บทที่ 1153 แล้วเธอถือว่าเป็นอะไร

แล้วเธอถือว่าเป็นอะไรกันแน่?

ได้มีรักใหม่และลืมรักเก่าไปแล้ว

เธอได้กลายเป็นภรรยาที่ถูกหักหลังและถูกทอดทิ้งไว้

นี่เป็นสิ่งที่เย้นหว่านไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับเธอ ทั้งสองได้ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย พวกเขาต้องแยกจากกันเป็นเวลาสองปี ก่อนที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันในที่สุด

พวกเขาไม่เคยมีชีวิตครอบครัวที่สงบสุขด้วยซ้ำ

เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะทรยศเธอ

ไม่เคยคิดเลย ว่าผู้ชายที่ยอมสละชีวิตเพื่อเธอ

จะทำสิ่งนี้ได้ลงคอ

แต่ความจริงอันน่าเหลือเชื่อดังกล่าว และได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอ มันทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้

เย้นหว่านไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน และทุกอย่างในความฝันของเธอ ก็คือฝันร้าย

เธอเอาแต่ฝันร้ายทั้งคืน

เมื่อเธอลืมตาและตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกเหมือนถูกลงโทษ และในตอนนี้เธอก็เป็นอิสระแล้ว

จากนั้น เธอยังไม่ทันรู้สึกโล่งอก มันก็เหมือนเช่นเคย เธอเห็นใบหน้ายิ้มแย้มที่หล่อเหลาของผู้ชายคนนั้น

แต่มันก็ต่างจากปกติ เมื่อเห็นเขา หัวใจของเธอก็เจ็บปวดทันที

โห้หลีเฉินเก็บยิ้ม เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทั้งอ่อนโยนและเป็นกังวล

"เป็นอะไรไป? ฝันร้ายเหรอ?"

ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ความอ่อนโยนของเขาในตอนนี้ มันคงจะทำให้เธอมีความสุขมาก

แต่ภายใต้สถานการณ์เมื่อคืนนี้ ความอ่อนโยนของเขาตอนนี้ มันเหมือนกำลังเยาะเย้ยเธอ

ภายในใจของเย้นหว่านเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย และเธอแทบรอไม่ไหวที่จะถามเขาไปเลยว่า ทำไมเขาถึงทำเช่นนี้ และทำไมเขาถึงทำร้ายเธอแบบนี้?

แต่เมื่อจะพูด เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

ถ้าถามแล้ว แล้วจะทำยังไงต่อ?

มันก็คงเป็นแค่การทำให้เขาเสียหน้าก็เท่านั้น จนต้องทะเลาะกันใหญ่โต จากคนรักก็กลายเป็นศัตรู จากคนเคยรู้จักก็กลายเป็นคนแปลกหน้า

แต่จนถึงสถานการณ์ตอนนี้ เธอก็ยังไม่อยากจะทำเขาเสียหน้า ไม่อยากจะต้องร้องไห้กับเขา และไม่อยากทะเลาะกันทำให้เขารู้สึกแย่

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้ ถ้าเธอเปิดเผยทุกอย่างทั้งสองคนก็จะรู้สึกอึดอัดต่อกัน ความสัมพันธ์ก็จะพังทลายลง และเธอก็ไม่รู้ว่าจะดูแลอาการบาดเจ็บของเขาอย่างไร

ขาของเขายังไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ

แต่ถ้าทุกอย่างชัดเจน เย้นหว่านเองก็รู้ ว่าเธอและเขาจะไม่สามารถอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขอีกต่อไป และเธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะนวดบำบัดให้เขาในสถานะอะไร

แม้ว่าเขาจะทรยศต่อความรักและการแต่งงานของพวกเขา แต่เธอก็ยังกังวลเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายของเขา

"โห้หลีเฉิน คุณว่า ในสักวันหนึ่งความรู้สึกของเราจะเปลี่ยนไปหรือไม่?"

เย้นหว่านมองไปที่เขา และถามอย่างเรียบๆ

มันสงบมาก

โห้หลีเฉินไม่ลังเลเลย "ไม่มีทาง"

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เขาก็พูดอีกครั้งว่า "แม้วันหนึ่งคุณจะเปลี่ยนไป แต่ยังผมก็จะไม่เปลี่ยนไป"

คำพูดที่หนักแน่นก็เหมือนคำสัญญา

แต่เมื่อได้ยิน กลับทำให้รู้สึกว่าถึงการเยาะเย้ย

สิ่งเหล่านี้เคยเป็นความมั่นใจที่ทำให้เย้นหว่านเชื่อเขา แต่ตอนนี้ มันทำให้เธอได้รู้ว่า คำพูดของผู้ชายมันก็เป็นเพียงแค่คำโกหกดีๆ นี่เอง

พวกเขาสามารถพูดโกหกในขณะที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไป น้ำเสียงก็ดูเป็นปกติ

เย้นหว่านรู้สึกทรมานราวกับมีบางอย่างแทงเข้ามาในใจเธอ เธอไม่สามารถฝืนทำเป็นเข้มแข็งได้อีกต่อไป เธอผลักโห้หลีเฉินออก ก่อนจะลงจากเตียงไป

โห้หลีเฉินถูกผลักออกเล็กน้อย เขารู้สึกประหลาดใจมาก

เขาถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณภรรยา คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่เป็นอะไร..." เย้นหว่านหันหลังให้เขา "อาจเป็นเพราะความรู้สึกของฝันร้ายเมื่อครู่นี้มันยังอยู่น่ะ ฉันจะไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนนะ"

เย้นหว่านรีบเข้าห้องน้ำ

ทันทีที่ประตูปิด น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอปิดปากและร้องไห้อย่างขมขื่นในความเงียบ

ที่แท้ความรู้สึกเจ็บปวดจนใจจะขาดมันเป็นแบบนี้นี่เอง

และการที่ฝืนทำมันก็ทรมานแบบนี้นี่เอง