บทที่ 1183 สถานที่ที่อันตรายที่สุดก็คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสัมผัสความอบอุ่นอะไรพวกนี้

เย้นหว่านอุ้มเจ้าตัวเล็กที่ไม่ค่อยคุ้นชิน เตรียมที่จะเดินตามฝูงชนออกไป

ในเวลาเดียวกัน เธอก็เห็น เว่ยชีไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขายกผู้ชายที่สภาพสะบักสะบอมบนพื้นขึ้นมา

เขากับโห้หลีเฉินพยักหน้าให้กัน แล้วเดินไปอีกทางหนึ่ง

เย้นหว่านรู้สึกงงงวย "เขาคิดจะทำอะไรคะ?"

"ผู้ชายคนนั้นมีเครื่องบอกตำแหน่งแบบเรียลไทม์ติดตัว พวกติดตามเขาจะไล่ตามตำแหน่งของเขาเป็นหลัก"

ตอนนี้สถานการณ์วุ่นวาย ความสนใจของตระกูลหยูส่วนใหญ่จะถูกดึงไป และพวกเขาสามารถใช้สถานการณ์นี้เดินออกไปพร้อมกับฝูงชน ก็จะหนีไปได้อย่างง่ายดาย

ฉันรู้สึกกังวลใจมาก ถึงแม้วิธีการจะฟังดูดีมาก แต่ก็มีอันตรายอยู่ทุกที่

ถ้าถูกเจอยิ่งขนลุกซู่

เธอใช้ฝ่ามือกดหลังคอเล็กๆ ของโห้หยูเซิงไว้ แล้วพูดเบาๆ

"เดี๋ยวแม่จะต้องรีบวิ่งไป ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ มุดหัวไว้ เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว"

ศีรษะของ โห้หยูเซิงหดลงแค่เล็กน้อย สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยการต่อต้าน

อาจเป็นเพราะว่าบนสีหน้าของโห้หยูเซิง หายากมากที่เย้นหว่านจะเห็นสีหน้าแบบอื่น

โห้หลีเฉินอุ้มแรบบิทไว้ เย้นหว่านอุ้มโห้หยูเซิงไว้ ทั้งสองเดินปะปนไปพร้อมกับฝูงชน ใช้ประโยชน์จากความโกลาหล เดินออกไปข้างนอก

ยิ่งเข้าใกล้ประตูสวนสนุกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแออัดและวุ่นวายมากขึ้น

เย้นหว่านอุ้มโห้หยูเซิงไว้ในอ้อมกอดของเธอให้แน่นขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขาถูกเบียด แต่โห้หลีเฉิน...

รอบด้านมีฝูงชนเดินพลุกพล่าน ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเบียดกัน หรือการชนกับคนอื่นได้ ชุดสูทของเขาชนกับคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่ารอบด้านมีแต่กลิ่นไม่พึงประสงค์ต่างๆ โชยเข้ามา

ไม่นานหลังจากนั้น ใบหน้าที่หล่อเหลาของโห้หลีเฉินก็รู้สึกเหม็นจนจะไม่ไหวแล้ว เหมือนกำลังเดินอยู่ขอบตลิ่งที่จะพังทลายภายในอีกไม่กี่วินาที

เย้นหว่านเป็นห่วงเขามาก "คุณยังทนไหวไหมคะ"

โห้หลีเฉินบ้าความสะอาดมากแค่ไหน เกลียดการสัมผัสกับผู้คนมากแค่ไหน เธอรู้มากกว่าใคร

ตอนนี้มันไม่ใช่แค่การสัมผัสทางร่างกายเท่านั้น แต่รอบด้านล้วนแต่มีคนเดินขวักไขว่ไปมา ต้องเบียดกันเดิน ถือเป็นความท้าทายความอดทนที่บ้าระห่ำต่อโห้หลีเฉินมาก

สีหน้าของโห้หลีเฉินน่ากลัวมาก เขาพูดกัดฟัน "แค่ครั้งนี้เท่านั้น"

ในชีวิตของเขา นี่เป็นความล้มเหลวที่เลวร้ายที่สุด

กลับไปเขาจะถอดเสื้อผ้าทิ้ง แล้วอาบน้ำสักแปดร้อยครั้ง

เย้นหว่านรู้สึกเป็นห่วง และซาบซึ้งใจมาก

ถ้าวันนี้มีแค่โห้หลีเฉินอยู่ที่นี่ เขาคงไม่เลือกหนีไปด้วยวิธีนี้แน่นอน แต่มีเธอ มีลูกๆ อยู่ที่นี่ด้วย โห้หลีเฉินจึงต้องเลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ตัวเองยอมลำบาก เพื่อปกป้องพวกเธอ

คนคนนี้ ทำหน้าที่ของพ่อได้ดีมาก

ในขณะที่คิดอยู่ เธอก็ถูกฝูงชนเบียดจนใกล้จะถึงประตูทางออก

ประตูที่เล็กกว่าถนน ตอนนี้ตรงประตูทางเข้าวุ่นวายมาก ทั้งเบียดเสียดและแออัด เหมือนหลอดยาที่ถูกบีบจนยาไหลออกมา นี่ยังไม่เท่าไหร่ ที่น่าคิดหนักที่สุดคือ ตรงประตูทางออกมีชายร่างสูงใหญ่หลายคนยืนเฝ้าอยู่ พวกเขาพยายามกวาดสายตาของพวกเขาไปที่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าทั้งหมดนี้เป็นคนของตระกูลหยู

พวกเขามาถึงแล้ว และยังยืนเฝ้าประตูอยู่

ถ้าเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน แต่คนของหยูฉู่สองก็หาเจอได้ง่ายอยู่ดี

เย้นหว่านรู้สึกตื่นกลัวจนหยุดชะงักไปเล็กน้อย

และพอเธอหยุดเดิน เธอก็ถูกคนข้างหลังผลักไปข้างหน้า ร่างกายของเธอถูกชนจนเซ

ไหล่ของเย้นหว่านเจ็บมาก คิ้วของเธอขมวดคิ้วแน่น แต่เธอก็รีบปรับสมดุลร่างกายได้ทันเวลา ไม่ยอมให้โห้หยูเซิงโดนใครชนเข้า

การกระแทกเมื่อตะกี้ทำให้โห้หยูเซิงรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก ทั้งร่างเต็มไปด้วยอาการต่อต้าน

เขามองไปที่เย้นหว่านด้วยสายตาลึกล้ำ ในแววตาของเขาเกิดอาการสั่นคลอนเงียบๆ

เขาปิดกั้นตัวเอง แต่ก็ไม่ได้โง่