บทที่ 1182 อุ้มโห้หยูเซิง

เขายกนาฬิกาขึ้นด้วยท่าทางได้ใจ ซึ่งกำลังกะพริบแสงสีแดงออกมา

นี่คืออุปกรณ์เตือนภัยฉุกเฉินทั่วไป เพื่อที่จะค้นหาโห้หลีเฉิน ตระกูลหยูต้องทำถึงขนาดสวมอุปกรณ์ประเภทนี้เลยเหรอ?

พอมีการเตือนดัง ข้อมูลตำแหน่งปัจจุบันก็จะถูกอัปโหลดขึ้นมาทันที

คนของตระกูลหยูที่อยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ รีบเดินทางมาโดยเร็วที่สุด

ใบหน้าของเย้นหว่านซีดเผือด เธอคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ พวกเขาเตรียมการกับป้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ อีกทั้งยังทำให้นักท่องเที่ยวแม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ใช้ไม่ได้ แต่กลับทำพลาดไป

ผู้ชายคนนี้ เขามาจากตระกูลหยู

แล้วยังบังเอิญมาที่สวนสนุกกับภรรยาและลูก อีกทั้งยังมาเจอกันพอดี

เย้นหว่านปกป้องแรบบิทกับโห้หยูเซิงได้ด้านหลังตัวเอง "โห้หลีเฉิน พวกเรารีบหนีไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ"

"พวกแกหนีไม่พ้นหรอก ที่นี่มีคนของตระกูลหยูอยู่ทุกที่ ตอนนี้พวกเขาได้ล้อมสวนสนุกไว้แล้ว พวกแกไม่มีเวลาที่จะหนีไปได้หรอก

ฮ่าฮ่าฮ่า โห้หลีเฉิน นายฝีมือดีแล้วยังไง นายก็แค่หมาจรจัดข้างถนนที่ไม่มีใครต้องการ รอให้นายโดนจับ คอยดูว่าฉันจะจัดการกับนายยังไง กล้ารังแกภรรยาและลูกของฉัน กล้าทำร้ายฉัน ฉันจะให้พวกแกทั้งสี่คน ชดใช้เป็นร้อยเท่า!"

ในปากของผู้ชายคนนั้นเปื้อนเลือด ใบหน้าของเขาดุดัน

โห้หลีเฉินมองลงไป แววตาของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รองเท้าหนังแวววาวของเขาเหยียบไปที่หน้าอกของผู้ชายคนนั้น

"นายเหรอ ฉันว่าคงจะไม่มีโอกาสนั้นหรอก"

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็มีเสียงกระดูกหักที่หน้าอกของผู้ชายคนนั้น หน้าอกของเขาก็ทรุดลงทีละน้อย

"อ๊าก! อ๊าก"

ผู้ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เจ็บจนกลอกตาขึ้น แล้วเป็นลมหมดสติไป ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

"ที่รักคะ......"

"พ่อครับ......"

ผู้หญิงกับเด็กชายตัวอ้วนตะโกนเรียกด้วยความตกใจกลัว แต่พวกเขาก็กลัวรังสีรอบตัวของโห้หลีเฉิน จึงไม่กล้าเข้าใกล้

ผู้ชายคนนั้นหมดสติไปแล้ว โห้หลีเฉินจึงค่อยๆ ยกเท้าของเขากลับมา ทำท่าสง่างามราวกับว่าเขากำลังเดินเล่นอยู่

ฝูงชนรอบด้านมองมาที่ภาพเหตุการณ์นี้ สีหน้าของพวกเขาซีดเซียวด้วยความหวาดกลัว

ใครก็คาดไม่ถึง ว่าแค่พาลูกๆ มาเที่ยวเล่นที่สวนสนุก จะเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ และคิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายที่หล่อเหลาตรงหน้า จะลงมือรุนแรงขนาดนี้

เย้นหว่านเดินเข้าไปหาโห้หลีเฉิน แล้วกระซิบถาม

"ตอนนี้เราควรทำยังไงดีคะ สวนสนุกอาจถูกล้อมไว้แล้ว ถ้าพวกเราออกไปอาจจะเจอเข้ากับตระกูลหยู คนของเราไม่พอด้วย"

โห้หลีเฉินหันกลับไปมองที่เย้นหว่าน ท่าทางที่เย็นชาและเข้มงวดเหมือนพระยายมราช พอเจอกับแววตาของหญิงสาวก็อ่อนโยนในทันที

ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล"ที่รัก มีผมอยู่ด้วย จะต้องกลัวอะไร"

ท่าทางที่สงบนิ่งของเขา ทำให้หัวใจของเย้นหว่านที่หวั่นวิตก กลับรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

เธอเอ่ยถาม "คุณมีวิธีเหรอคะ"

ถึงแม้จะถามออกไป แต่ในใจของเธอก็รู้ว่าเขาต้องมีวิธีแน่นอน

ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ โห้หลีเฉินก็ยังมีความสามารถ และจะต้องปกป้องความปลอดภัยของพวกเธอได้

โห้หลีเฉินพยักหน้า "คุณพาลูกๆ เดินตามผมมาก็พอแล้ว"

เย้นหว่านตอบรับ

โห้หลีเฉินหันหลังให้กับเธอ บรรยากาศรอบด้านเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที รังสีที่น่ากลัว อีกทั้งยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอันตรายและความน่าสะพรึงกลัว

เขาหยิบมีดสั้นจากเอวขึ้นมา ใบมีดคมสะท้อนแสงที่เย็นเฉียบแสบตาภายใต้แสงแดด

นิ้วมือของเขาแตะใบมีด แล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะมองขึ้นไปที่ฝูงชนรอบข้าง แล้วพูดออกมาทีละคำ และแฝงไปด้วยความเย็นชา ดุร้าย ราวกับปีศาจ

"พวกคุณเห็นผมฆ่าผู้ชายคนนี้แล้ว งั้นพวกคุณ ผมคงปล่อย ให้มีชีวิตออกไปจากที่นี่ไม่ได้"

อะไรนะ?

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ฝูงชนต่างก็ตกตะลึงกันหมด

ปล่อยให้มีชีวิตออกไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? พวกเขาเป็นร้อยๆ คน ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง จะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้?

ถึงแม้เขาจะบ้าไปแล้วที่ทำแบบนี้ แต่ก็ไม่มีทางที่จะทำได้!

ทุกคนต่างก็ไม่เชื่อ แต่ทันใดนั้นเอง มีบอดี้การ์ดจำนวนมากถือมีดยืนล้อมรอบทุกทิศทาง แม้แต่ในระยะไกล ก็ยังได้ยินเสียงปิดประตูปิดประตูดังขึ้นมา

"กรี๊ด! ฆ่าคนแล้ว รีบหนีเร็วเข้า!"