บทที่ 1207 สามีพึ่งพาได้อย่างมาก

เทคนิคแปลงโฉมของเย้นหว่านป่ายฉีเป็นคนสอน เย้นหว่านรับผิดชอบตัวเองและโห้หลีเฉิน ป่ายฉีรับผิดชอบตัวเขาและเด็กหนุ่ม แบ่งงานกันทำ แล้วลงมือแปลงโฉมอีกครั้ง

ต่างก็แต่งเป็นคนในพื้นที่ ขึ้นบนรถ

โห้หลีเฉินขับรถ เย้นหว่านนั่งตรงข้างคนขับ ช่วยงานจิปาถะ

ป่ายฉีและเด็กหนุ่มก็ขับรถอีกคัน ขนน้ำ ตามมาด้านหลัง

บนถนนมีรถหลายสิบคัน ขับเข้าไปในทะเลทรายอย่างเอิกเกริก

ต่อให้มีม่านบังแดด ในรถเปิดแอร์ แต่อยู่ในทะเลทราย ก็ยังคงรู้สึกร้อนอยู่ดี

ไม่นาน เย้นหว่านก็เหงื่อแตกเต็มหน้า ดื่มน้ำไม่หยุด

โห้หลีเฉินหันหน้ามองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง "ที่นี่อากาศย่ำแย่มาก คุณยังไหวอยู่รึเปล่า?"

เย้นหว่านรีบส่ายหน้า "วางใจเถอะ ฉันสบายดี แค่ร้อนนิดหน่อยเท่านั้น คุณอย่าทำสายตาเสียใจที่พาฉันมาด้วยแบบนั้นสิ"

เย้นหว่านกลัวว่าโห้หลีเฉินจะไม่พาเธอไปด้วย

โห้หลีเฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "ผมไม่อยากให้คุณลำบาก"

"อยู่กับคุณ ถึงแม้จะลำบาก ก็หวานชื่น"

เย้นหว่านยิ้มให้เขา

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและน่าเกลียดมากหลังจากการแปลงโฉม แต่มันสบายตาและสบายใจอย่างประหลาด

โห้หลีเฉินนิ่งขรึมสักพัก พูดอย่างไตร่ตรอง:

"เย้นหว่าน ที่ผมชอบอาจจะไม่ใช่คุณตอนนี้"

เย้นหว่านอึ้งไป "หมายความว่ายังไง?"

โห้หลีเฉิน: "ที่ผมรักคงจะเป็นวิญญาณของคุณ"

ดังนั้นไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปยังไง ไม่ว่าเธอจะขี้เหร่หรือสวย เขาเห็นแล้วก็ชอบทั้งนั้น

ขอแค่เป็นเธอ ทั้งหมดก็คือสวย

เย้นหว่านหน้าแดงในพริบตา หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างอย่างเขินอาย

"เวลาไหนแล้ว คุณยังจะมาล้อเล่น"

คำพูดหวานซึ้งพูดซะน่าฟังขนาดนี้

ขณะพูด เย้นหว่านก็ดื่มน้ำอึกใหญ่อีกครั้ง ถึงจะทำให้ใจที่เต้นแรงค่อยๆสงบลงเล็กน้อย

หลังจากโห้หลีเฉินพูดขัดจังหวะแบบนี้ เดิมทีความรู้สึกที่กระวนกระวายอย่างมากของเย้นหว่าน กลับลดน้อยลงไปมาก

เธออดทน และตามขบวนรถไปจนถึงช่องมืด

จากนั้น ด้านนอกของที่นี่ไม่เหมือนกับที่เธอคิดเอาไว้มาก

ที่นี่ไม่ใช่ปราสาททรายหลังหนึ่ง มีการคุ้มกันอยู่รอบด้าน มีชายชุดดำหน้าตาดุร้ายอยู่ทุกที่ แต่เป็น——

เหมือนเป็นหมู่บ้านที่กระจัดกระจายแห่งหนึ่งในทะเลทราย

ด้านนอกเป็นบ้านหลังเล็กแต่ละหลังล้อมเป็นวงกลม ด้านในก็เป็นบ้านที่กระจายเละเทะ คล้ายกับบ้านชาวนาที่อาศัยอยู่ด้วยกัน

มีแค่เฉพาะบ้านตรงจุดศูนย์กลางที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย เหมือนคณะกรรมการชุมชนในหมู่บ้าน เป็นสถานที่ที่ใช้ร่วมกัน

รถยนต์ขับเข้าไปอย่างช้าๆ

เย้นหว่านสังเกตรอบด้าน พึมพำกับโห้หลีเฉินเบาๆ "ที่นี่ดูแล้วไม่เหมือนองค์กรช่องมืดเลยสักนิด เป็นที่อื่นหรือเปล่า? ช่องมืดที่จริงแล้วไม่อยู่ที่นี่?"

โห้หลีเฉิน: "ที่นี่ก็คือช่องมืด แต่ก็ไม่ใช่ช่องมืด"

"หมายความว่ายังไง?"

สายตาของโห้หลีเฉินมองไปยังบ้านหลังที่เป็นศูนย์กลาง "ด้านนอกนั้นล้วนเป็นที่อยู่ของคนลาดตระเวน ด้านล่างนั้น ถึงจะเป็นฐานทัพที่แท้จริงของพวกมัน"

"ข้างล่างนั้น?"

เย้นหว่านตกตะลึง "คุณจะบอกว่าด้านล่างบ้านหลังนั้น ยังมีฐานทัพใหญ่อีก? ที่แท้พวกเขาสร้างหลบซ่อนอยู่ใต้ทะเลทราย"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ องค์กรนี้จะซ่อนมาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง? ไม่รู้จะถูกอำนาจกี่อย่างเข้าทำลายตั้งนานแล้ว"

ก็เพราะว่าพวกเขาหลบซ่อน ตอนนี้ถึงก้าวหน้าใหญ่โตแบบนี้ ทำร้ายเด็กๆและครอบครัวมากมาย

เย้นหว่าน: "เมื่อกี้ฉันเห็นอ่างเก็บน้ำด้วย ปกติน้ำของพวกมันน่าจะเอามาจากตรงนั้น แล้วค่อยส่งไปให้ด้านล่าง ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราก็มาถึงได้แค่ด้านบน เข้าไปฐานทัพจริงๆไม่ได้"

หากว่าเข้าไม่ได้ การปลอมตัวของพวกเขาก็หมดความหมาย

สุดท้ายก็ต้องสู้รบกันแบบซึ่งๆหน้า

โห้หลีเฉินเม้มปาก "สามีคุณจัดการ พึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลย?"