บทที่ 1174 ดีแล้วอย่างนั้นเหรอ!

ห้องวิจัยของเขาเป็นสถานที่แห่งความลับอย่างแท้จริง นอกจากตัวเขา ก็ยังไม่เคยมีใครเคยได้เข้าไปมาก่อนเลย

คนในตระกูลเย้นยิ่งรู้ถึงนิสัยในจุดนี้ของเขาดี และไม่มีใครบุกเข้าไปโดยไม่รับอนุญาต

แต่โห้หลีเฉินกลับกล้าใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เขาอย่างนั้นเหรอ

ป่ายฉีบดกราม "โห้หลีเฉิน ตอนนี้มึงเป็นฝ่ายที่ต้องมาขอร้องกู มึงไม่กลัวกูจะแกล้งยอมคุร แต่กลับสอนมึงมั่วๆ อย่างนั้นเหรอ? พอถึงตอนนั้นคนที่จะซวยก็คือลูกของมึงเองนะ"

โห้หลีเฉินยิ้มออกมา "คุณไม่กล้าทำหรอก เพราะเขาก็เป็นลูกชายของคุณเหมือนกัน"

ป่ายฉี "........." มันช่างมีเหตุผลเหลือเกิน จนเขาไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปเถียงเลย

พอเห็นการโต้วาทีของชายทั้งสองสิ้นสุดลง หยุดลง เย้นหว่านก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมา

ถ้าจะให้พวกเขามีเวลาไปทำการวิจัย เย้นหว่านก็ต้องลงมาจากอ้อมกอดของโห้หลีเฉิน หันหน้าไปมองพื้น จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

เธอตะโกนออกมาด้วยความตกใจ "โห้หลีเฉิน นี่ขาของคุณหายดีแล้วเหอคะ?"

โห้หลีเฉินจ้องมองหญิงสาวที่ตอบสนองช้าไปมากโขด้วยสีหน้าที่จะยิ้มไม่ยิ้ม หมดคำจะพูด

เย้นหว่านไม่ได้สนใจเลยสักนิด เธอกระโดดลงจากอ้อมกอดของเขาทันที แล้วเดินวนรอบตัวเขาอย่างตื่นเต้น

ยิ้มด้วยความตื่นเต้นจนมุมปากเบี้ยว "นี่คุณหายแล้วจริงๆ เหรอ? ขาของคุณหายดีแล้ว คุณสามารถเดินไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบแล้ว!"

ถึงว่าทำไมรถเข็นถึงจอดอยู่ตรงนั้นไม่มีใคร แต่โห้หลีเฉินกลับสามารถวิ่งไปเด็ดดอกไม้มาได้

ที่แท้เขาก็หายแล้ว

หายดีสมบูรณ์!

ไม่ต้องนั่งรถเข็นอีกแล้ว และไม่ต้องใช้ไม้เท้า และเขาก็กลับมาเดินเหินได้เหมือนคนปกติทั่วไปอีกครั้ง

กลับมาเป็นโห้หลีเฉินก้าวเดินพร้อมกับสายลม หล่อเหลาเกินกว่าใคร

เย้นหว่านดีใจจนอยากจะวิ่งวุ่นอยู่กับที่ จมูกก็ยิ่งเมื่อยล้า ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

แต่แล้ว ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลพรวดพราดลงมา ก็ได้มีเสียงที่ไม่เหมาะสมและบัดซบสุดๆ ดังขึ้น

"ถึงจะเดินได้แล้ว แต่ระวังอย่างกระโดดสูงเกินจนมันพังไปอีกล่ะ"

เย้นหว่านกัดฟันแน่น จนอยากจะฉีกปากเสียๆ ของป่ายฉีทิ้งซะ

เธอกอดเอวของโห้หลีเฉินไว้ แล้วพูดกับป่ายฉีด้วยความโมโหว่า "ปากคุณเสียขนาดนี้ ต่อไปจะหาแฟนได้รึเปล่าเนี่ย?"

ป่ายฉีตัวจริงเสียงจริง ต้องเป็นแบบนี้

ปากเสียจนน่าหงุดหงิด ไร้ความรู้สึกไร้หัวใจ เป็นผู้ชายซื่อบื้อที่ไม่เข้าใจผู้หญิง

"หึ"

ป่ายฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ชอบใจ สายตาก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ "การมีความรักมันน่าขยะแขยงจะตาย ชีวิตนี้ก็ไม่ต้องการหรอก"

เย้นหว่าน "ถ้าแน่จริงคุณก็เป็นหมาโสดไร้คู่ไปตลอดชีวิตเลย อย่าตบหน้าตัวเองซะล่ะ"

"ชิ เป็นหมาของกูก็คือการอยู่แบบโสดๆ ตลอดไป"

ป่ายฉีพูดด้วยท่าทีที่เป็นจริงเป็นจัง

แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า ในอนาคตอันใกล้นี้ หน้าของเขาก็ถูกตบจนบวมเลย......

------

ขาของโห้หลีเฉินฟื้นฟูจนสามารถกลับมาเดินได้เป็นปกติแล้ว และความแข็งแรงก็เท่ากับเมื่อก่อนเลย ไม่มีผลข้างเคียงอะไรทั้งนั้น

เย้นหว่านสุขใจมาก

เมื่อสามารถเดินเหินได้อย่างสะดวก โห้หลีเฉินก็สามารถจัดการเรื่องต่างๆ ได้สะดวกมากขึ้น

และหนึ่งในสิ่งที่ต้องทำก็คือการพาโห้หยูเซิงออกไปข้างนอก

ออกไป ออกไปจากบ้านตระกูลเย้นที่สงบสุขเพื่อไปเจอกับโลกที่แสนวุ่นวาย ออกไปพบกับโลกภายนอก

ตอนที่เย้นหว่านได้ยินข้อเสนอนี้ก็ตกใจจนสะดุ้ง เธอรู้ว่าแผนที่โห้หลีเฉินวางไว้คือการพาโห้หยูเซิงออกไปพบปะผู้คนกับเรื่องต่างๆ แต่เธอนึกว่า ในช่วงนี้แค่ทำให้โห้หยูเซิงได้มีสัมพันธ์กับคนในตระกูลเย้นเพื่อสร้างมนุษยสัมพันธ์ให้เขาก็พอแล้ว

แต่ไม่นึกเลยว่าเริ่มแรกก็จะคึกจนพาเขาออกสู่โลกภายนอกแบบนี้

ที่สำคัญ ตอนนี้ข้างนอกฝนฟ้ากำลังคะนอง ตระกูลหยูจะต้องตามหาพวกเขาจนทั่วอย่างแน่นอน ถ้าพวกเขาออกไปเท่ากับแกะที่เข้าไปอยู่ในปากเสือ อันตรายมาก