจก็ตรงที่ หนึ่งปีกว่ามานี้ คุณสิ้นหวัง"

นั่นคือความทุกข์ทั้งหมดที่สุด

เธอตำหนิตัวเองมากกว่าที่โง่เกินไป ใช้เวลาตั้งปีกว่าถึงจะเรียนเป็น ถึงจะกล้ามาช่วยโห้หลีเฉิน

โห้หลีเฉินรู้สึกสะเทือนใจ ชายหนุ่มที่สูงถึง 190 เซนติเมตร พ่ายแพ้แล้ว

เขากุมมือของเธอแน่นๆ

"เสี่ยวหว่าน คุณเอาแรบบิทให้ผม หนึ่งปีมานี้ เธอเป็นความหวังของผมที่จะอยู่ต่อไป เพราะแรบบิท เพราะคุณช่วยชีวิตผมมาตลอด"

บรรยากาศเศร้าสร้อย คนในรถอดไม่ได้ที่จะร้องไห้

เว่ยชีเช็ดน้ำหูน้ำตา ถามต่อไป