บทที่ 1170 พี่เย้น พี่เปลี่ยนไปแล้ว

ระบายเหรอ?

กู้จื่อเฟยมองดูทั้งสองต่อสู้กัน โห้หลีเฉินไม่มีท่าทีที่จะยอมพูดดีกับป่ายฉีเลย นี่มันไม่เหมือนเป็นการทำให้ป่ายฉีได้ระบายเลยสักนิด!

"ตุบตุบตุบ"

ทั้งสองสวนกันไปมา และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่โต๊ะกินข้าวก็ยังกระทบไปด้วย

และระหว่างการป้องกันและโจมตีนั้น บนตัวของทั้งคู่ต่างก็มีรอยแผลขึ้นเรื่อยๆ

ตุบ----

ทันใดนั้น กำปั้นของป่ายฉีก็ซัดใส่ใบหน้าของโห้หลีเฉินไปทีหนึ่ง

ใบหน้าที่เย็นชาจนน่าหมั่นไส้ของเขาถูกต่อยจนเบี้ยว ริมฝีปากบางๆ มีเลือดไหลออกมา

หมัดนี้ มันรุนแรงกว่า โหดเหี้ยมกว่าหมัดที่ผ่านๆ มา

ประเด็นคือมันชกไปที่หน้าด้วย

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบทันที

แม้แต่ไป๋ฉียังต้องช็อก

เขามองโห้หลีเฉินด้วยความช็อก ผ่านไปตั้งนานก็ยังตั้งสติไม่ได้ หมัดเมื่อกี้ ด้วยฝีมือและการป้องกันของโห้หลีเฉินนั้นชกไม่โดนหรอก

แต่ว่าเมื่อกี้ โห้หลีเฉินกลับจงใจยั้งมือ ยอมให้เขาชกไปทีหนึ่ง

โห้หลีเฉินยอมให้เขาต่อยอย่างนั้นเหรอ?

สายตาที่ป่ายฉีมองโห้หลีเฉินนั้นซับซ้อนมาก "นี่มันหมายความว่ายังไง?"

ทหารนั้นฆ่าได้หยามไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาสู้โห้หลีเฉินไม่ได้สักหน่อย ไม่จำเป็นต้องออมมือให้เขา!

โห้หลีเฉินใช้นิ้วเช็ดเลือดตรงมุมปากออก "สะใจรึยัง?"

สะใจอย่างนั้นเหรอ?

สะใจอะไร?

ป่ายฉีอึ้งแล้วอึ้งอีก แต่ก็รู้สึกจริงๆ ว่า หมัดเมื่อกี้มันทำให้เขาสะใจมากจริงๆ

เขารู้สึกสะใจจริงๆ

เดี๋ยวนะ หรือนี่โห้หลีเฉินตั้งใจให้เขาต่อยอย่างนั้นเหรอ? เพื่อให้เขาสะใจ?

ป่ายฉีรู้สึกสับสนขึ้นมา แต่เขาก็สามารถเข้าใจจุดประสงค์ของโห้หลีเฉินขึ้นมาทันที

โห้หลีเฉินทำไปเพื่อช่วยเขา......

ทันใดนั้นสายตาที่ป่ายฉีมองโห้หลีเฉินก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาทันที ความรู้สึกไม่ชอบใจกับความรำคาญที่เก็บไว้ได้ถูกลบล้างไปจนหมด หลังจากที่ถูกสะกดจิต เขาก็ไม่ได้รู้สึกสบายอกสบายใจแบบนี้มานานแล้ว

ตอนนี้เหมือนเขาจะไม่จำเป็นต้องให้น้าเมย์ทำการสะกดจิตครั้งสุดท้าย ก็สามารถหลุดออกจากการถูกสะกดจิตได้ด้วยตนเอง กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง

อย่างน้อย ตอนที่มองหน้าโห้หลีเฉินก็ไม่ได้กัดฟันแล้ว

"โห้หลีเฉิน อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะรู้สึกซาบซึ้งนะ เรื่องที่คุณด่าผม มันไม่จบง่ายๆ หรอก"

ป่ายฉีพูดอย่างโมโหด้วยความเย่อหยิ่ง จากนั้นก็หมุนตัว แล้วเดินจากไปอย่างดูดีและสง่างาม

โห้หลีเฉินทำเสียงฮึดฮัด แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา

เขาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดเลือดที่ติดอยู่ตรงปลายนิ้วออกทีละน้อย เป็นการกระทำที่เชื่องช้าแต่มีราศี ราวกับเมื่อกี้เขาไม่ได้ตีกัน แต่เป็นการเดินแบบ

ถึงแม้เย้นหว่านจะไม่รู้ว่าระหว่างโห้หลีเฉินกับป่ายฉีนั้นตีกันเรื่องอะไร แต่เธอก็พอรู้คร่าวๆ ว่า โห้หลีเฉินนั้นจงใจยั่วยุป่ายฉี

แล้วยังจงใจให้ป่ายฉีต่อยด้วย

ถึงแม้จะรู้อย่างนั้น แต่พอเห็นเลือดที่มุมปากของโห้หลีเฉิน เย้นหว่านก็รู้สึกทั้งอัดอั้นทั้งเป็นห่วง

เธอจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ "ไม่รู้จักเจ็บรึไงคะ?"

แววตาของโห้หลีเฉินกระตุกเล็กน้อย แล้วถึงเย้นหว่านมาข้างหน้าด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

จากนั้นก็กระซิบออกมาเบาๆ ว่า "ถ้าคุณหอมแก้มผมสักที มันก็จะหายเจ็บทันทีเลยครับ"

อยากให้หอมเขาอย่างนั้นเหรอ?

"ฝันไปเถอะ"

เย้นหว่านผลักเขาออกไป "เจ็บให้ตายไปเลยสมน้ำหน้า"

ไม่รู้จักดูแลตัวเอง

พูดจบ เย้นหว่านก็ไม่สนอกสนใจเขาอีก ทำหน้าบึ้งตึงแล้วเดินจากไป

โห้หลีเฉินขำออกมาอย่างเงียบๆ ภรรยาของเขานี่เจ้าอารมณ์ขึ้นไปทุกทีแล้ว

เขาหันไปพูดกับเย้นโม่หลินว่า "จะวางแผนเมื่อไหร่ เรียกผม ผมไปแล้ว"

ง้อเมียสำคัญกว่า