บทที่ 1138 ถ่ายรูป

เย้นหว่านและป่ายฉีเดินเข้าไปในห้องทำงานน้าเมย์ด้วยกัน พวกโห้หลีเฉินก็รอพวกเขาอยู่ข้างนอก

แองเจล่าก็ยิ่งมีความสุขเข้าไปใหญ่

ถึงแม้ว่าพวกเว่ยชีเขาจะอยู่ แต่ว่าเย้นหว่านไม่อยู่ สายตาของโห้หลีเฉินก็จะไม่มองตามเย้นหว่านตลอด เธอรู้สึกเหมือนกับว่า นี้ก็คือโลกส่วนตัวของเธอและโห้หลีเฉินเพียงสองคน

ตาของเธอจ้องโห้หลีเฉินไว้ราวกับส่องแสง

"คุณโห้ พวกเขาเข้าไปอาจจะใช้เวลานาน คุณรออยู่ที่นี่ก็จะเหนื่อย เอางี้พวกเราไปดื่มชาและกินของหวานรอที่สวนไหม?"

สายตาของโห้หลีเฉินจ้องไว้ทางประตูตลอด ไม่ได้สนใจแองเจล่าเลย

แองเจล่ากลับไม่หัวเสียเลยที่ถูกเมิน แต่กลับรู้สึกว่าโห้หลีเฉินถึงจะเป็นแบบนี้ก็ยังหล่อมาก

เธอพูดเองเออเองว่า : "รออยู่ตรงนี้ก็ได้ ฉันรอเป็นเพื่อนคุณเอง"

พูดเสร็จ แองเจล่านั่งลงตรงเก้าอี้ที่ห่างจากโห้หลีเฉินไม่มากนัก อยู่ตรงข้ามของโห้หลีเฉินพอดี ตาคู่นั้น ก็ได้จ้องมองโห้หลีเฉินอย่างไม่เขินอาย

คึกคักเร่าร้อน

เว่ยชียืนมองแองเจล่าอยู่ข้างๆ ก็ได้ขมวดคิ้วอย่างไม่สบาย

ไม่ว่าใครก็ไม่อยากถูกจ้องมองไว้แบบนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคุณโห้อีก

แต่แองเจล่าหลายวันนี้ กลับกล้าหาญและประมาทอยู่อย่างนั้นมาตลอด เห็นแก่บุญคุณของน้าเมย์ พวกเขาไม่มากก็น้อยต้องทนแองเจล่าไว้

แต่ แองเจล่ากลับไม่พอใจกับแค่มองดูอย่างเดียว

เธอเอาโทรศัพท์ออกมา เปิดกล้อง แล้ว

พูดเสร็จ "แช๊ะ" ดังทีหนึ่ง ก็ได้ถ่ายเสร็จแล้ว

สีหน้าของโห้หลีเฉินเย็นลงทันที

สายตาเย็นชาที่เหมือนดังหนามที่แหลมคมแทงไปทางแองเจล่า แล้วสั่งว่า "ลบ"

มือที่ยังอยากจะถ่ายต่อของแองเจล่าก็ได้หยุดแข็งทื่อไปทันที มองโห้หลีเฉินผ่านกล้อง ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่แทงทะลุกระดูก แต่ว่า ถึงจะโกรธก็ยังหล่อจนทำให้คนบ้าได้

แองเจล่ามองโห้หลีเฉินผ่านโทรศัพท์ แล้วกะพริบตา ทำท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมา

"คุณโห้ ฉันไม่ถ่ายแล้ว แต่เก็บไว 1 รูปได้ไหม?ฉันชอบคุณมากก็เลยทำแบบนี้"

สีหน้าของโห้หลีเฉินยิ่งเย็นชากว่าเดิม

เขาเม้มปากอย่างแน่น แล้วโบกมือ

เว่ยชีเข้าใจทันที เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้าของแองเจล่า ยื่นมือไปทางเธอ

"เอาโทรศัพท์ให้ผม" น้ำเสียงของเขาถือว่ามีมารยาท แต่ท่าทางเย็นชามาก

แองเจล่ามองเขาไว้ รู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจเล็กน้อย

มองโห้หลีเฉินไว้ น้ำเสียงเหมือนกับอ้อน "คุณโห้ คุณก็ให้ฉันเก็บรูปไว้เถอะ รูปเดียว แค่รูปเดียวนะ"

เว่ยชียื่นมือไปควักโทรศัพท์ของแองเจล่ามาโดยตรง

เปิดรูปแล้วลบอย่างรวดเร็ว

แม้แต่รูปในถังขยะสำรองก็ลบไปหมด

รวดเร็วและเด็ดขาด

"เอ๊ะ นายทำไมทำอย่างนี้ เอาโทรศัพท์คืนฉัน"

แองเจล่าร้องแล้วแย่งโทรศัพท์กลับไป แต่พอเห็นว่าในโทรศัพท์ไม่มีรูปของเทพบุตรแล้ว หน้าก็บูดไปทันที

รูปของเทพบุตรที่เธอกว่าจะถ่ายได้ ก็ถูกเว่ยชีลบไปอย่างนี้เลย

แองเจล่าผลักเว่ยชีออกอย่างเกลียดชัง จากนั้นก็หันหลังเดินไปอย่างอารมณ์เสีย

มองการจากไปของแองเจล่า เว่ยชีเหมือนจะโล่งใจไป ในที่สุดผู้หญิงที่ชอบเกาะก็ได้ไปซะที

สายตาที่เย็นชาของโห้หลีเฉินก็ได้ดีขึ้นมาหน่อย จากนั้นก็ได้หัวไปมองประตูที่ปิดกั้นไว้แน่น

สะกดจิตต้องการพื้นที่ที่เงียบสงบ ถูกคนด้านนอกรบกวนไม่ได้ เขาก็เลยต้องรออยู่ข้างนอก

คิดไม่ถึง เย้นหว่านที่พวกเขารอยังไม่ออกมา แองเจล่าก็ได้กลับมาอีกครั้ง

ในมือของเธอถือจานไว้ บนจานใส่นมและของหวานและผลไม้

：