บทที่ 1140 โห้หยูเซิง

สายตาของแองเจล่าเย็นชามาก พูดขึ้นมาว่า "เฮเลนา เมย์ ฉันจะทำอะไร ต้องได้รับความยินยอมจากแกตั้งแต่ตอนไหน ต้องให้แกมายุ่งด้วยหรอ?แกอย่าลืมตัวตนของแก!"

สีหน้าของน้าเมย์ซีดขาวอย่างกับกระดาษ

สายตาของเธอสั่นอย่างรุนแรง ทนความเจ็บปวดของใจ แล้วก้มหน้าลงอย่างต่ำต้อย

"ขอโทษคะ คุณหนูดิฉันทำเกินไป"

เป็นแม่ในนามของแองเจล่ามานานหลายปี เธอก็ได้ทำเหทือนกับว่าเธอเป็นลูกแท้ๆ แล้ว ดูแลเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง และยังคิดที่จะสั่งสองเหมือนกับลูกสาวแท้ๆ อีกด้วย

แต่เธอ กลับไม่ใช่ลูกสาวแม้ของเธอ แต่เป็นเจ้านายเธอ

แองเจล่าออกคำสั่งอย่างเย็นชาว่า "แกไม่มีสิทธิ์มาคัดค้านทุกคำพูดของฉัน ฉันให้แกทำอะไร แกก็ต้องทำอะไร เอาป่ายฉีให้อยู่ ฉันไม่อยากเห็นสัญญาณว่าเขาดีขึ้นเร็วจนไป"

น้าเมย์กัดฟันและกำหมัดไว้แน่น อารมณ์แปรปรวนมาก แต่สุดท้ายก็พูดออกมาเพียงคำเดียวว่า "คะ"

......

พลบค่ำ พระอาทิตย์ได้ตกลงไปทางตะวันตก ได้ย้อมสีท้องฟ้าแดงไปหมด

เย้นหว่านเข็นโห้หลีเฉินเดินอยู่บนถนนเล็กๆ สายลมพัดมาเบาๆ ทุกอย่างเงียบสงบ

เมืองเล็กๆ นี้คนอาศัยอยู่น้อยมาก เป็นหลังเดียวห่างๆ ส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่เป็นพวกคนแก่

ที่นี่ เป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่น้าเมย์เลือกในการใช้ชีวิตหลังเกษียณ

ถึงแม้ว่าเย้นหว่านและโห้หลีเฉินเดินอยู่บนถนน ก็ไม่เป็นที่สนใจจนมากเกินไป พวกคนแก่ไม่ได้สนใจคู่หนุ่มหล่อสาวสวยเหมือนกับพวกวัยรุ่นพวกนั้น

เย้นหว่านและโห้หลีเฉินสบายและผ่อนคลายกันมาก เพราะแบบนี้ ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องที่พวกเขาอยู่ที่นี่จะรั่วออกไปให้หยูฉู่สองรู้

เมืองเล็กๆ แห่งนี้เปรียบเสมือนวัตถุโบราณที่สวยงาม

เย้นหว่านและโห้หลีเฉินโอกาสน้อยมากที่จะใช้ชีวิตที่เงียบสงบและสบายแบบนี้

"ท้องฟ้าสวยจริงๆ "

เย้นหว่านพูด

โห้หลีเฉินมองท้องฟ้าไว้ มองดูบรรยากาศรอบๆ แล้วพูดขึ้นมาช้าๆ ว่า "ก่อนหน้านี้เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?"

"น่าจะประมาณ 1 เดือนกว่ามั้ง"

เย้นหว่านพูดด้วยน้ำเสียงที่สบายมาก "หลังจากติดต่อน้าเมย์แล้ว แผ่นของพวกเราก็ต้องให้น้าเมย์รับรู้ทั้งหมด เธอเองก็ได้ช่วยเหลือพวกเราไว้มากด้วย ก่อนที่ยังไม่แน่ใจเย่ซือซือและเสิ่นเคอหาน เธอก็เริ่มเตรียมทำความคุ้นเคยกับข้อมูลของทีมแพทย์ทั้งหมด หลังจากมั่นใจแล้วว่าเย่ซือซือและเสิ่นเคอหาน เธอถึงได้เริ่มต้นอย่างรวดเร็ว"

การสะกดจิตชีวิตอีกคนไปไว้บนตัวของอีกคนนั้น สำหรับนักสะกดจิตแล้ว ก็เป็นเรื่องท้าทายที่ใหญ่เหมือนกัน

ไม่ต้องถาม ก็รู้ว่าช่วงเวลานั้นเย้นหว่านลำบากแค่ไหน

เอาชีวิตของตัวเองหลอมเข้าไปอยู่ในสติของคนอื่น ก็เป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากเหมือนกัน

โห้หลีเฉินเอามือไปด้านหลังแล้วจับมือของเย้นหว่านที่จับรถเข็นไว้อย่างเบาๆ

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่การเป็นห่วงที่ไร้เสียงนั้นดีกว่ามีเสียง

เย้นหว่านมองเขาไว้ แล้วยิ้มจางๆ

พูดขึ้นมาว่า "ยังดีที่ทุกความเจ็บปวดและจากกันได้ผ่านไปหมดแล้ว เรื่องที่เมื่อก่อนก็คุ้ม คุณโห้ฉันดีใจมากเลยนะที่นายกลับมาอยู่ข้างกายฉันอีกแล้ว"

โห้หลีเฉินจับมือของเธอไว้แน่นกว่าเดิม

เขาชะงักไปสักพัก แล้วถามขึ้นมาว่า "หยูเซิง ตอนนี้เขาเป็นอะไร?"

เย้นหว่านชะงัก สีหน้าไม่ค่อยดี

สถานการณ์ของหยูเซิงไม่ได้ดีขนาดนั้น

เธอมองหน้าข้างของโห้หลีเฉินไว้ ก็รู้อยู่แล้ว ถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่ควรปกปิดเขา