บทที่ 1234 ผมยังเต็มใจที่จะอยู่ข้างคุณ

คืนวันที่สอง พวกเย้นหว่านก็แอบเข้าไปในเหมืองแร่เหมือนคืนแรก

ครั้งนี้แผนไม่เหมือนเดิม คือการติดต่อกับคนงาน และวางแผนที่จะหนี

เพราะนี่เป็นการมาครั้งที่สอง จึงคุ้นเคยกับเส้นทาง พวกเย้นหว่านค่อยๆสำรวจคนที่นี่จากมุมมืด

หลังจากสังเกตมาสองวัน พวกเขาก็เลือกคนที่จะติดต่อได้

คนเหล่านี้ กล้าหาญ และฉลาด ในกลุ่มคนงานเหล่านี้ นับได้ว่าเป็นหัวหน้าเหมือนกัน มีอำนาจควบคุมอยู่ระดับหนึ่ง

เมื่อถึงเวลาช่วยคน ต้องสร้างเรื่องให้วุ่นวาย ถ้ามีคนเหล่านี้มาร่วมด้วย ก็จะทำงานง่ายและลดผู้บาดเจ็บให้น้อยลงได้

คืนวันที่สาม พวกเย้นหว่านเริ่มลงมือ ติดต่อกับคนเหล่านี้อย่างเงียบๆ และปรึกษา​แผนช่วยคนกับพวกเขา

เนื่องจากสังเกต​การณ์มาก่อน จึงทำให้การเจรจาลุล่วง​ไปด้วยดี

ในตอนที่คุยแผนการช่วยคนไปได้อย่างสมบูรณ์ พวกเย้นหว่านก็ติดต่อกับคนสุดท้ายที่เลือกไว้ ในตอนที่ปรึกษา​กันจบ เตรียมที่จะจากไป ท่านอาวุโสแปดก็เดินเข้ามา แล้วแทงเข้าไปที่หลังของคนงาน

มุมปากของคนงานมีเลือดไหลออกมา คิดที่จะกรีดร้อง แต่ถูกท่านอาวุโสแปดปิดปากไว้ คนงานจึงหมดลมหายใจไปอย่างเงียบๆ

เย้นหว่านมองเห็นภาพนี้

อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอารมณ์​เสีย "ท่านอาวุโสแปด ทำไมคุณต้องฆ่าเขา?"

รอคนงานสิ้นลมหายใจ ผู้อาวุโส​ที่​แปดก็โยนเขาลงกับพื้น จากนั้นก็มองไปยังเย้นหว่านด้วยสายตาที่เยือกเย็น

"คุณคิดว่าคุณสามารถคนในนี้ออกไปได้หมดเหรอ? เย้นหว่าน คุณเคยคิดไหมว่า การกระทำที่ประมาทแบบนี้ คุณจะทำลายชีวิตของพวกเขาทั้งหมด"

เย้นหว่านขมวดคิ้ว "ฉันมีแผนที่รอบคอบ"

"หึ คุณรู้ไหมว่า คนนี้เป็นคนที่ตระกูลหยูส่งมา ให้มารวมกับคนงานเพื่อสังเกตการณ์?"

"อะไรนะ?"เย้นหว่านตกใจมาก เธอตกใจจนเหงื่อออกทั้งตัว

ถ้าเป็นเช่นนี้ การจากกันในเมื่อสักครู่ แน่นอนว่าแผนการทั้งหมดของพวกเขาก็จะรั่วไหล แผนการช่วยชีวิตของพวกเขา ก็จะเป็นการส่งคนไปตาย

"เย้นหว่าน คุณไม่สามารถ​จัดการเรื่องที่นี่ได้ มาจากไหนก็รีบกลับไปทางนั้นเถอะ ไปใช้ชีวิตคุณหนูของตัวเองให้ดี ไปมีชีวิตที่ดีอยู่ อย่ามาที่นี่เพื่อมาหาที่ตายและทำลายคนอื่นอีก"

คำพูดของท่านอาวุโสแปดทำร้ายจิตใจคนฟังและไร้ซึ่งอารมณ์​มาก เหมือนมีเข็มทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเย้นหว่าน

เรื่องการสังเกตการณ์​นั้น เธอประมาทไปจริงๆ

แต่ว่า เธอไม่อยากถอดใจตอนนี้

"ในเมื่อคุณเกลียดฉันขนาดนั้น ทำไมถึงต้องลงมือฆ่าคนคนนี้? ในเมื่อคุณเกลียดฉัน ก็แค่รอฉันล้มเหลว ถูกจับ แบบนี้คุณถึงจะสะใจไม่ใช่เหรอ?"

ใบหน้าที่เย็นชาของท่านอาวุโสแปดแข็งทื่อ

และเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "ถ้าคุณตกอยู่ในมือของหยูฉู่สอง เขาสามารถใช้คุณเอาสิ่งที่เขาอยากได้ทั้งหมด เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ผมเกลียดหยูฉู่สองมากกว่า แล้วจะให้เขาสมหวังทำไม?"

"ไม่มีอะไรมาก และอย่าพยายามหาทางออกบนตัวของผม ผมไม่ไปกับคุณอย่างแน่นอน แบะจะไม่ช่วยคุณด้วย"

พูดจบ ผู้อาวุโส​ที่​แปดก็จากไป

เย้นหว่านอยากจะไปดึงตัวเขาไว้ แต่ก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่ขยับ เพราะมันไม่มีประโยชน์​

เธอมองดูแผ่นหลังของเขา แล้วพูดขึ้น "ไม่ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ แผนการช่วยคนของฉันยังจะดำเนินต่อไปอยู่ แม้จะช่วยคุณออกไปไม่ได้ ฉันก็จะช่วยทุกคนในนี้ออกไปให้หมด"

ท่านอาวุโสแปดหยุดเดิน และหันหลังกลับมา แล้วก่นด่าเย้นหว่านด้วยความโกรธ

"คุณรู้ผลที่จะตามมาทีหลังไหม? ถอดใจและยกเลิกทุกอย่างซะ!"

เย้นหว่านยิ้มเล็กน้อย "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะถอดใจและยกเลิกแผนการ การทำเรื่องแบบนี้ เตรียมใจที่จะยอมรับความตายไว้แล้ว"