บทที่ 1184 ผู้ชายบ้า

เย้นหว่านยืนมองเขา แล้วรู้สึกอ่อนใจ

"คุณโห้คะ การเปลี่ยนชุดของคุณดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลอะไรนะคะ"

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง พอเอามาใช้กับโห้หลีเฉิน กลายเป็นว่าเสื้อผ้าดูดีได้เพราะเขา

โห้หลีเฉินหันกลับไปมองเย้นหว่าน "คุณนายโห้มีคำชี้แนะอะไรไหมครับ"

พอเห็นโห้หลีเฉินขอคำชี้แนะอย่างนอบน้อม เย้นหว่านแทบอยากแสดงละครออกมาอย่างแรงกล้า เรื่องที่โห้หลีเฉินจัดการไม่ได้ มันหายากมากจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังขอความช่วยเหลือจากเธออีก

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ว่าจะทำได้ทุกอย่างนี่นา อย่างน้อยเสน่ห์ของเขามีมากแค่ไหน เขาก็ไม่รู้ตัวเลย

"คุณโห้ถามถูกคนแล้วค่ะ ฉันเป็นถึงแฟชั่นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังเลยนะคะ ฉันสามารถเปลี่ยนลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นหงส์ขาวได้ แล้วยังสามารถเปลี่ยนเทพบุตรให้เป็นคุณลุงข้างถนนได้"

โชคดีที่ร้านนี้มีทุกอย่างจริงๆ เย้นหว่านลงมือทำเอง เธอใช้วิกผม ตา เครา และอุปกรณ์อื่นๆ จัดการทำให้โห้หลีเฉินเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ถ้าไม่ดูใบหน้าให้ดี เขาก็เหมือนนักศิลปะมอมแมมข้างถนน

เย้นหว่านมองดูผลงานของเธอด้วยความพึงพอใจ แล้วพูดว่า "ถ้าฉันเอาอุปกรณ์ปลอมตัวมาด้วย ฉันแน่ใจเลยว่าคุณจะจะกลายเป็นคนจรจัดจากภายในสู่ภายนอกเลยค่ะ แม้แต่ตัวคุณเองยังมองไม่ออกว่าเป็นคุณเลยล่ะ"

โห้หลีเฉินมองดูตัวเองในกระจก สภาพเลอะเทอะมอมแมมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จึงนิ่งเงียบไปหลายวินาที

แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ไม่อยากยอมรับตัวเองแล้ว

แรบบิทที่อยู่ด้านข้างกะพริบตาปริบๆ มองไปทางโห้หลีเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะลูบคางเล็กๆ ของตัวเองแล้วครุ่นคิดอย่างจริงจัง

"คุณคือปาปาของหนูจริงๆ เหรอคะ"

"คุณคือปาปาตัวปลอมใช่ไหมคะ"

โห้หลีเฉิน "..."

เย้นหว่านอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ นี่เป็นคำชมระดับสูงสุดสำหรับเทคนิคการแต่งหน้าของเธอเลยก็ว่าได้ เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ช่างน่ารักจริงๆ เลย

เย้นหว่านไม่เพียงแต่ปลอมตัวให้โห้หลีเฉินเท่านั้น แต่ยังปลอมตัวให้เด็กทั้งสองคน ใช้อุปกรณ์ประกอบเพื่อปกปิดความงามที่เพอร์เฟคของพวกเขา ส่วนเธอเองก็แต่งตัวอย่างธรรมดา

หลังจากจัดการเสร็จ ทั้งสี่คนก็เดินออกจากร้านขายเสื้อผ้ามา

เธอนึกว่าจะไปยังสถานที่ที่เฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ แล้วกลับไปที่บ้านตระกูลเย้น แต่โห้หลีเฉินกลับไปในทิศทางตรงกันข้าม

เย้นหว่านงุนงง "คุณจะไปไหนคะ เราจะไม่กลับไปเหรอ?"

"กลับแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

โห้หลีเฉินพาพวกเธอไปยังที่ที่มีผู้คนอยู่น้อยนิด เดินไปด้วยอธิบายไปด้วย "คนของตระกูลหยูมาจากทุกทิศทาง ไม่ว่าจะทางทะเล พื้นดินและอากาศล้วนแต่ถูกจับตามอง ถ้าหนีไปตอนนี้ พวกเขาจะต้องถูกจับได้แน่ๆ

เป้าหมายของเฮลิคอปเตอร์นั้นใหญ่เกินไป สถานที่ที่อันตรายที่สุดก็คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด

เราพักที่นี่สองสามวัน รอคนของตระกูลเย้นมาสนับสนุนแล้วเราค่อยกลับไป

เย้นหว่าน "คนของตระกูลหยูจะต้องค้นหาทั่วทั้งเมืองอย่างแน่นอน ถ้าพวกเราอยู่ที่นี่ แล้วถูก..."

ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ ตายแน่ๆ

โห้หลีเฉินลูบผมของเย้นหว่าน แล้วยิ้มบาง "คุณนายโห้ มันก็ขึ้นอยู่กับฝีมือการปลอมตัวของคุณ ว่าจะปกปิดสายตาคนอื่นได้ดีแค่ไหน"

เย้นหว่าน "..."

อย่างเธอเขาเรียกว่าหยิบของรอบตัวมาเปลี่ยนแปลง แต่จะถือเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเธอไม่ถูกจับได้ไม่ได้

ความผิดนี้หนักเกินไป เธอไม่มีทางแบกรับความผิดไว้เด็ดขาด!

สุดท้าย เย้นหว่านก็เดินลดเลี้ยวเคี้ยวคดตามโห้หลีเฉินไป จนถึงถนนที่มีผู้คนเดินพลุกพล่าน

พอเห็นผู้คนเดินพลุกพล่านอยู่ตรงหน้า เย้นหว่านก็ตกตะลึงไปเลย

สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ยังไม่ออกไป เธอไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็หน้าจะเดินหลบคนบ้าง มาตรงที่คนพลุกพล่านแบบนี้ทำไมกัน?

แล้วยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกด้วย!

หรือจะให้ไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวในสถานการณ์เสี่ยงอันตรายแบบนี้?

"คุณนายโห้ วันนี้แตกต่างจากวันอื่นๆ ถ้าคุณอยากไปช้อปปิ้ง ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปช้อปปิ้งให้หนำใจ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

เย้นหว่าน "..." คุณโห้คงรู้ว่าเธอกำลังนินทาเขาอยู่ในใจ ก็เลยจงใจพูดแบบนี้ออกมา