บทที่ 1147 แสงอาทิตย์อบอุ่นมาก

วุ่นวายและจิตตกมาทั้งวัน ในที่สุดก็สงบสุขในค่ำคืนสักที

หลังจากที่เย้นหว่านจัดการบาดแผลให้แรบบิทเสร็จแล้ว ถึงให้ฉินชิวหลานพาแรบบิทเข้านอน เย้นหว่านก็เฝ้าโห้หลีเฉินอยู่ข้างเตียง

มองดูเขาที่นอนหลับตาพริ้ม นิ้วมือเธอก็ลูบไล้เบาๆ เหมือนต้องสัมผัสจริงๆ เธอถึงจะแน่ใจได้ว่า เขาอยู่ข้างตัวเองแล้วจริงๆ

และกลับมาโดยปลอดภัย

นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับโห้หลีเฉินเมื่อตอนบ่าย เธอก็รู้สึกกลัวและไม่สบายใจอย่างมาก อาจเป็นเพราะจากกันหนึ่งปี ทำให้ปมในใจเธอหนักขึ้นกว่าเดิม

ดังนั้นขอแค่เขาเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย เธอก็กลัวจนแทบคลั่งได้แล้ว

ชีวิตหลังจากนี้ เธออาจจะต้องจับตาดูโห้หลีเฉินไม่ให้คลาดสายตา จับมือเขาไว้ กอดเขาไว้ เธอถึงจะสบายใจได้

ค่ำคืนในหมู่บ้านไม่ได้เงียบมาก

นอกหน้าต่างมีเสียงของพวกแมลงตัวเล็ก ก็เหมือนกับเพลงกล่อมนอนอันไพเราะภายใต้ความมืดมิด

เย้นหว่านฟุ่บนอนอยู่ข้างเตียง เธอจับมือโห้หลีเฉินไว้แน่น แล้วหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

วันที่สอง

ตอนที่เย้นหว่านลืมตาขึ้นมา ฟ้าก็สว่างแล้ว แสงแดดสาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง ดูแสบตามากทีเดียว

ในตอนที่เย้นหว่านลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอคิดได้คือไม่รู้ว่าตัวเองมานอนอยู่บนเตียงได้ยังไง อย่างที่สองคือบนเตียงว่างเปล่า ไม่มีคนนอนอยู่ด้วย ขนาดหมอนยังเย็นเฉียบเลย

โห้หลีเฉินล่ะ?

ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา เหมือนกับมีเชือกมาบีบรัดหัวใจไว้ ความรู้สึกหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาเต็มหัวใจ

เธอกลัวมากจริงๆ หรือเมื่อคืนมันเป็นแค่ฝันเหรอ? หรือเธอไล่ตามโห้หลีเฉินไปไม่ทันจริงๆ!

เย้นหว่านเหงื่อแตก แล้วรีบวิ่งออกไปด้านนอก

เธอวิ่งไปด้วยและตะโกนไปด้วยว่า "โห้หลีเฉิน โห้หลีเฉิน......"

"ฉันอยู่นี่"

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากลานบ้าน โห้หลีเฉินนั่งอาบแดดอยู่ท่ามกลางแสงแดด

ข้างๆเขามีเก้าอี้เล็กๆวางอยู่ และแองเจล่าก็นั่งอยู่ตรงนั้น มือเธอกำลังหั่นผลไม้อยู่พอดี

ในมือโห้หลีเฉินถือจานไว้ เขามองเย้นหว่านแล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

"ทำไมรีบร้อนขนาดนี้ล่ะ ฉันไม่หายไปไหนสักหน่อย เดินช้าหน่อยเดี๋ยวก็หกล้มหรอก"

เย้นหว่านเห็นเขาแล้ว ใจที่ร้อนรนก็สงบลงไปได้ เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน มันคือความจริง

เขาถูกช่วยกลับมาแล้วจริงๆ แล้วก็อยู่กับเธอตลอดทั้งคืนด้วย

แต่ว่า พอเห็นโห้หลีเฉินกับแองเจล่านั่งอยู่ด้วยกัน ทำท่าเหมือนกำลังทำอะไรด้วยกันอีก เย้นหว่านกลับรู้สึกตงิดใจแปลกๆ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอหลับอยู่ ทั้งสองคนทำอะไรกันบ้างนะ?

แองเจล่าเห็นเย้นหว่านมา ก็ยิ้มและยกแอปเปิลในมือขึ้นมา

"เสี่ยวหว่าน คุณโห้บอกว่าเธอชอบกินแอปเปิล แล้วยังต้องหั่นเป็นชิ้นเล็กๆด้วย ฉันหั่นแบบนี้ เธอชอบไหม?"

เขียงเล็กๆตรงหน้าเธอ มีผลไม้ที่หั่นเสร็จแล้ววางอยู่

ที่แท้เธอก็หั่นผลไม้อยู่นี่เอง รายละเอียดยิบย่อยแบบนี้ คงมีแต่โห้หลีเฉินที่ยังจำได้

ความรู้สึกตงิดใจของเย้นหว่านได้หายไปทันที เธอเดินไปข้างๆโห้หลีเฉิน เอาจานในมือเขาออกมา

"เพราะชิ้นเล็กกินสะดวกมากกว่า ไม่ต้องตั้งใจหั่นให้เป็นรูปร่างหรอก ผลไม้เยอะเลย คงพอแล้วล่ะ ฉันจัดเรียงเองนะ"

เย้นหว่านโน้มตัวลง เอาแอปเปิลและผลไม้อื่นๆจัดเรียงลงบนจาน

ต่อมา เธอก็มองโห้หลีเฉินแล้วยิ้มพูดว่า "แอปเปิลไว้นานแล้วจะกลายเป็นสีเหลืองมันจะไม่สวย ของแบบนี้ต้องหั่นแล้วกินเลยถึงจะอร่อย นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะตื่นตอนนี้?"

โห้หลีเฉินยิ้มอ่อนๆ "เธอดูสิ ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นถึงไหนแล้ว"

เย้นหว่านเงยหน้าขึ้น มองพระอาทิตย์ รู้สึกแสงเจิดจ้ามากจนแสบตา ทำให้เธอต้องรีบก้มหน้าลงอย่างไหว

เธอพูดเศร้าๆว่า: "ถึงกลางหัวแล้วเหรอเนี่ย กลางวันแล้ว"

พูดจบ เย้นหว่านก็เหมือนนึกอะไรได้

ถ้านอนถึงตอนเที่ยงเธอยังไม่ตื่นอีก ก็ต้องมีคนมาเรียกเธอกินอาหารกลางวัน ดังนั้นผลไม้นี้ หั่นเวลานี้ก็พอดีเลย