บทที่ 1149 อยากไป

เย้นหว่านชะงัก

เธอลังเลอยู่สามวินาที แล้วพูดอย่างตั้งใจว่า: "ตอนนี้นายก็สอนซะสิ ยังทันนะ"

ป่ายฉี: "......." ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองทำเองยังจะดีกว่าอีก

ภายใต้ความกดดันของป่ายฉีที่พยายามสอนเย้นหว่านทำแผล ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ทำแผลให้ป่ายฉีเสร็จสักที

เย้นหว่านมองดูแผลที่ถูกผ้าก๊อซห่อไว้ ขณะเดียวกันที่โล่งอกนั้นก็คิดมากขึ้นมาอีกครั้ง

เป็นเพราะเธอเขาถึงได้บาดเจ็บแบบนี้

ภารกิจการช่วยครั้งนี้ ป่ายฉีเสียสละเพื่อเธอกับโห้หลีเฉินเยอะมากจริงๆ

เดี๋ยวกลับไป เธอจะต้องตอบแทนเขาดีๆ เช่นหาแฟนให้เขาสักคน......

หลังจากทำแผลให้ป่ายฉีเสร็จแล้ว เย้นหว่านก็เดินไปด้านนอกเรียกแองเจล่า

แองเจล่าในตอนนี้กำลังถือโทรศัพท์ แล้วกดลงไปบนจออย่างบ้าคลั่ง ระหว่างคิ้วนั้น ก็มีความโหดแฝงอยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอถือโทรศัพท์อยู่ เย้นหว่านคงคิดว่า เธอถือมีดอยู่หนึ่งเล่มเสียอีก

"เสี่ยวหว่าน จัดการเสร็จหรือยัง?"

แองเจล่าสังเกตเห็นเย้นหว่าน ก็รีบเก็บโทรศัพท์ทันที เธอหันไปมองเย้นหว่านด้วยรอยยิ้มหวาน

เหมือนใบหน้าโหดเมื่อกี้ เป็นแค่ภาพหลอน

เย้นหว่านกะพริบตา แต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมามาก "อืม เธอเข้าไปเถอะ ให้ป่ายฉีตรวจดูอาการให้เธอหน่อย"

"ได้เลย"

แองเจล่าลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปด้านในทันที

ป่ายฉีใช้อุปกรณ์การแพทย์ในคลินิก แม้จะเก่าไปหน่อย แต่ก็ใช้แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน

เขาตรวจสอบเสร็จแล้วก็ได้ข้อสรุปทันที

"ร่างกายของแองเจล่าดีไม่เท่าโห้หลีเฉิน ภูมิต้านทานต่ำ ดังนั้นผลข้างเคียงจากยาสลบจึงหนักไปหน่อย มีอาการเวียนหัวก็เป็นเรื่องปกติ จะต้องทานยารักษาควบคู่กันไป ไม่กี่วันก็คงกลับมาเป็นปกติ"

ได้ยินแล้ว แองเจล่าก็รู้สึกหงุดหงิด แล้วมองเย้นหว่านด้วยแววตารู้สึกผิด

"เสี่ยวหว่าน ขอโทษทีนะ ฉันผิดเอง เพราะฉัน พวกเธอเลยต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวันเลย"

เย้นหว่านชะงัก

พูดถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเธอยังเอาหน้า ก็คงคล้อยตามไป นี่แค่เรื่องเล็กๆ แค่ไม่กี่วันเอง ไม่เป็นไรหรอก

แต่ใกล้จะได้กลับบ้านตระกูลเย้นอยู่แล้วเชียว แองเจล่าก็มามีใจต่อโห้หลีเฉินอีก และยังสืบไม่ได้เลยว่าคนถ่ายรูปเป็นใครแล้วแพร่กระจายออกไปได้ยังไง หลายสถานการณ์มารวมกันแล้ว ทำให้เย้นหว่านไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

เธอคิดว่า ขอแค่กลับไปบ้านตระกูลเย้นให้เร็วที่สุด นั่นเป็นวิธีการเดียวที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับพวกเขา

เย้นหว่านเม้มปากบาง "เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง เธอพักผ่อนให้ดีก็พอ"

คำพูดนี้ทำให้แองเจล่าแปลกใจ เธอจึงถามอย่างสงสัยว่า "เธออยากจัดการยังไงเหรอ?"

เย้นหว่านมองดูป่ายฉี ป่ายฉีก็เข้าใจแล้วพูดว่า:

"ปริมาณยาฉันจะจัดให้เธอพอกินหลายวัน ช้าสุดพรุ่งนี้คนของฉันก็จะมาถึงที่นี่ ถึงตอนนั้นให้พวกเขาปกป้องพวกเธอ แค่นี้ก็ได้แล้วล่ะ"

ว่าแล้ว ป่ายฉีก็ยังพูดเสริมต่อแองเจล่าอีกว่า "วางใจได้ พวกเธอจะปลอดภัยแน่นอน"

แองเจล่ากำลังจะพูดนั้น ก็ต้องกลืนคำพูดนั้นลงไป

เห็นได้ชัดว่าเธอดูตกใจมาก ไม่คิดว่าเย้นหว่านจะตัดสินใจกลับไปอย่างเด็ดขาดแบบนี้ ไม่พูดสักคำเลยว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอ

นี่เป็นเรื่องที่ทำให้เธอแปลกใจมากจริงๆ

แองเจล่ารู้สึกวุ่นวายใจ แต่ก็กัดฟันกรอด และไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา

ป่ายฉีทำตัวเหมือนโจร เขาหยิบยาไม่น้อยมาจากหมอ แล้วถึงกลับไปกับเย้นหว่าน

พอมาถึงบ้าน แสงแดดยังคงส่องไสวอยู่

โห้หลีเฉินกำลังนั่งอาบแดดอยู่ตรงลานบ้าน ในอ้อมกอดยังมีแรบบิทอยู่ด้วย

เขาเห็นทุกคนกลับมา ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

เย้นหว่านมองพวกเขาจากที่ไกล รู้สึกว่า นี่คงเป็นภาพที่อบอุ่นที่สุดในโลกแล้วล่ะ

แต่ทว่า ตอนนี้เอง ทันใดนั้นก็มีเสียง "โครม" ดังขึ้น แองเจล่าล้มลงไปบนพื้น