บทที่ 1173 ตกใจแทบแย่

แต่แล้ว หลังจากที่เย้นหว่านวิ่งออกไปได้สักพัก ทันใดนั้น ก็ได้มีคนร่างกายสูงใหญ่คนหนึ่งพุ่งออกมาจากพุ่มดอกไม้ที่อยู่ข้างๆ

เขาได้กอดเย้นหว่านจากทางด้านข้าง

"ที่รัก จะวิ่งทำไมครับ?"

เสียงที่ทุ้มลึก อ้อมกอดที่คุ้นเคย ถ้าไม่ใช่โห้หลีเฉินแล้วจะเป็นใคร!

เย้นหว่านตัวเกร็งไปทันที หันหน้าไปมองโห้หลีเฉินที่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ หัวใจดวงที่แทบจะทะลักออกมา ก็ได้แข็งเกร็งขึ้นมาทันที

จมูกของเธอเมื่อยล้า น้ำตาได้หมุนวนอยู่รอบดวงตา สะอึกสะอื้นจนแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

"นี่คุณไปไหนมาคะ? ฉันตกใจแทบแย่!"

ตอนแรกโห้หลีเฉินตั้งใจที่จะเซอร์ไพรส์เย้นหว่าน แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะทำให้เธอตกใจ

เขาจึงรีบกอดร่างของเธอให้แน่นกว่าเดิม "พอดีผมเห็นว่าดอกไม้ตรงนั้นมันสวย เลยจะไปเด็ดมาให้คุณครับ"

พูดจบ โห้หลีเฉินก็ยื่นช่อดอกไม้ที่สวยงามช่อหยุดมาที่ตรงหน้าของเย้นหว่าน

ผลิบานจนแดง ประดับไปด้วยใบไม้ สวยกว่าที่ไปซื้อมาจากร้านขายดอกไม้เสียอีก

เย้นหว่านที่กำลังจ้องมองดอกไม้ ก็ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือยิ้มดี

ดังนั้นเมื่อกี้มันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลย โห้หลีเฉินแค่เดินไปเด็ดดอกไม้เท่านั้น แต่เธอกลับทำให้ตัวเองตกใจเป็นการใหญ่

แต่เย้นหว่านก็ยังกำเสื้อของโห้หลีเฉินไว้แน่น

โห้หลีเฉินมองเธอด้วยความปวดใจ แล้วเอาดอกไม้ไปใกล้เธอมากขึ้น "ชอบมั้ยครับ?"

เย้นหว่านพยักหน้าอย่างเงียบๆ รับช่อดอกไม้มา แต่ยังคงจ้องโห้หลีเฉินตาไม่กะพริบ

ดอกไม้นั้นสวยมาก แต่เขาก็ยังสำคัญกว่า

เธอยังคงรู้สึกรู้สึกใจหายอยู่

โห้หลีเฉินถอนหายใจออกมา แล้วยื่นมือไปบีบจมูกสวยๆ ของเธอ ตอนนี้อยู่ในบ้านตระกูลเย้นผมจะไปเป็นอันตรายได้ยังไงล่ะครับ? ทำไมคุณถึงได้คิดมากแบบนี้"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ว่า......

เย้นหว่านกำเสื้อของโห้หลีเฉินไว้แน่น พูดเสียงติดๆ ขัดๆ ว่า

"ตระกูลหยูนั้นจ้องจะเล่นงานคุณตลอด ฉันเป็นห่วงค่ะ"

ถึงจะบอกว่าตระกูลเย้นนั้นปลอดภัยมากพอ ตอนนี้หลบซ่อนได้อย่างมั่นคง แต่ในตอนที่หาโห้หลีเฉินไม่เจอ เธอก็สงสัยอย่างไม่มีเงื่อนไขว่าเป็นตระกูลหยูรึเปล่าที่ส่งคนเข้ามาจับตัวโห้หลีเฉินไป

ในใจของโห้หลีเฉินยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที

การจากลาเมื่อครั้งก่อน มันทำให้เย้นหว่านได้รับผลกระทบอย่างหนัก ถ้าตระกูลหยูยังมีตัวตนอยู่แม้แต่วันเดียว เธอก็ไม่มีทางที่จะสบายใจได้อย่างเด็ดขาด

ถึงเย้นหว่านจะดูสงบ แต่ความจริงแล้ว ในใจของเธอก็ยังคงร้าวเป็นทางยาว กังวลว่าจะมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

และทนรับกับเรื่องที่ไม่คาดคิดนั่นไม่ไหวด้วย

สิ่งที่เขาอยากมอบให้กับเธอ มันไม่ใช่ชีวิตแบบนี้ เห็นที่คงต้องรีบๆ จัดการตระกูลหยูให้เร็วแล้ว

แววตาของโห้หลีเฉินมีประกายแสงวิ่งผ่าน จากนั้น เขาก็ดึงตัวเย้นหว่านเข้ามาในอ้อมกอดอีกนิด แล้วตั้งใจมองเธอด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ

"ที่รัก นี่คุณยังไม่สังเกตเห็นอะไรที่มันสำคัญยิ่งกว่าใช่มั้ย?"

อ้อมกอดของเขาอบอุ่นมาก ทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างถึงที่สุด

สภาพจิตใจของเธอค่อยๆ สงบลง แล้วมองเขาด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

ลังเลไปแป๊บหนึ่ง เย้นหว่านก็ได้พูดออกมาว่า "ดอกคาทาวปามันบานไว้กว่าที่ควรจะเป็นใช่มั้ยคะ?"

"ในสายตาของคุณมันมีแค่ดอกคาทาวปาเท่านั้นเหรอครับ?

โห้หลีเฉินเขกหัวเย้นหว่านอย่างไม่พอใจ

เย้นหว่านยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แล้วมันยังมีอะไรอีกล่ะ?

"เห็นทีไม่ลงโทษคุณสักหน่อยคงจะไม่ได้แล้ว"

โห้หลีเฉินลดเสียงให้ต่ำลง แล้วอุ้มเย้นหว่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นชูเธอขึ้นไปเหนือไหล่

จู่ๆ ระดับน้ำทะเลก็สูงขึ้น ความรู้สึกที่ไร้แรงโน้มถ่วงทำให้นิ้วเท้าของเย้นหว่านต้องหดเข้ามา เธอกรี๊ดออกมาด้วยความแตกตื่น