บทที่ 1144 ติ้งๆ

เย้นหว่านตื่นเต้นร้อนรน จนเหงื่อไหลพราก

โห้หลีเฉินหรี่ตาลง ฝ่ามือใหญ่ลูบไปที่ผมของเย้นหว่านเบาๆ ความอบอุ่นที่ส่งมานั้นมีพลังความสบายใจแผ่ซ่านออกมา

"ไม่ต้องตื่นเต้นไปนะ เว่ยชีจะต้องจัดการเรียบร้อยแน่"

พอเขาพูดจบ ตอนนี้เอง รถของเว่ยชีก็ขับไล่มากะทันหัน ชนรถสองคันนั้นออกไปอย่างแรง ทำให้พวกเขาต้องเปลี่ยนเส้นทางไป

น้าเมย์ก็มีไหวพริบเร็ว เธอใช้โอกาสนี้ รีบเร่งเครื่องขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ตัวรถสั่นคลอนอย่างไม่มั่นคง

เย้นหว่านมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกังวล "เว่ยชีจะเป็นอะไรไหม?"

"เขาจัดการได้"

โห้หลีเฉินมั่นใจเรื่องนี้ดี

น้าเมย์ขับรถได้ดีมาก ไม่นานก็สลัดคนด้านหลังทิ้งได้แล้ว และในที่สุดรถก็นิ่งสักที

เย้นหว่านมองดูเวลา การนวดหนึ่งชั่วโมงจบลงสักที

เธอปล่อยมือออก ในขณะเดียวกันก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

ตลอดทางเธอกังวลว่าจะเกิดอุบัติเหตุมากที่สุด ทำให้ต้องหยุดการนวดไป นั่นอาจจะทำให้โห้หลีเฉินบาดเจ็บไปตลอดชีวิตก็ได้

โห้หลีเฉินรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร จึงพูดปลอบใจเธอว่า:

"ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันรู้สึกว่าขาของฉันดีขึ้นมาแล้ว เดี๋ยวก็คงจะเดินได้แล้ว แม้จะผิดพลาดเล็กน้อยก็ไม่เป็นไรหรอก

เดี๋ยวถึงที่นัดหมาย พวกเรานั่งเครื่องบินกลับกัน พอไปถึงบ้านตระกูลเย้น พวกเราจะปลอดภัยเอง"

กลับถึงบ้านตระกูลเย้น ตอนนี้พ่อแม่และพี่ชายของเธอต่างก็อยู่ที่นั่น จะต้องปลอดภัยแน่นอน

เย้นหว่านมองออกไปยังนอกหน้าต่างอย่างกังวล "ไม่รู้ว่าป่ายฉีกับเว่ยชีจะมาทันเวลาหรือเปล่า หวังว่าพวกเขาจะไม่เป็นไรนะ"

แต่ทว่า เธอกลับไม่คิดว่า ตอนนี้คนที่ควรจะกังวลมากที่สุดไม่ใช่ป่ายฉีกับเว่ยชี แต่เป็นตัวเธอเองต่างหาก

เสียง "ปัง" ดังขึ้น ประตูด้านซ้ายถูกของอย่างหนึ่งชนเข้ากะทันหัน ทำให้ประตูรถยุบเข้าไปเป็นวงใหญ่

ตัวรถก็ถูกชนจนไม่สามารถควบคุมได้ จนเกือบจะชนต้นไม้ข้างๆ

เย้นหว่านตื่นเต้นขึ้นมา เธอมองอย่างตกใจ สองข้างมีรถมอเตอร์ไซค์ขนาบข้างอยู่

บนรถมอเตอร์ไซค์นั่งอยู่สองคน คนที่นั่งซ้อนกำลังใช้เครื่องมือทำลายประตูรถอย่างรวดเร็ว

เสียงดัง "ปัง" อีกครั้ง ประตูรถด้านขวาถูกเปิดออก

ลมเย็นพัดเข้ามาด้านในอย่างเร็ว

คนชุดดำกระโดดเข้ามา

"ระวังนะ!"

น้าเมย์ควบคุมพวงมาลัยอย่างลำบาก แล้วก็ตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ

แองเจล่าตกใจจนกรีดร้อง แล้วรีบเข้าไปหลบอย่างร้อนรน

เย้นหว่านก็กลัวเหมือนกัน กลัวจนขาสองข้างสั่นพั่บๆ พอเห็นแววตาเย็นชาของคนชุดดำ ก็เหมือนกับวินาทีต่อมาต้องตกนรกก็ไม่ปาน

แต่เธอกลับรีบพุ่งเข้าไปข้างหน้า บังโห้หลีเฉินกับแรบบิทไว้

เธอชักไม้ไฟฟ้าที่พกไว้ตลอดเวลา ทุบไปที่คนชุดดำแรงๆ

"เย้นหว่าน!"

โห้หลีเฉินอยากจะห้ามเธอก็ไม่ทันแล้ว พอเขายื่นมืออยากคว้ามือเธอไว้ แต่มือเธอพุ่งออกเร็วเกินไป

เห็นแต่เย้นหว่านทุบไปที่คนชุดดำ ก็ถูกคนชุดดำจับไม้ไฟฟ้านั้นไว้ด้วยมือที่สวมถุงมือเอาไว้ จากนั้นก็ดึงเธอเข้าไปอย่างแรง

พละกำลังนั้น เย้นหว่านไม่อาจที่จะต่อกรกับเขาได้

พริบตาเดียว ทุกอย่างรอบตัวก็หมุนติ้วไปหมด เธอถูกคนชุดดำผลักตกรถไป

รถที่กำลังขับด้วยความเร็วสูง เย้นหว่านกระแทกลงพื้นอย่างแรง และกลิ้งอยู่นานมากก็ไม่หยุดสักที

โห้หลีเฉินมองค้อนจนลูกตาแทบจะถลนออกมา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธมาก

"เย้นหว่าน!"

เขารีบพยุงตัวเองลุกขึ้นมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้เอง กลิ่นหอมหนึ่งกระจายอยู่ทั่วรถ

กลิ่นหอมขึ้นจมูก แรงทั้งหมดของโห้หลีเฉินหายไปทันที เริ่มมีอาการเวียนหัว

เป็นยาสลบรุนแรง!

เขาหวาดกลัวอย่างมาก รู้ทั้งรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้จะสลบไม่ได้ แต่ฤทธิ์ของยารุนแรงมาก เขาไม่สามารถควบคุมสติของตัวเองได้เลยสักนิด

ในขณะเดียวกัน ขนาดน้าเมย์ที่กำลังขับรถก็สะลึมสะลือจนเริ่มควบคุมพวงมาลัยไม่ได้

คนขับรถไหวพริบเร็ว รีบเข้าไปควบคุมพวงมาลัย และผลักน้าเมย์ออกไปนั่งที่ข้างๆคนขับ แล้วขับรถต่อไป