บทที่ 1235 ถังจุ้ย

เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากท่านอาวุโสแปด แผนการช่วยคนก็ต้องชะลอไปก่อน

พวกเขาปรึกษากัน สำหรับหยูฉู่สองกับตระกูลหยูแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือขุมทรัพย์ หากขุมทรัพย์ทั้งหมดนั้นเสียหายไป ย่อมทำให้ตระกูลหยูนั้นเกิดความโกลาหลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อีกทั้ง หยูฉู่สองยังได้รับความคุ้มครองอย่างนานหนา ระยะเวลานี้จึงไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้ ทว่าพวกเขาน่าจะนึกไม่ถึงว่า เย้นหว่านจะจับตาดูขุมทรัพย์นั้นอย่างไม่กะพริบตา

ถึงตอนนั้นหากมีอะไรเกิดขึ้นกับขุมทรัพย์ ตระกูลหยูจะต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน

เมื่อเย้นหว่านกับท่านอาวุโสแปดพูดคุยรายละเอียดกันเรียบร้อย และส่งข่าวคราวให้กับหัวหน้าคนงานแล้ว พวกเขาก็ออกจากเหมืองไปอย่างเงียบๆ

แผนการของเย้นหว่านก็คือ จะลักลอบเข้าไปก่อน เพื่อระเบิดปากทางเข้าขุมทรัพย์ เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จำเป็นต้องใช้คนจำนวนมากมาช่วยกันขนย้ายก้อนหิน เพื่อเปิดปากทางอีกครั้ง

ซึ่งคนงานจำนวนมากขนาดนี้ จะต้องเป็นคนที่ไม่แพร่งพรายความลับเรื่องขุมทรัพย์

สำหรับคนงานเหล่านี้ ท่านอาวุโสแปดจะเป็นคนคัดเลือกก่อน

พวกเขารู้ตำแหน่งและการมีอยู่ของขุมทรัพย์มาโดยตลอด อีกทั้งยังเป็นถูกกักขังและควบคุมเสมือนนักโทษ ซึ่งไม่มีทางรู้ความลับหรือแพร่งพรายความลับนี้ได้

ถึงเวลานั้น หยูฉู่สองจะให้พวกท่านอาวุโสแปดมาซ่อมทางเข้าขุมทรัพย์ ซึ่งนั่นจะเป็นโอกาสดีของพวกเขา

เพียงแต่ว่า ขุมทรัพย์มีความสำคัญต่อตระกูลหยูเป็นอย่างมาก และด้านในคฤหาสน์ของตระกูลหยูจึงมีการป้องกันอย่างแน่นหนา

หากคิดจะดำเนินการอย่างเงียบๆและระเบิดทางเข้าขุมทรัพย์ ก็เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก

โชคดีที่ตอนแรกเย้นหว่านไปอาบน้ำแร่กับโห้หลีเฉิน ทำให้พวกเขาเคยเข้าไปในขุมทรัพย์อยู่หลายครั้ง จึงพบช่องระบายอากาศที่ซ่อนอยู่ระหว่างทาง

หากพบตำแหน่งของช่องระบายอากาศและค่อยๆเจาะเข้าไป ก็มีโอกาสที่จะประสบผลสำเร็จ

เรื่องนี้มอบหมายให้กลุ่มเย้นเมิ่งไปทำ

พวกเขาคือบุคคลอัจฉริยะที่ตระกูลเย้นปั้นขึ้นมา แทบจะไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้ อีกทั้งยังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

ช่วงเวลานี้ เย้นหว่านรอข่าวคราวจากพวกเขาอยู่ในป่าแถบชานเมือง

การรอคอยนับว่าปลอดภัยดี ทว่าสำหรับเย้นหว่านในตอนนี้ นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับเธอ

เธอนอนอยู่ด้านในเต็นท์ พลางมองไปยังหลังคาเต็นท์ที่มืดมิด ในใจรู้สึกราวกับว่า เธอกำลังกดก้อนหินก้อนใหญ่ จนเธอเองรู้สึกหายใจลำบาก

อีกทั้งเธอก็ยังรู้สึกปวดหัวเข่าและข้อศอกอยู่บ้าง เด็กหนุ่มบอกไว้ว่า ผลข้างเคียงของการทำอะไรที่รวดเร็วนั้น จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ซึ่งทุกคนก็แตกต่างกันไป

ก่อนหน้านี้เย้นหว่านไม่รู้สึกปวดข้อศอก แต่หลายวันมานี้ เธอก็เริ่มรู้สึกปวดขึ้นมาแล้ว

เธอมาคิดๆดูแล้ว นี่อาจเป็นผลข้างเคียงที่เริ่มปรากฏให้เห็น

ต่อจากนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าพบเจอกับอะไรอีก......

เธอนวดคลึงข้อศอก ในใจของเธอนิ่งสงบ ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือ การโค่นล้มตระกูลหยู เพื่อช่วยโห้หลีเฉินและคนอื่นๆออกมา

สิ่งอื่นที่ทุ่มเทไป ทำไมถึงไม่มีค่าพอที่จะกล่าวถึงล่ะ?

เพียงแต่ค่ำคืนนี้ เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงว่า ตอนนี้โห้หลีเฉินเป็นอย่างไรบ้าง เย้นโม่หลินและป่ายฉีจะเป็นอย่างไรบ้าง พวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?

การระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ อีกทั้งทะเลทรายที่ยุบลงมาแบบกะทันหัน ทำให้โห้หลีเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส โอกาสรอดของเขามีน้อยและน่าสงสารมาก......

ยิ่งคิดยิ่งท้อแท้ใจ ยิ่งคิดยิ่งหมดหวัง ยิ่งคิดยิ่งถูกความมืดกลืนกิน ราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในขุมนรก

เย้นหว่านแข็งใจสู้ เพราะเธอถูกกลืนกินและรู้สึกพังทลายด้วยความมืดมน

เธอลุกขึ้นนั่งในทันที

เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตา พลางกัดฟันกรอด "เขาจะต้องไม่เป็นอะไร"

"ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โห้หลีเฉิน ฉันจะไปพบคุณที่ปรโลก"

"อย่างไรก็ตาม ชีวิตนี้ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว ดังนั้นก็อย่าคิดที่จะสลัดฉันทิ้งเด็ดขาด"

เธอโอบกอดความคิดที่จะไม่ยอมแยกจากเขาด้วยจิตใจที่แน่วแน่ ในใจของเย้นหว่านจึงกลับมาหายใจได้อย่างโล่งคอ

เธอไม่อยากให้ค่ำคืนแห่งความมืดมาสร้างความทรมานให้กับเธอ และเธอเองก็ไม่อยากคิดไปเรื่อยเปื่อย เธอจึงลุกขึ้นมาและเดินออกไปนอกเต็นท์ด้วยความคิดที่อยากจะออกไปเดินเล่นให้ผ่อนคลาย

ทว่า เธอก็เห็นว่าเด็กหนุ่มยังไม่ได้นอน และกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าในมุมสี่สิบห้าองศา

ท่าทางเขาดูเหมือน เขาจะรู้สึกเจ็บปวดที่เป็นไปตามวัยของเขา

เย้นหว่านเดินไปหาเขา "อกหักมาเหรอ?"

เด็กหนุ่มดึงสติกลับมา สีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ผมไม่มีแฟน"

"แล้วนายคิดอะไรอยู่เหรอ?"

"ไม่ได้คิดอะไรครับ"