บทที่ 1154 โกรธเหรอ แถมยังหึงอีกด้วย

โห้หลีเฉินละสายตาจากด้านหลังของเย้นหว่าน และมองไปที่ใบหน้าของแองเจล่า

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา

"หลังจากนี่อย่าทำอาหารเช้าอีก"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เลื่อนรถเข็นและไปตามทางที่เย้นหว่านเดินจากไป

แองเจล่ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอจ้องไปที่แผ่นหลังของโห้หลีเฉินด้วยความรำคาญและโกรธ

มือของเธอกำไว้แน่น เธอรู้สึกไม่พอใจมาก

ทำไมในตอนนี้โห้หลีเฉินยังคงมีท่าทีเช่นนี้ต่อเธอ!?

ทำไม มันถึงขาดอีกแค่นิดเดียวเสมอมา...

ป่ายฉีอาหารเช้าอย่างช้าๆ เขาใช้สายตามองสำรวจไปที่แองเจล่า ในดวงตาคมลึกคู่นั้น มีประกายของความเย็นชาแอบแฝงอยู่

โห้หลีเฉินเจอเย้นหว่านอยู่ในห้อง เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง

แต่ก็เห็นได้ชัด ว่าอารมณ์ของเธอนั้นเศร้าหมองมาก

โห้หลีเฉินเลื่อนรถเข็นไปด้านข้างของเธอ แล้วถามเบาๆ

"โกรธเหรอ? แถมยังหึงอีกด้วย?"

เย้นหว่านตัวแข็งทื่อ เธอหันศีรษะไปมองชายที่อยู่ข้างๆ ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

เธอบีบนิ้วแน่น และพยายามควบคุมอารมณ์ภายในใจ จากนั้นเธอก็ส่ายหัวช้าๆ

"ไม่"

โห้หลีเฉินมีความอดทน เขาปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน "ดูเหมือนคุณจะไม่มีความสุข คุณภรรยา คนรู้สึกไม่มีความสุขตรงไหน บอกมา..."

"ฉันบอกไปแล้วว่าไม่มี"

เย้นหว่านขัดจังหวะเขาด้วยความรำคาญ เธอไม่อยากฟังสิ่งที่เขาพูดอีกต่อไป คำพูดที่อ่อนโยนและน่าฟังเหล่านี้ ใต้เงาของการทรยศ เมื่อเธอได้ยิน มันก็มีเพียงความโศกเศร้าที่ไม่รู้จบ

เธอส่ายหน้า "ได้เวลานวดแล้ว"

เธอนั่งลงข้างโห้หลีเฉินอย่างเชี่ยวชาญ นิ้วของเย้นหว่านวางลงบนขาของเขา

เมื่อสัมผัสเขา คนที่คุ้นเคยคนนี้ เย้นหว่านรู้สึกว่านิ้วของเธอแข็งทื่อมาก

การสัมผัสและการเข้าใกล้แบบนี้ มันทำให้อารมณ์ของเธอเอ่อล้นออกมาเป็นครั้งคราว และเธอไม่รู้ว่าเธอจะยับยั้งตัวเองได้นานแค่ไหน

แต่ เธอไม่สามารถพูดออกมาได้

ความรู้สึกนี้ ก็เหมือนความรู้สึกที่กำลังบังคับคนบ้าไม่ให้มีอาการ บังคับคนให้อดกลั้นไว้ มันน่าอึดอัดใจจนทุกอย่างมืดสนิท และก็พังทลายลง

เย้นหว่านกัดฟันแน่น เธอก้มศีรษะลง และนวดอย่างตั้งใจ เธอพยายามจะเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ บังคับตัวเองไม่ให้คิดอะไรมาก

โห้หลีเฉินมองไปที่เธอ เขาขมวดคิ้วแน่น

เขารู้สึกทุกข์ใจและวิตกกังวล

เห็นได้ชัดว่าเย้นหว่านไม่มีความสุขและหดหู่มาก แต่ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเป็นแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

เป็นเรื่องที่ยากมาก ที่การนวดตลอดหนึ่งชั่วโมงนี้มีแต่ความเงียบสงบ

ไม่มีใครพูดอะไรมาก อากาศที่เงียบสงัดทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่ ทรมาน และอึดอัด

หลังจากที่เย้นหว่านนวดเสร็จ เธอก็หาข้ออ้างว่าจะไปหาป่ายฉีเพื่อเอายา จากนั้นก็รีบออกจากห้องไปทันที

โห้หลีเฉินมองไปที่เธอ ดวงตาของเขาดูมืดมน

หลังจากที่เย้นหว่านออกไป เธอก็ออกไปหาสถานที่เพื่อสงบจิตสงบใจ ก่อนจะไปหาป่ายฉี

ตอนที่ป่ายฉีเห็นเธอมา เขารู้สึกประหลาดใจมาก

"เสี่ยวหว่าน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ ยังไม่ถึงเวลาทำแผลของฉัน"

เย้นหว่านส่ายหัว เธอรู้สึกหดหู่มาก

"ฉันมีเรื่องจะถามคุณ"

"เรื่องอะไร?" ป่ายฉีเดินตามเย้นหว่านไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่สายตาก็เอาแต่จับจ้องดูท่าทีของเธออย่างใกล้ชิด "คุณพูดเถอะ"

"ขาของโห้หลีเฉินอาการดีขึ้นมากแล้ว เขาต้องนวดนานแค่ไหนถึงจะเดินบนพื้นได้?"

"สามวัน"

ป่ายฉีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หลังจากนี้สามวัน ก็ไม่ต้องนวดให้เขาแล้ว ช่วยพยุงเขาฝึกเดินได้เลย"

สามวัน

เย้นหว่านตกตะลึงครู่หนึ่ง ภายในใจมันมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ อยู่ดีๆ ก็เหลือเวลาเพียงสามวัน

ถ้านี่เป็นเวลาครั้งสุดท้ายที่เหลืออยู่ระหว่างเธอกับโห้หลีเฉิน

หลังจากนี้สามวัน เธอไม่ต้องนวดให้เขาอีก และเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องมีเธออยู่อีก เขาเองก็จะค่อยๆ ฟื้นตัว แล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก