บทที่ 1131 เธอไม่มีทางทำร้ายฉัน

"ฉันเคยคิด แต่ว่า ทุกครั้งที่เห็นสายตาที่นายมองเสี่ยวหว่าน ที่ฉันคิดมากที่สุดก็คือ จะทารุณนายยังไงถึงจะเจ็บกว่ากัน"

สายตาของโห้หลีเฉินจริงจังมาก ไม่มีท่าทีว่าหลอกลวงเลย

เป็นคำที่พูดออกมาจากใจทั้งนั้น

ตัวของป่ายฉี สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ขนลุกและหนาวสั่นไปหมด

ทำไมหัวใจที่อิจฉาของผู้ชายถึงได้น่ากลัวขนาดกะพริบตา?

สติของโห้หลีเฉินถูกหมากินหมดแล้ว

"แล้วทำไมนายถึงรู้ว่าหลังจากที่ฉันลักพาตัวแรบบิท ก็มั่นใจว่าเป็นฉันเลยล่ะ?ฉันลักพาตัวลูกสาวของนาย นายไม่ควรจะยิ่งเป็นกังวลจนอยากจะฆ่าฉันหรอ?"

ป่านฉีพูดต่ออย่างไม่ตายใจ "หรือว่า เรื่องที่เกี่ยวกับลูกสาว จะไม่อิจฉาแล้ว ก็เลยทำให้สมองของนายสว่างขึ้นมาทันที?" โห้หลีเฉินส่ายหัวแล้วมองไปที่เย้นหว่าน ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและหลงใหล

เขาพูดเบาๆ ว่า "เพราะว่าตอนนั้นเย้นหว่านได้ขอร้องฉันว่าอยากจะเจอหน้านายครั้งสุดท้าย ในสถานการณ์อย่างนั้น เย้นหว่านไม่มีทางอยากเจอนายอย่างเดียวแน่ ฉันรู้ว่าเธอมีแผนที่จะหนี แต่เธอกลับอยากจะพานายไปด้วย นั้นก็หมายความว่า นายเองก็เป็นพวกเดียวกัน"

ป่ายฉีพูดอะไรไม่ออกแล้ว

ตอนที่ไอคิวสมองติดลบ เป็นเพราะเย้นหว่าน ตัดสินใจได้อย่างมีสติ ก็เป็นเพราะว่าเย้นหว่าน

ในตาและใจของโห้หลีเฉิน มีแค่เพียงเย้นหว่านคนเดียว

เลี่ยนขนาดนี้ ไม่รู้สึกน่ารังเกียจหรอ?

ป่ายฉีเบะปากอย่างรู้สึกรังเกียจ ขี้เกียจสนใจเขาแล้ว

แต่ว่าในใจ กลับหงุดหงิดอย่างแรง มองไปทางเย้นหว่านอย่างอดไม่ได้ ความไม่พอใจในการถูกนอกใจยังทำให้รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เย้นหว่านมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่ร้าวร้อน เธอรู้สึกได้ถึงใจของเขา ทุกอย่างของเขา

เธอยิ้มแล้วพูดว่า : "นายเชื่อฉันขนาดนี้เลยหรอ?นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแผนของฉันคืออะไร ก็จะเดินตามฉันไป ไม่กลัวว่าฉันจะเกิดข้อผิดพลาดอะไรเลยหรอ?"

โห้หลีเฉินส่ายหน้า "เธอไม่มีวันทำร้ายฉัน"

เย้นหว่านรู้สึกอยากร้องไห้ "ตอนที่ฉันฉีดยาอัมพาตใส่นาย ในใจได้ต่อสู้กันอย่างจริงจัง มันคือเรื่องจริงๆ ที่ฉันดิ้นรนอยู่ในขอบของการทำร้ายนาย นายต้องมองออกอยู่แล้วใช่ไหม แต่ในเมื่อเป็นแบบนั้น นายก็ยังเชื่อฉันอยู่ใช่ไหม?"

เพื่อการแสดงที่สมจริง เย้นหว่านก็ต้องสะกดจิตตัวเองว่ายาเหล่านั้นก็คือยาที่ทำร้ายโห้หลีเฉินจริงๆ ให้เขาใช้แล้ว เขาก็อัมพาตจริงๆ แล้ว

อารมณ์และความลังเลทุกอย่างของเธอ ก็ได้แสดงออกมาตรงหน้าของหยูฉู่สอง

เลยทำให้ตอนที่พูดขอหนีไปกับหยูฉู่สอง หยูฉู่สองไม่มีความลังเลอะไรเลย

โห้หลีเฉินพยักหน้าอย่างไม่มีความลังเล ใช้นิ้วเตะที่จมูกของเย้นหว่านอย่างหลงใหล

"ฉันเชื่อเธอ"

คำง่ายๆ เพียงสามคำ ถึงแม้ว่าเธอจะเอามีดวางไว้ที่คอของเขา ก็เชื่ออย่างแน่วแน่

ขอบตาของเย้นหว่านก็ได้แดงอีกแล้ว

ประทับใจ

เธอได้เอาหัวมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเขาแล้วพูดอย่างสำลัก : "โห้หลีเฉิน ขอบคุณทุกอย่างของนายนะ"

เชื่อเธอ

รักเธอ

ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ แผนครั้งนี้ ไม่มีทางสำเร็จแน่

ถ้าเขาไม่เชื่อเธอ ก็ไม่มีทางให้เธอล่องเรือตามน้ำไปในการทำให้เสิ่นเคอหานหึง ให้เสิ่นเคอหานใส่ยาลงไปในยาที่ใช้ในการรักษาขาของโห้หลีเฉิน

ถึงแม้ว่าหลังจากที่เสิ่นเคอหานถูกกักขัง ก็ยังคิดเรื่องการวางยาอยู่ โห้หลีเฉินกลับอะไรก็ไม่ได้พูดอีกเลย

เธอเป็นคนวางยา ถึงแม้ว่าจะเอาชีวิตของเขา ให้เขาอัมพาต เขาก็ไม่สนใจ

จะแบกรับไว้ทั้งหมด

......

ตอนที่ใกล้จะเที่ยงคืน พวกเขากว่าจะถึงหน้าบ้านของหมอสะกดจิต

ที่นี่เป็นหมู่บ้านแถบชานเมือง ทุกครัวเรือนมีสวนหน้าบ้านของตัวเอง ดอกไม้เบ่งบาน สวยงามมาก เหมาะแก่การใช้ชีวิตหลังจากเกษียณได้อย่างสบายๆ

และหมอสะกดจิตท่านนี้ ก็ได้ย้ายมาที่นี่หลังจากเกษียณ