บทที่ 1148 ฉันมันใจแคบเอง

เย้นหว่านครุ่นคิดสักพัก แล้วตัดสินใจว่า:

"โห้หลีเฉินก็ให้เว่ยชีคอยดูแลแล้วกัน เธอไปกับฉันเถอะ จะได้ให้ป่ายฉีรักษาเธอด้วยเลย"

แองเจล่าอึ้งเล็กน้อย อยากจะตอบปฏิเสธ

"คงไม่ดีหรอกมั้ง ตอนนี้ป่ายฉียังบาดเจ็บอยู่เลย ฉันไม่รบกวนเขาดีกว่า ฉันอยู่บ้านนี่แหละดีแล้ว รอเขากลับมาก็ไม่สายนี่"

เหตุผลนี้ดูจะไม่มีแรงโน้มน้าวเลย

อย่างน้อยเย้นหว่านก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะพาแองเจล่าไปด้วย

เธอจึงคว้ามือของแองเจล่าไว้ แล้วลากออกไป "ก็ถือว่าไปเป็นเพื่อนฉันแล้วกัน ไปกันเถอะ"

แองเจล่าทำสีหน้าสลด มองโห้หลีเฉินโดยไม่ละสายตา

กำลังจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

โห้หลีเฉินเห็นแววตาของเธอ ก็เม้มปากและเบือนหน้าไปทางอื่น แล้วเขาก็พูดกำชับเย้นหว่านว่า:

"เดินทางปลอดภัยนะ อย่ารีบร้อนเกินไป ระวังตัวด้วย"

"ได้เลย รอพวกเรากลับมานะ"

เย้นหว่านกังวลอาการบาดเจ็บของป่ายฉี เธอลากแองเจล่าแล้วรีบออกจากที่นี่อย่างไหว

แองเจล่าถูกบังคับให้เธอข้างเธอ

เธอพูดล้อเล่นและหยอกล้อว่า: "เสี่ยวหว่าน เธอลากฉันออกมา เพราะไม่ไว้ใจฉันอยู่กับคุณโห้สองต่อสองน่ะสิ?"

ไม่ไว้ใจน่ะสิ ถามมาได้

ก่อนหน้านี้แองเจล่าหาโอกาสมาอยู่ตรงหน้าโห้หลีเฉินตลอด ข้ามขอบเขตของการเป็นแฟนคลับแล้วล่ะ แม้จะไม่มีหลักฐานโดยตรง แต่ลางสังหรณ์ของผู้หญิง บอกกับเย้นหว่านว่าต้องระวังผู้หญิงคนนี้ให้ดี

ตอนนี้โห้หลีเฉินไม่สามารถเดินได้ด้วยตัวเอง จะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้อยู่กับโห้หลีเฉินสองต่อสองไม่ได้เด็ดขาด

แองเจล่าเห็นเย้นหว่านไม่พูด ก็พูดหยอกล้อต่อ แต่น้ำเสียงดูคมคายขึ้นมาไม่น้อย

"เสี่ยวหว่าน เธอจะคิดมากทำไมกัน ฉันกับคุณโห้ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย เธอยังมีอะไรให้ต้องคิดมากกัน หรือว่าเธอไม่มั่นใจงั้นเหรอ?"

ได้ยินแบบนี้แล้ว ทันใดนั้นเย้นหว่านก็หยุดเดิน

ตอนแรกเธอยังจับข้อมือแองเจล่าไว้ แองเจล่าก็ถูกดึงไปด้านหลังสองก้าว

เธอหันกลับไปก็เห็นเย้นหว่านกำลังมองตัวเองด้วยสีหน้าที่จริงจังอยู่

เย้นหว่านก็พูดว่า: "ฉันไม่ได้ไม่มั่นใจหรอก ฉันเชื่อใจโห้หลีเฉินมาก แต่ฉันมันคนใจแคบ ไม่ชอบให้ผู้หญิงอื่นเข้าใกล้เขามากเกินไป ดังนั้นไม่ว่าจะไม่มีความคิดอะไรเลยก็ตาม ก็ควรรักษาระยะห่างกันไว้จะดีกว่า"

เธอยอมรับว่าตัวเองใจแคบ ทำเอาแองเจล่าพูดไม่ออกเลย

เธอยักไหล่ แล้วพูดอย่างไม่สนใจว่า:

"วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าควรวางตัวยังไง"

ทันใดนั้นแองเจล่าก็พูดเพราะขึ้นมาทันที กลับทำให้เย้นหว่านรู้สึกว่าตัวเองขี้เหนียวเกินไปหรือเปล่า และอ่อนไหวเกินไปด้วย

เธอกำลังวุ่นวายใจอยู่ เลยเม้มปากไม่พูดอะไรอีก แล้วก้าวเท้าเดินไปทางคลินิกอย่างเร็ว

หมู่บ้านไม่ใหญ่มาก เดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงคลินิกแล้ว

ภายในคลินิกพัฒนามาจากบ้านของชาวบ้าน มีทั้งลานบ้านและมีห้องรับแขก ตอนนี้เอง หมอที่สวมชุดกาวน์สีขาวกำลังยืนอยู่หน้าประตู เดินไปมาตรงหน้าประตูอย่างนั้น แล้วถูมือตัวเองด้วยสีหน้าที่ร้อนรน

ดูแล้วเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรเลย

พอนึกถึงเรื่องป่ายฉี เย้นหว่านก็กังวลขึ้นมาทันที เธอรีบเดินไปหาหมอ

ดึงเขาแล้ว แล้วรีบถามว่า "หมอคะ มีผู้ชายตัวสูงๆหล่อๆมาใช่ไหมคะ? เขาชื่อป่ายฉีใช่ไหม เขาเป็นยังไงแล้วบ้าง ตอนนี้อยู่ไหน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

หมอตะลึงกับคำถามที่มาเป็นชุดๆแบบนี้