บทที่ 1169 ราดน้ำมันลงในกองไฟ

แต่โห้หลีหลีเฉินนั้น......

เขาเพิ่งออกจากตระกูลหยู แล้วมาพูดนี้ตอนนี้ มันไม่รีบไปหน่อยเหรอ

อีกอย่าง ไม่ว่ายังไง หยูฉู่สองก็เป็นปู่ของเขา ถ้าลงมือทั้งอย่างนี้ ก็คงไม่ตายไม่เลิก

ศึกระหว่างสายเลือด ที่ผ่านมามันก็เป็นเรื่องที่โหดร้ายที่สุดแล้ว

เย้นหว่านกระวนกระวายใจ ตอนที่กำลังจะพูดอะไรออกไป ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่ๆ ของโห้หลีเฉินก็ได้วางลงบนหลังมือของเธอ

เขามองเธอด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน จากนั้น ก็พูดกับเย้นโม่หลินด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า

"เรื่องการโต้กลับนั้น ผมเอาด้วย สามารถดำเนินการได้ทุกเมื่อเลยครับ"

พูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยที่ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

ถ้าตอนนั้นยังคงคำนึงถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดอันน้อยนิดที่มีกับหยูฉู่สองหล่ะก็ คงไม่ทำลายตระกูลหยูของเขาขับไล่เขาลงจากตำแหน่ง งั้นตอนนี้เขา ก็คือคนที่อยากทำลายหยูฉู่สองให้สิ้นซากที่สุดแล้ว

การที่สองปีนี้เขากับเย้นหว่านต้องแยกจากลูกๆ ทั้งของของเขา มันก็เป็นเพราะหยูฉู่สองที่ทำให้เรื่องมันเป็นอย่างทุกวันนี้

ความยากลำบากที่พวกเขาต้องเจอในสองปีนี้ ต่อให้หยูฉู่สองเป็นปู่ของเขา ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องให้อภัย ต้องให้ชดใช้ร้อยเท่าถึงจะสาสม!

เย้นโม่หลินพอใจในคำตอบของโห้หลีเฉินมาก

สีหน้าที่เขาแสดงออกมาค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย "เตรียมตัวให้พร้อมตลอด ไม่นานผมก็จะลงมือกับหยูฉู่สองแล้ว"

ตระกูลเย้น ตระกูลเย้นที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ต่อหยูฉู่สองจะได้รับกำลังจากขุมทรัพย์แล้ว ก็ยังสามารถต่อกรกับหยูฉู่สองมาได้ตั้งหลายปี

แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน เพื่อเย้นหว่าน เพื่อโห้หลีเฉิน เพื่อแรบบิท ตระกูลเย้นจึงเลือกที่จะละทิ้งทุกอย่าง ทิ้งชื่อทิ้งแซ่แล้วไปซ่อนตัว

แล้วย้ายมาอยู่ในป่าในเขาแบบนี้ หลบหนีจากคมหอกคมดาบมานานสองปี

ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถช่วยโห้หลีเฉินออกมาได้ พวกเขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว และสามารถทุ่มสุดตัวได้แล้ว

ความแค้นที่เย้นโม่หลินอดกลั้นเอาไว้ ในที่สุดก็สามารถไปเอาคืนกับหยูฉู่สองได้แล้ว

ในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่ตระกูลหยูที่ตาย ก็ต้องเป็นตระกูลเย้นนั่นแหละที่ต้องตาย

กู้จื่อเฟยจ้องมองเย้นโม่หลินที่พร้อมรบสุดๆ แววตาก็ได้เคร่งขรึมลงไป มือที่อยู่ใต้โต๊ะก็ค่อยๆ กำแน่นขึ้นมา

เหมือนกำลังควบคุมอะไรบางอย่างอยู่

เธอกัดๆ ริมฝีปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

จากบทสนทนานี้ มันก็ทำให้เย้นหว่านไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าวแล้ว

เมื่อไหร่ที่ลงมือ ก็หมายความว่า ความสงบสุขทั้งหมดในตอนนี้ ก็จะกลายเป็นสนามรบที่แสนวุ่นวาย

จนอาจจะมีเรื่องหรือสถานการณ์ที่อันตรายมากมายเกิดขึ้นก็ได้

ไม่ว่าจะเป็นเย้นเจิ้นจื๋อ กงจืออวี รวมถึงเย้นโม่หลิน กับโห้หลีเฉิน ต่างอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้

ครั้งก่อนเรื่องที่เย้นเจิ้นจื๋อถูกลอบทำร้าย ถึงแม้ตอนนั้นเย้นหว่านจะไม่ได้อยู่ด้วย แต่พอนึกถึงก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่เลย

เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องกับใคร ไม่อยากให้ใครเป็นอันตราย แต่เธอก็รู้ดี ว่าการโต้กลับตระกูลหยูนั้น เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำ

ไม่มีทางที่ตระกูลเย้นจะทำตัวเป็นเต่าหดหัวตลอดไป

เย้นหว่านเคร่งเครียดจนกำตะเกียบแน่นสายตาที่สั่นไหวมองไปยังต้นขาของโห้หลีเฉิน

"ขาของคุณเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

ก่อนหน้านี้ตอนที่ตากฝน โห้หลีเฉินนั้นสามารถยืนได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอะไรทั้งนั้น

นี่มันถือเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายเธอเลย

การจะโต้กลับตระกูลหยู มันก็เป็นเรื่องที่อันตรายมาก ถ้าโห้หลีเฉินยังเคลื่อนไหวได้ไม่สะดวก มันก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้น

ดังนั้นสิ่งที่เย้นหว่านเป็นห่วงก่อนเลยก็คือขาของเขานั่นเอง

โห้หลีเฉินจ้องมองเย้นหว่านอย่างลึกซึ้ง แล้วเข้าใกล้เธออย่างกะทันหัน แล้วพูดด้วยระดับเสียงที่มีแค่ทั้งคู่เท่านั้นที่สามารถได้ยิน

"คืนนี้ คุณสามารถทดสอบด้วยตนเองได้เลยนะครับ"

ทดสอบ?

ขาของเขารู้สึกยังไง เธอสามารถทดสอบได้ด้วยเหรอ?

เย้นหว่านทำหน้างง แต่เพราะถูกโห้หลีเฉินสอนให้เสียคนมานานหลายปี ไม่นานเธอก็เข้าใจความหมายสิบแปดบวกที่เขาต้องการจะสื่อแล้ว