บทที่ 1139 ถ้ารักกันด้วยความจริงใจ

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้สติจะเข้าใจว่าเธอคือเย้นหว่าน ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเย่ซือซือไม่มีความเกี่ยวข้องที่แท้จริงกับเธอเลย แต่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ สำหรับการหักหลังต่อเสิ่นเคอหาน ก็จะมีความหลังต่ออารมณ์ของเธอบ้างเล็กน้อย

เหมือนกับว่าในใจมีก้อนหินก้อนใหญ่ๆ ทับอยู่เป็นบ่อยครั้ง รู้สึกหนักๆ ในใจ

ตอนนี้ก้อนหินก้อนนั้น เบาขึ้นเยอะเลย

โห้หลีเฉินกุมมือของเธอไว้ พยักหน้าแล้วถามต่อ "ทำไมเธอถึงออกมาคนเดียว ป่ายฉีล่ะ?"

"การสะกดของเขาจะลึกกว่า น้าเมย์บอกว่าระหว่างที่สะกดจิตเขา ถูกกระทบหนักมาก รู้สึกจะหนักมือหน่อย น้าเมย์ก็ยังทำการใช้การสะกดจิตกับเขา เดี๋ยวเขาถึงจะออกมา"

หยุดไปสักพัก เย้นหว่านพูดต่อ "หลังจากที่ฉันยอมรับการนอกใจของนาย การสะกดจิตของฉันก็ได้ถูกทำลายแล้ว ดังนั้นอาการของฉันจะดีกว่า แต่ว่าป่ายฉีเพื่อการแสดงสมจริง ยอมรับความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานของการทรยศ เขาต้องออกมาจากอารมณ์แบบนั้นก่อน อาจจะต้องใช้เวลาเยอะหน่อย"

ก็หมายความว่าการแก้ผลกระทบจากการสะกดจิตอย่างเด็ดขาดของเย้นหว่าน ต้องใช้เวลา 1 อาทิตย์ ส่วนป่ายฉีกลับต้องใช้เวลาที่มากกว่านั้น

นี่ก็หมายความว่า พวกเขาต้องอยู่ที่นี่ไม่น้อยกว่า 1 อาทิตย์แล้ว

โห้หลีเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงสีหน้าไม่เต็มใจออกมาแต่ก็แค่แว๊บเดียว เขาจูงมือของเย้นหว่านไว้

"การสะกดจิตวันนี้เสร็จแล้วหรอ?"

เย้นหว่านพยักหน้า "อื้ม วันนี้ทำครั้งเดียวก็พอแล้ว ต้องย่อยด้วยตัวเอง"

"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกันเถอะ" โห้หลีเฉินพูด

เย้นหว่านรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโห้หลีเฉินจะพูดเรื่องการออกไปเที่ยวได้?

ลองคิดอีกที เธอก็เข้าใจแล้ว

รวมเวลาทั้งหมด โห้หลีเฉินถูกขังอยู่ในบ้านตระกูลหยูเป็นเวลา 2 ปีเต็มๆแล้ว นอกจากครั้งนี้ที่หนีออกมา เขาแทบไม่เคยออกจากตระกูลโห้เลย

ในที่สุดก็หนีออกมาแล้ว อยากจะเที่ยว มองดูโลกภายนอก ถึงจะเป็นโลกที่ธรรมดาที่สุด

คิดถึงตรงนี้ เย้นหว่านรู้สึกสงสารเขา

เธอจับมือของเขาไว้แน่น พยักหน้า "ก่อนหน้านี้ฉันเคยอาศัยที่นี่ช่วงหนึ่ง ก็ถือว่าคุ้นเคยกับหมู่บ้านนี้ ฉันพานายไปเที่ยวที่ที่สนุก"

.......

ทำการสะกดจิตติดต่อกันหลายชั่วโมง น้าเมย์ก็ได้กลับไปในห้องของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า

เธอพึ่งเดินเข้าประตู ก็เห็นแองเจล่าที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงของเธอ

เธอยิ้ม "ลูกมาที่นี่ได้ยังไง?หิวแล้วหรอ?เดี๋ยวก่อนนะ แม่เปลี่ยนชุดเสร็จก็ไปทำกับข้าว"

แองเจล่าวางโทรศัพท์ลง แล้วเงยหน้ามองน้าเมย์ ถามว่า : "เย้นหว่านและป่ายฉีเป็นยังไงบ้าง?"

"สภาพของเย้นหว่านดีหน่อย 4-5วันก็สามารถแก้การสะกดจิตได้อย่างสมบูรณ์แล้ว สภาพของป่ายฉีแย่หน่อย ถ้าแม่พยายามหน่อย หนึ่งอาทิตย์ก็น่าจะเคลียร์เสร็จ"

พูดเสร็จ น้าเมย์มองแองเจล่าอย่างแปลกใจ "แต่ว่าฉันบอกพวกเขาแล้ว สถานการณ์ของยาป่ายฉีแย่กว่า อาจจะต้องใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์กว่า ไม่ได้บอกอะไรแน่ชัด ก่อนหน้านี้ที่ลูกตั้งใจบอกให้แม่ทำการตรวจก่อน เพราะอะไร?"

เป็นเพราะว่าท่าทีของแองเจล่า ดังนั้นน้าเมย์ก็เลยตั้งใจพูดเวลาให้มาก

แองเจล่าพยักหน้าอย่างพอใจ "การรักษาของป่ายฉีแม่ยื่อให้นานหน่อย ยิ่งนานยิ่งดี"

ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ "ทำไม ลูกคิดจะทำอะไรหรอ?"

บนหน้าของแองเจล่าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นยืน แล้วโชว์หน้าจอโทรศัพท์ต่อหน้าน้าเมย์

ข้างบน เป็นรูปที่ถูกโห้หลีเฉินลบไปเมื่อกี้แล้ว