บทที่ 1145 คุณเป็นทั้งหมดของเขา

"เสี่ยวหว่าน!"

ป่ายฉียังจอดรถไม่เสร็จเลย ก็รีบกระโดดลงมาจากรถ แล้วรีบวิ่งไปตรงหน้าเย้นหว่าน

เขาเห็นแม่ลูกที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล มองดูคราบเลือดที่แห้งแล้วข้างๆตัวเย้นหว่าน เส้นเลือดบนขมับเขาก็กระตุกอย่างเร็ว

"ฉันจัดการแผลให้เธอก่อนนะ"

"ไม่" เย้นหว่านคว้ามือเขาไว้หมับ เธอมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด จากนั้นก็รีบพูดว่า "นายรีบไปตามหาโห้หลีเฉินเร็ว เขาถูกคนชุดดำเอาตัวไปแล้ว นายรีบไปช่วยเร็ว ตามเขากลับมาให้ได้"

ตอนที่ป่ายฉีเพิ่งมา ก็เห็นสภาพเย้นหว่านแบบนี้ เขาก็เดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำว่า: "จัดการแผลของเธอก่อน อาการเธอหนักกว่า จะยื้อเวลาต่อไปไม่ได้แล้ว แถมยังมีแรบบิทอีก"

เย้นหว่านจับมือป่ายฉีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอดูจะเด็ดขาดมาก

เธอตื่นเต้นจนกล้ามเนื้อตึงไปหมด จนแทบจะฉีกขาดออกจากกันแล้ว

"ตามเขาไป ฉันให้นายตามเขาไปยังไงล่ะ เอาตัวเขากลับมาให้ได้ พาเขากลับมาอย่างปลอดภัย"

"เสี่ยวหว่าน ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้นะ"

ป่ายฉีกัดฟันอย่างอารมณ์เสีย

เย้นหว่านกลับร้อนรนยิ่งขึ้นกว่าเดิม เธอตะคอกสุดเสียงว่า "ถ้าโห้หลีเฉินเป็นอะไรไป จะช่วยฉันไปทำไมกัน!"

คนชุดดำสองคนนั้นโหดเหี้ยมมาก ขนาดเด็กตัวเล็กที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่พวกเขาก็ทิ้งลงมาจากรถได้ลงคอ พวกนั้นคงไม่อ่อนข้อกับโห้หลีเฉินแน่

พวกเขาไม่ใช่คนของหยูฉู่สองด้วย หยูฉู่สองไม่มีทางทิ้งแรบบิทลงมาจากรถแบบนี้

และเป็นเพราะแบบนี้เอง ถึงทำให้เย้นหว่านรู้สึกหวาดกลัวมาก ถ้าไม่ใช่หยูฉู่สอง อีกฝ่ายอาจจะอยากได้ชีวิตของโห้หลีเฉินก็ได้

"ป่ายฉี อย่าเสียเวลาอีกเลย ไปตามหาเขา ไปตามหาเขาเร็วๆ!"

ป่ายฉีขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกสับสนอย่างมาก แต่เห็นท่าทางเย้นหว่านแบบนี้ ก็เข้าใจสิ่งที่เธอร้องขออย่างชัดเจน

ถ้าเขาไม่ไปหาโห้หลีเฉิน เย้นหว่านคงไม่ยอมรักษาดีๆแน่

ป่ายฉีหงุดหงิดมาก แต่ก็ต้องยอมแพ้แต่โดยดี

เขาเอาถุงยาที่ติดตัวมาด้วยวางไว้บนมือเย้นหว่าน "รีบจัดการแผลตัวเองซะ ฉันตามหาเขาเจอแล้วจะกลับมาหาเธออีกที ฉันจะบอกเว่ยชีกับคนอื่นๆเอง ก่อนมา เธอก็ไปซ่อนในป่าดีๆนะ"

เย้นหว่านรีบตอบตกลงทันที จากนั้นก็ไล่ป่ายฉีไปเร็วๆ

ป่ายฉีขับรถ 'เปิดประทุน' บรื้นออกไปอย่างเร็ว

เย้นหว่านกอดแรบบิทเอาไว้แน่น จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าป่าไปอย่างยากลำบาก เธอพยายามข่มความหวาดกลัวและตื่นเต้นในใจเอาไว้ แล้วใส่ยาให้แรบบิท จากนั้นก็ค่อยให้ตัวเอง

ตลอดขั้นตอนนั้น เธอดึงสติทั้งหมดไว้แน่นจนชาไปหมด แทบจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บอีกเลย

ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง เว่ยชีก็ถึงจะมา

เขาเห็นท่าทางของเย้นหว่าน ก็อดไม่ได้สูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็รีบเข้าไปพยุงเธออย่างไหว

"คุณนาย ขอโทษด้วยครับ ผมมาช้าไป"

ตลอดทางเขาถูกสกัดเอาไว้หมด กว่าจะจัดการพวกนั้นได้ไม่ใช่ง่ายๆ พอจัดการเสร็จเขาก็รีบมาทันที

เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว

เย้นหว่านเงยหน้ามองเว่ยชี บนตัวเขามีบาดแผลอยู่หลายที่ มีทั้งแผลเก่าที่เลือดแห้งไปแล้ว และแผลใหม่ที่ยังมีเลือดซึมออกมา

ตลอดทาง เขาก็ลำบากเหมือนกัน

เย้นหว่านยื่นกล่องยาไปให้เขา "จัดการแผลก่อนเถอะ"

"ไม่แล้วครับ แผลแค่นี้เล็กนิดเดียวครับ"

เว่ยชีพยุงเย้นหว่านเดินออกไปด้านนอก "คนพวกนั้นไล่ตามผมไม่ยอมปล่อย เดี๋ยวคงได้ตามมาอีก จะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ผมติดต่อลูกน้องของคุณผู้ชายไว้แล้ว กำลังรอรับพวกเราอยู่ พวกเราไปที่นั่นถึงจะปลอดภัยครับ"

สถานการณ์ตอนนี้ ถ้าคนของหยูฉู่สองตามมาอีก เว่ยชียังมีเย้นหว่านสองแม่ลูกที่ต้องดูแล คงจะเสียเปรียบอย่างมาก