บทที่ 1258 ยุแยงหานจื่อ

การควบคุมพละกำลังสำหรับหานจื่อแล้ว เป็นเรื่องที่ยาก

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เป้าหมายของเธอคือการสังหารอีกฝ่ายอย่างไรให้เร็วที่สุด

หลังจากที่ปรับตัวอยู่สองสามวัน หานจื่อจึงค่อย ๆ ไม่ทำร้ายคนอีก แน่นอนว่าลูกศิษย์ก็เปลี่ยนเป็นชุดใหม่แล้ว

แต่ว่า ปัญหาใหม่คือจะสอนลูกศิษย์อย่างไร

นอกจากสอนด้วยท่าทางมือแล้ว ยังต้องใช้ปากในการสอนอีก หานจื่อไม่ชอบการเสวนากับผู้คนมากที่สุด แบบนี้เป็นการบังคับให้เธอทำให้สิ่งที่เธอไม่ชอบ

แต่ว่าถูกป่ายฉีเพ่งเล็งไว้ เธอไม่ทำก็ไม่ได้

หานจื่อจึงตัดสินใจอีกครั้งว่า อีกไม่กี่วันก็จะครบหนึ่งเดือนแล้ว หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไป คนแรกที่เธอจะสังหารก็คือป่ายฉี

ให้เขาสำนึกในสิ่งที่เขากระทำกับเธอทั้งหมด

"ครูฝึกหาน ขอบคุณครับ คุณสอนได้ดีมากเลย ไม่น่าเชื่อว่าผมจะสามารถควบคุมจุดสำคัญของการชกมวยได้เร็วขนาดนี้!"

"ใช่ครับ ครูฝึกหาน ครูสุดยอดมากเลย ครูเป็นครูที่สุดยอดที่สุดที่ผมเคยเจอ"

"เมื่อกี้ผมได้จ่ายเงินเพื่อเพิ่มหลักสูตรการเรียนแล้ว ต่อไปจะฝึกซ้อมกับครู!"

หลายวันมานี้ เมื่อเลิกงานตอนเย็น เหล่าลูกศิษย์จะวิ่งมาหาหานจื่อส่งเสียงจอแจเจี๊ยวจ๊าว

พวกเขาล้วนเป็นลูกศิษย์ที่หานจื่อสอน สำหรับหานจื่อพวกเขาให้ความเคารพและชื่นชม

เมื่อก่อนเรียนตั้งนานก็ไม่เป็นสักที พอมาเรียนกับหานจื่อ เธอมีวิธีการที่เฉียบคมและไม่เหมือนกับคนอื่น ทำให้พวกเขาสามารถควบคุมจุดสำคัญได้อย่างรวดเร็ว

มองดูแต่ละคู่ดวงตาที่จริงใจที่อยู่ตรงหน้า หานจื่อตะลึงงัน

สิ่งที่เธอเคยเผชิญล้วนแต่เป็นแววตาที่เกรงกลัวและเคียดแค้น นี่เป็นครั้งแรกที่ทำให้รู้สึกซาบซึ้ง

สิ่งนี้สำหรับเธอเคยเป็นสิ่งที่เธอไม่ใส่ใจ ไม่อยากได้มากที่สุด แต่ว่าเวลานี้หัวใจของเธอกลับสั่นไหว

ความรู้สึกนี้ทำให้สูญเสียการควบคุม ยิ่งยากที่จะต่อกร ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ

และหลายวันผ่านไป

หานจื่อใช้ชีวิตอยู่ที่ค่ายมวย บ้าน ห้องวิจัย

ทุกวันแทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกัน หนำซ้ำยังซ้ำซากจำเจ แต่ชีวิตของเธอก็อุดมสมบูรณ์ มีสีสัน

เธอยิ่งคุ้นเคย ชินกับชีวิตแบบนี้

โดยเฉพาะตอนกลางคืน ก็จะผุดความคิดที่ไร้สาระขึ้นอย่างเงียบๆ ถ้าหากว่าสามารถมีชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็คงจะดี

หัวใจเธอตื่นขึ้น เป็นครั้งแรกที่มีความคาดหวังและโหยหา

แต่สติที่เย็นชากลับสะกิดเธอว่า นี่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น หลังจากหนึ่งเดือน ทุกอย่างของที่นี่ไม่เกี่ยวข้องใด ๆกับเธอ เธอยังคงต้องกลับไปที่องค์กร กลับไปมีชีวิตที่เย็นชาแบบนั้น

นี่คือโชคชะตาของเธอ เธอไม่สามารถหนีพ้นได้

เพียงแต่เมื่อก่อนมีเพียงวิถีการดำรงชีพแบบนั้น และเธอรู้สึกว่าสมเหตุสมผล แต่ว่าตอนนี้เมื่อมีวิถีการดำรงชีวิตแบบอื่น ทำให้จิตใจเธอมีความรักมีความคาดหวัง และเธอเริ่มรู้สึกต่อต้าน......

อยู่ในการดิ้นรนขัดขืนเช่นนี้

หลายวันมานี้ ป่ายฉีไม่ได้พาเธอไปที่ค่ายมวยอีก แต่ได้พาเธอไปที่ลานจอดรถเครื่องบิน

ด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกล มีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งที่ใบพัดกำลังหมุนติ้วๆ

หานจื่อจ้องมองมัน หัวใจจู่ ๆ ก็เต้นแรงขึ้นทันใด

ป่ายฉีกล่าว:"ใกล้จะถึงเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้ว"

"เลือก? เลือกอะไร"

หานจื่อถาม

ป่ายฉียิ้ม หันกลับไปมองเมืองที่พักอาศัยในช่วงเวลานี้ ทิศทางตำแหน่งบ้านของหานจื่อ "เลือกชีวิตในอนาคตของคุณ"

"หนึ่ง. เลือกชีวิตที่ธรรมดาและอยู่ในเมืองต่อไป คุณสามารถเลือกที่จะอยู่ในบ้านนั้นต่อ ไปทำงานที่ค่ายมวย ศึกษาค้นคว้าอาหารที่คุณชอบทาน ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย สอง.เลือกองค์กรของคุณ กลับไปสู่ชีวิตเดิมของคุณ และผมก็จะเผาบ้านของคุณ ทุกอย่างที่อยู่ในบ้านนั้นก็จะหายไปทั้งหมด ผมจะเผาค่ายมวยทิ้งด้วย จะไม่มีที่ตรงนั้นอีกต่อไป ไม่หลงเหลือร่องรอยข้อมูลของคุณแม้แต่สักนิดเดียว"