บทที่ 1132 ที่แท้ก็ตาบอด

"โรคกลัวเชื้อทางจิตแค่กลัวเชื้อจากคนนอก กับคนที่ชอบนั้นมันไม่มีอยู่จริง"

ป่ายฉีพูดอย่างไม่พอใจ เดินตรงไป "กับข้าวเตรียมเสร็จรึยัง?ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว"

แองเจล่าจ้องเขาอย่างไม่พอใจ "นายเป็นหมูหรอ?วันๆ เอาแต่กินอย่างเดียว"

สีหน้าของป่ายฉียิ่งดูไม่ดีขึ้นมา

ระหว่างทางรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้ว มาถึงที่นี่ เห็นแองเจล่าก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่

เขาถีบประตูตรงหน้าออก แล้วเดินเข้าไปอย่างก้าวร้าว

แองเจล่าตบหัวของเขาอย่างกลัดกลุ้มใจ ถามเย้นหว่าน "เขาได้กินเพลิงระเบิดหรอ?"

เย่นหว่านส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ "น่าจะใช่มั้ง"

น่าจะรุนแรงกว่าการกินยาผิดอีก

คิดอยู่ เย้นหว่านก็ถามขึ้นมาว่า : "น้าเมย์พรุ่งนี้จะกลับมาเวลาไหน?"

เดิมทีถ้าถึงคืนนี้ก็สามารถเริ่มการแก้สะกดจิตในทันที แต่ว่าเฮเลนา เมย์กลับมีเรื่องด่วนขึ้นมาทันที ก็เลยรีบออกไป

พรุ่งนี้ถึงจะกลับมา

รอมาคืนหนึ่ง เย้นหว่านไม่เป็นอะไร แต่เธอกลับเป็นห่วงเรื่องสภาพของป่ายฉีอยู่เล็กน้อย

ตอนนี้บนตัวของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังไปทั่วร่างกาย

เย้นหว่านกลัวว่าเขาจะบ้าในกลางดึก แล้วเอามีดมาไล่ฟันโห้หลีเฉิน

"หม่ามี๊บอกว่าเป็นเย็นพรุ่งนี้"

แองเจล่าพูดไปด้วยตาก็ได้มองไปทางโห้หลีเฉิน มองใบหน้าที่หล่อเหล่าของเขาไว้ ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เธอพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า "เสี่ยวหว่าน สามีของเธอหล่อจังเลย ฉันขอลิ้นยันได้ไหม?"

ลิ้นยัน?

เลียหน้าของเขาหรอ?

สีหน้าของโห้หลีเฉินในตอนนี้ดูไม่ได้เลย เหมือนกับภูเขาไฟที่ใกล้จะระเบิดออกมา อันตรายถึงขีดสุด

เย้นหว่านรู้สึกได้ถึงเปลวไฟรอบตัวโห้หลีเฉิน รีบกดที่ไหล่ของเขาไว้

เธอรีบอธิบายขึ้นมาว่า : "แองเจล่าชอบไล่ตามดารา ก็คือชอบคนที่หน้า ลิ้นยันไม่ได้หมายถึงอย่างอื่น ก็คืออยากจะมองนายให้เยอะหน่อย"

"ฉันมีภรรยาแล้ว" โห้หลีเฉินดื้อดึง

นี่ก็หมายความว่า ขนาดคนอื่นมองเขาก็ปฏิเสธ

นี่มันขี้งกเกินไปแล้ว

แองเจล่ารู้สึกผิดหวังเล็กๆ แต่ คนหล่อถึงแม้ว่าจะขี้งกแต่ก็ยังหล่อ

เธอยืนอยู่ตรงหน้าอย่างทื่อๆ ไม่อยากจะขยับขาน้อยๆ นั้นเลย

เย้นหว่านหมดหนทางแล้วจริงๆ เด็กสาวคนนี้เป็นคนบ้าผู้ชายที่หล่อ เห็นผู้ชายที่หล่อก็ขยับขาไม่ไหวแล้ว

แต่ว่านิสัยของโห้หลีเฉินก็รู้เป็นอย่างดี

เขาไม่ชอบคนอื่นคอยมองเขาแล้วไหลน้ำลายไปด้วย

อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ชอบที่ผู้หญิงคนอื่น จ้องมองสามีของตัวเองอย่างเคลิ้มขนาดนี้

เย้นหว่านกระแอมแล้วพูดว่า "แองเจล่า ข้างนอกลมแรงมาก เข้าไปเถอะ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวกันด้วย หิวกันหมดแล้ว"

"หิวแล้ว?"

แองเจล่ามองหน้าหลีเฉินด้วยสายตาที่ตั้งตาคอย "ฉันได้เตรียมของกินไว้แล้ว รสชาติดีมากด้วย พวกเธอรีบเข้ามากิน"

พูดไปด้วย เธอก็ได้กระโดดไปถึงหน้าประตู จากนั้นก็เปิดประตูออก ต้องรับเย้นหว่านและโห้หลีเฉินให้เข้าไปอย่างเร่าร้อน

เย้นหว่านมองสีหน้าที่ดูไม่ดีของโห้หลีเฉิน แล้วเข็นเขาเข้าไป

ตอนที่เข้าไป ป่ายฉีได้นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเริ่มกินแล้ว

แองเจล่าเห็นแบบนี้ ก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจ

"ทำไมนายไม่รอแล้วกินก่อนล่ะ?ไม่มีมารยาทบนโต๊ะอาหารเลยแม้แต่น้อย"

ท่าทางของป่ายฉีที่กำลังหั่นสเต๊กเนื้อก็ได้หยุดลง

ชี้ปลายมีดไปทางแองเจล่า "หุบปากของเธอซะ ไม่อย่างนั้น ฉันก็จะหั่นเธอเหมือนกับอันนี้"