บทที่ 1141 พลังแห่งความโสดแว้งกัด

ป่ายฉียกมือขึ้นแล้วโยนขวดยาไปตรงหน้าเย้นหว่าน

จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "วันละหนึ่งเม็ด รอขาเขาเริ่มมีความรู้สึก ก็เปลี่ยนยาได้แล้วล่ะ"

เย้นหว่านถือขวดยานั้นไว้ด้วยความรู้สึกแปลกใจ

เมื่อวานป่ายฉียังปฏิเสธการรักษาโห้หลีเฉินได้อย่างเด็ดขาดขนาดนั้น เธอคิดว่า อย่างน้อยก็ต้องรอหลังจากจบการสะกดจิตแล้ว

ไม่คิดว่าตอนนี้เขาจะเอายามาให้ การสะกดจิตได้ผลแล้วเหรอ?

หรือว่า......

เย้นหว่านหมุนขวดยาในมือเล่น จ้องป่ายฉีแล้วถามเขาว่า: "นายไม่ได้วางยาใช่ไหม?"

ป่ายฉีมองค้อนเย้นหว่านอย่างแรง

"ถ้าจะวางยา เขาคงตายตั้งแต่อยู่ที่บ้านตระกูลหยูแล้ว"

ในคำพูดนั้น ยังมีความรู้สึกเสียดายที่แสดงออกมาได้อย่างชัดเจน

เขาควรวางยาตอนที่อยู่ที่บ้านตระกูลหยูจริงๆ ฆ่าโห้หลีเฉินตัวปัญหาที่น่ารำคาญนี้ให้ตายๆไปเลย

เย้นหว่านเห็นสีหน้าเขาบึ้งตึง ก็รู้สึกหวั่นใจมาก

เธอพูดอย่างจริงใจว่า: "ฉันคิดว่าตอนนี้ผลกระทบจากการสะกดจิตของนายหนักมากเลย อาจเป็นเพราะนายโสดนานเกินไป ถึงได้โดนพลังแห่งความโสดแว้งกัดได้ นายควรจะหาแฟนสักคนได้แล้วนะ"

ป่ายฉีกัดฟันกรอด "ไปตายซะ!"

เขาลุกขึ้นเดินออกไปอย่างโมโห

ในที่สุดเขาก็เห็นว่า ไม่เพียงแต่โห้หลีเฉินที่น่ารำคาญ ขนาดเย้นหว่านก็เริ่มไม่น่ารักแล้ว

โห้หลีเฉินนั่งอยู่บนรถเข็น มองดูแผ่นหลังของป่ายฉี แล้วพูดขึ้นช้าๆว่า: "เป็นแบบนี้ต่อไป แม้จะคลายการสะกดจิตเขาแล้ว ปมในใจก็ไม่คลายลงไปหรอก"

"ดังนั้น เขาต้องหาใครสักคนมาดูแลจิตใจที่บอบช้ำไง"

เย้นหว่านยิ่งคิดก็ยิ่งว่าวิธีนี้ดี "เดี๋ยวพวกเรากลับไปแล้ว ก็ช่วยป่ายฉีหาแฟนสักคนเถอะ"

โห้หลีเฉินยิ้มอ่อน "ได้สิ"

ป่ายฉีได้ยินพวกเขาพูดคุยกันรางๆ จากนั้นก็เดินเร็วกว่าเดิม

เขาไม่น่าใจอ่อนกับโห้หลีเฉินเลย น่าจะปล่อยเขานั่งรถเข็นพิการไปตลอดชีวิตเลย!

ยังจะหาแฟนให้เขาอีกงั้นเหรอ?

แฟนเอามาทำอะไรได้? นอกจากออดอ้อนจนน่ารำคาญ เหอะ โห้หลีเฉินอยากจะแก้แค้นเขาชัดๆ

......

ระดับการสะกดจิตของเย้นหว่านเริ่มคลายออกเองอัตโนมัติแล้ว ตอนวันที่ห้าก็คลายออกทั้งหมด ไม่ต้องรับผลกระทบจากความคิดอีก

ในตอนที่ลืมตาจากการสะกดจิตครั้งสุดท้าย เธอเหมือนได้ปลดปล่อย เหมือนว่าได้ปลดปล่อยพลังงานที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัว แล้วได้กลับมาเป็นตัวเองใหม่อีกครั้ง

ความรู้สึกนี้ มันช่างวิเศษจริงๆ

เย้นหว่านออกมาจากห้องสะกดจิต เธอเหมือนกับนกน้อยที่รีบกระโจนเข้าอ้อมกอดของโห้หลีเฉินอย่างรวดเร็ว

"คุณโห้ ฉันเป็นอิสระแล้วล่ะ"

โห้หลีเฉินก็กอดเธอเอาไว้ จากนั้นก็จุ๊บลงไปที่หน้าผากเธอเบาๆ

"ให้รางวัล"

แม้จะเป็นสามีภรรยากันมานานแล้ว แต่มีคนดูอยู่เยอะขนาดนี้ เย้นหว่านก็อดไม่ได้หน้าแดงเหมือนกัน

เธอมองค้อนเขาด้วยความเขินอาย

ยังไม่ทันได้พูดอะไร ตอนนี้เอง ด้านหลังเธอก็มีเสียงพูดประชดประชันดังขึ้น

"สำออย"

ป่ายฉีเชิดหน้าขึ้นมา มองพวกเขาด้วยแววตาที่เกลียดชัง จากนั้นก็เดินผ่านเย้นหว่านแล้วเดินออกไปด้านนอกทันที

ท่าทีเย็นชาไม่ไว้หน้าใครแบบนั้น เหมือนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะไม่คุยกับพวกเขา

เย้นหว่านเห็นท่าทีเขาแบบนั้น ก็ไม่ได้โกรธอะไร แต่กลับพอใจมากกว่า

"สถานการณ์ของป่ายฉีดีขึ้นมา อีกไม่กี่วัน การสะกดจิตของเขาจะคลายไปจนหมดเอง"

ช่วงหลายวันก่อน แม้ป่ายฉีจะพยายามอดทนไว้มากแค่ไหน แต่ก็มักจะแสดงความรู้สึกหึงออกมา ตอนนี้แม้เขาจะเห็นเย้นหว่านกับโห้หลีเฉินอยู่ด้วยกัน ก็ไม่ได้รู้สึกหึงมากขนาดนั้นแล้ว

วันที่จะได้กลับบ้านใกล้มาถึงแล้วล่ะ